De jarige van vandaag …

In de Tour de France van 1956 ontbraken nogal wat favorieten. Bij gebrek aan beter werden Stan Ockers en Charly Gaul als de belangrijkste kanshebbers gezien. Ockers was al twee keer als tweede geëindigd en Gaul zou de grootste kanshebber zijn geweest, als er in een bergetappe noodweer zou zijn losgebarsten. Bovendien had hij als winnaar de Giro al in de benen.

Dat noodweer kwam er niet en Ockers bleek niet meer de renner die in 1952 nog de runner up achter Fausto Coppi was geweest. Voor het overige kon iedereen winnen. Ook Roger Walkowiak, in 1953 tweede in Parijs-Nice en een jaar voor zijn vierde Tourstart tweede in de Dauphiné Libéré. Geen slechte renner dus. Maar in geen enkele voorbeschouwing stond zijn naam.

Dat kon ook niet, want Walkowiak stond niet op de startlijst. Pas enkele dagen voor het vertrek was hij opgeroepen, omdat zijn trainingsmaat Gilbert Bauvin van een regionale ploeg naar Les Bleus, de Franse nationale ploeg, was overgeheveld.

Zo kreeg de Franse zoon van Poolse ouders een telegram om immédiatement naar Reims te sporen en zijn opwachting te maken bij de regionale ploeg Nord-Est-Centre.

In de zevende etappe sloot hij aan bij een kopgroep met maar liefst 31 renners, met daarbij de Nederlanders Gerrit Voorting en Wout Wagtmans, de Fransen Bauvin en Lauredi, de Italiaan Defillipis en de Belg Adriaenssens.

De groep kwam met een voorsprong van bijna negentien minuten op het peloton aan de finish. De Italiaan Allessandro Fantini won de rit en Walkowiak kreeg als bestgeplaatste van de 31 in het klassement de gele trui omgehangen.

Hij was hem drie dagen later kwijt aan Gerrit Voorting. Voor een dag, want toen was André Darrigade aan de beurt, die hem na de volgende etappe moest overdragen aan Jan Adriaenssens.

De Belg behield het kleinood drie dagen en toen ging het geel om de tengere schouders van Woutje Wagtmans. De renners hadden er inmiddels al vijftien ritten opzitten en Nederland rekende zich rijk. Dat kleine clowntje uit Sint Willebrord kon wel eens …

Maar nee, de frêle Brabander zwoegde in het geel, geduwd door Jan Nolten en Leo van der Pluijm, over heel wat Alpentoppen, kwam er zelfs mee in Turijn, maar toen was het het op. De pijp was helemaal leeg. Hij kon niet meer en de zwarte sneeuw dwarrelde op hem neer.

In de rit van Turijn naar Grenoble verloor hij meer dan een kwartier en zakte naar de derde plaats in het klassement op ruim vier minuten achter de nieuwe geletruidrager: Roger Walkowiak uit Montluçon. Met nog maar vier dagen te gaan was er voor Walko geen vuiltje meer aan de lucht. Hij bracht de trui netjes in Parijs en even was er de euforie.

Die ontsnapping in de zevende rit en het kunnen aanklampen met de beste klimmers in de Pyreneeën en de Alpen hadden het verschil gemaakt. Kampioen van de regelmaat.

De euforie duurde helaas maar even, want het Franse publiek en de pers pikten het niet dat een vrij onbekende renner zonder enige uitstraling de Tour had gewonnen. In plaats van gehuldigd, werd hij overal uitgefloten en naarmate de jaren verstreken verloor de gewonnen gele trui al zijn glans.

Jarenlang verstopte hij zich voor de pers en zelfs in zijn eigen Montluçon wilden de mensen niets van hem weten. Hij opende er eerst een bar tabac en later een benzinestation maar de mensen gingen liever ergens anders iets drinken en tanken.

Dat was natuurlijk niet eerlijk en in hoge mate onterecht, maar zo oordelen mensen nu eenmaal. De Tour mag alleen gewonnen worden door hele grote renners. Minder dan dat wordt niet geaccepteerd.

Roger Walkowiak viert vandaag zijn 89ste verjaardag. Hij is al jaren de op één na oudste nog levende Tourwinnaar. Het verhaal van zijn Touroverwinning is de jongeren onbekend en daarom lukt het een journalist wel eens hem te spreken te krijgen.

Hij vertelt ze dan met omlaag getrokken mondhoeken en doffe ogen over de hoogte- en dieptepunten in een rennersleven. Over de momenten waarin geluk en ongeluk elkaar ontmoeten.

Het in het geel passeren van de laatste eindstreep op de wielerbaan van het Parc des Princes was het mooiste moment in zijn leven. Maar alles dat daarna gebeurde had hij het liefst overgeslagen.

Ik heb de man een keer in het echt gezien. Een klein onopvallend baasje. Wat me opviel waren zijn enorme voeten, die in geen enkele verhouding stonden tot zijn lichaamslengte.

Ik vond het symbolisch dat iemand, die ooit de beste was in de Tour de France verweten werd, op een te grote voet te hebben geleefd. Bonjour tristesse.



Door Fred van Slogteren, 2 maart 2016 9:00

Roger Walkowiak

Ik denk dat Roger Walkowiak onrecht aan gedaan wordt door te stellen dat hij in de zevende etappe meemuisde met een kopgroep, vervolgens aanklampte in de bergetappes en daardoor de Tour won.
Zijn Tourzege werd en wordt ten onrechte gekleineerd. Hij heeft zeer aanvallend gereden. In het 2e gedeelte van de vierde etappe pakte hij 14 minuten op een aantal klimmers, in de vijfde etappe op al zijn directe concurrenten 3 minuten, in de zesde etappe 11 minuten en in de zevende etappe ruim 18 minuten op vooral weer de klimmers. In al deze etappes zat hij in een vrij omvangrijke kopgroep. In deze krankzinnige Tour verloor hij in een aantal andere etappes weer tijd. Aan de voet van de Pyreneeën stonden Gaul en Bahamontes op een achterstand van drie kwartier of meer. Deze situatie kwam vaker voor in de Tour. In 1948 en 1952 stonden respectievelijk Bartali en Coppi op een half uur van de gele trui, toen de bergetappes nog moesten beginnen. Beiden wonnen met grote voorsprong de Tour. Roger Walkowiak hield echter stand in de bergen. In de eerste Pyreneeën-etappe finishte hij in de kopgroep met Gaul en Bahamontes. In de tweede rit door de Pyreneeën finishte hij in dezelfde tijd als Gaul en verloor ruim 2 minuten op Bahamontes. De derde rit eindigde ongeveer in een massasprint. In de eerste Alpen-etappe verloor hij bijna 8 minuten op Bahamontes. Hij verspeelde geen tijd op al zijn andere concurrenten. In de tweede Alpenrit zat hij in de kopgroep van 16 met nagenoeg alle favorieten en werd hij vijfde. In de volgende etappe, die hij wederom als vijfde beëindigde, verloor hij 7’29’’ op een ontketende , maar voor het klassement ongevaarlijke, Charly Gaul en had hij dezelfde tijd als Bahamontes en Nencini (beiden later winnaar van de Tour de France in 1959 respectievelijk 1960). In de laatste Alpenrit behaalde Walkowiak een zesde plaats en verloor hij 1’32’’ op Gaul en Bahamontes. Samengevat kan je stellen dat Walkowiak in de bergetappes tot de topdrie behoorde van deze Tour, achter Gaul en Bahamontes.
Om een grote koers te winnen heb je een beetje geluk nodig. Het geluk van Walkowiak was dat hij een goede ploegleider had, Sauveur Ducazeaux. Op het juiste moment liet hij Walkowiak afstand doen van de gele trui om zodoende de druk bij hem en de ploeg weg te nemen. De ploegleiders van Bauvin (Marcel Bidot) en Adriaenssens (Sylveer Maas) faalden op beslissende momenten.
Nogmaals: De overwinning van Roger Walkowiak was volledig verdiend. Dat hij het nadien niet kon waarmaken is jammer voor hem en voor de Tour. Dat er in deze Tour onwaarschijnlijk hard is gereden mag blijken uit het gemiddelde: 36,512 km; de snelste Tour voordien was 1954 met een moyenne van 34,632 km.


Geplaatst door Piet van der Meer, 02 maart 2016 20:45:36

verdiend!

Staat er ergens in mijn beschrijving van Walkowiak dat zijn Tourzege niet verdiend was? Doe ik hem ergens onrecht aan? Ik heb me gebaseerd op mijn eigen herinnering, in 1956 was ik 16 jaar en las alles wat ik over de Tour te pakken kon krijgen, en verder op 2 Franse, 1 Duits en een Nederlands boek, het zeer doorwrochte werk van Aart Aarsbergen en Peter Nijssen.
Wat wel in mijn verhaal tot uiting komt is dat Walkowiak geen grote renner was en zijn Tourzege het gevolg was mee zijn in een ontsnapping met een grote groep. In die tijd waren er krankzinnige tijdverschillen, zoals je zelf beschrijft en kunnen aanklampen in de bergen. Hij heeft geen enkele etappe gewonnen. Toch was hij een verdiende winnaar, al had ik het nog moeten zien als Wout Wagtmans niet ineen was gestort. Wagtmans was in mijn ogen een veel betere renner dan Walko en had ook niet van die idioot grote voeten. Prettige dag, Piet
Geplaatst door Fred, 03 maart 2016 06:46:42

Krankzinnig?

In de tijd waren er grote tijdsverschillen en voetbalwedstrijden werd er lustig op los gescoord. Nu is het in etappewedstrijden een secondespel en bij voetbal gaat het er vooral om om tegengoals te voorkomen. Wat heet krankzinnig? Wat was c.q. is leuk?
Geplaatst door Albert van de Donk, 03 maart 2016 07:09:23

onderschat idd

zie ook mijn stuk over Walko: http://hetiskoers.nl/de-onderschatte-tourwinnaar/
Geplaatst door Renzo, 06 maart 2016 00:04:24

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web