De jarige van vandaag …

Het zal zo’n 25 jaar geleden zijn toen ik met mijn vrouw een paar dagen in Straatsburg was. De dochter van onze Franse vrienden studeerde daar en ze woonde met haar vriend en mede-student op een flatje in het centrum van deze prachtige stad.

Ze hebben ons er enkele dagen rondgeleid en tijdens zo’n wandeling zag ik ineens een fietsenwinkel. Op de gevel stond met grote letters CHARLY GROSSKOST. Mijn herinnering ging gelijk terug naar de eerste dagen van de Tour de France van 1968. Grosskost won de proloog en dus ook de eerste gele trui.

Jan Janssen werd tweede op minder dan drie seconden en Raymond Poulidor eindigde met net een tikje meer als derde. L’Équipe berichtte de volgende morgen dat het klassement in wording was, want het zou tussen Poulidor en Janssen gaan. Over Grosskost werd, ondanks zijn victorie, geen letter geschreven.

Het heeft de Elzasser ongetwijfeld pijn gedaan en de volgende dag in de rit naar het Luxemburgse Esch-zur-Alzette was hij de hele dag actief en zat dan ook in de kopgroep die voor de etappezege ging.

Grosskost was niet alleen een goed tijdrijder en achtervolger, maar hij had ook een sprintje in huis. Zo won hij na de proloog ook de eerste etappe en het geel zat stevig om zijn schouders. Hij reed een goede Tour en eindigde als zeventiende in het eindklassement. Dat schoot allemaal door mijn hoofd toen ik voor die etalage stond.

Er kwam een man in een stofjas naar buiten die de stoep begon te vegen. Toen ik zijn naam noemde keek hij enigszins geïrriteerd op. Nogal stompzinnig stamelde ik: ‘Tour de France mille-neuf-cent-soixante-huit, Sjan Sjansén, maillot jaune’, en nog een paar min of meer relevante woorden die me te binnen schoten.

Hij keek me met enig medelijden aan, haalde zijn schouders op en ging door met vegen. Met het schaamrood op de kaken liep ik door.

Jaren later hoorde ik dat Grosskost de eerste homoseksueel in het peloton was, die er onder collega’s rond voor uit kwam. Hij steeg nog iets in mijn achting, maar ik kan door die ontmoeting slechts met enige gêne aan hem terugdenken.

Dat in Frankrijk en veel andere landen fietsen minder gezond is dan in Nederland met zijn vele fietspaden, bewijst het einde van Charly. Tijdens een ontspannen trainingsritje werd de zestigjarige oud-wielrenner geschept door een terreinwagen. Hij had niets te vrezen voor het hiernamaals, want zijn stoepje was schoon. (Foto’s: archief dewiekersite.net)

Door Fred van Slogteren, 5 maart 2016 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web