Tien jaar slogblog …

Het begon in de afdaling van de Col d’Aubisque. Ik was bezig om met een groepje de Honderd Cols Tocht te rijden, een route van vierduizend kilometer door heel Frankrijk, toen ik besefte ergens een artikel te hebben gelezen dat zich daar aan de rotswand een plaquette zou bevinden die de val in het ravijn van Wim van Est memoreert. Ik was enkele kilometers onder de top toen ik meende iets goudkleurigs te zien in mijn rechter ooghoek. Toch maar in de remmen geknepen en omgedraaid. En jawel, daar hing een keurige koperen gravure die er aan herinnerde dat in 1951 op deze plek IJzeren Willem in het ravijn geduikeld was.

Dat was de aanleiding om voortaan nog wat beter op te letten want er zouden best nog meer van dit soort gedenktekens langs de wegen kunnen staan. Dat bleek te kloppen en het resulteerde in een hele verzameling foto's en verhalen, dat nog heeft geleid tot een 

boek dat ik over dit onderwerp heb kunnen schrijven. Ik ben Peter Nijssen van De Arbeiderspers nog altijd dankbaar, dat hij mij die gelegenheid heeft geboden.

Tour de Jan Janssen

Ik ontdekte dat ik minstens vier keer in de klim van de Col de Mentée een plaquette voor Luis Ocaña voorbij gereden was, zonder te weten dat die daar hing. Na de Honderd Cols Tocht kwam de ‘Tour de Jan Janssen’ en bij die gelegenheid kwam ik Fred tegen die vroeg of ik niet elke dag een kort verslagje zou willen schrijven over die tocht. Dat heb ik gedaan waarna hij me vroeg een vaste medewerker van de slogblog te worden door iedere twee weken een rubriek te verzorgen over die wielermonumenten. Ook daar heb ik na enige bedenktijd in toegestemd.

Laatste Grote Ronde

Ondertussen, de jaren verstrijken, had ik een Vuelta gereden en kreeg daarna te maken met een hernia die een aantal jaren het fietsen heeft bemoeilijkt. Het gaat nu gelukkig weer beter en dat deed mij besluiten om vorig jaar mee te doen aan wat mijn laatste ‘Grote Ronde’ zou moeten worden: de Tour de France van 2015 en dan net een dag voor de profs uit. Dat ging zonder fysieke problemen, ik voelde mij zelfs goed en ging iedere dag beter rijden.

Niet meer leuk

Tot na de Pyreneeën, toen ik plotseling op een ochtend voor het ontbijt mijzelf hevig af ging vragen of ik dit eigenlijk nog wel leuk vond. Vooral het reizen in de bus, naar de hotels en naar de startplaatsen, hing mij flink de keel uit. En wat nog belangrijker was: ik merkte dat ik niet meer paste in het wereldje van prestatieve jongeren die met alle geweld Parijs wilden halen en waarbij er een aantal waren die er een soort competitie van maakten.

Speelplaats

Het besluit was snel genomen om er in Toulouse meteen maar mee te kappen en daar de toch al voorgenomen streep onder mijn wielercarrière te zetten, althans het prestatieve deel daarvan. En datzelfde, het gevoel hebben niet meer in het wereldje te passen, heb ik ook bij het schrijven voor en lezen van de slogblog. De slogblog is, in mijn beleving tenminste, een soort speelplaats voor oudere jongeren, of beter nog, voor jongere ouderen, die zelf een echte wielercarrière hebben gehad en die discussiëren over prestaties uit het verleden, van henzelf of van anderen.


Te veel relativeren

Dat heb ik niet en ik voel mij daarom steeds meer een wat vreemde eend in de bijt. Dat is waarschijnlijk ook de reden geweest dat ik een dik jaar geleden besloten heb om niet door te gaan met de rubriek over de wielermonumenten. Ik volg de wielersport, fiets zelf ook nog met veel plezier, maar het fanatisme wat ik ooit had is verdwenen en komt, denk ik, ook niet meer terug. Tijdens de Tour vorig jaar zei ik al eens dat ik veel te veel ging relativeren en dat is funest voor de drang om met alle geweld een prestatie te willen leveren.

Afscheid

Maar goed, het is zoals het is. Ik prijs mij gelukkig met ook nog andere mooie hobby’s en ik verveel mij nog steeds geen moment. Rest mij om de slogblog te feliciteren met het tienjarig bestaan en bij deze wil ik meteen de groeten doen en afscheid nemen van alle trouwe lezers van deze blog. Dat wil ik doen met het allerlaatste monument dat ik onder uw aandacht wil brengen: het beeld ter ere van Joop Zoetemelk in de pose waarmee hij tijdens het WK over de meet reed.

Het was destijds aan Fred te danken dat dit beeld niet meer in een stoffige ruimte in Ahoy’ is weggeborgen, maar sinds 2005 staat op de best denkbare plaats: bij de brug in het hart van Rijpwetering.

Jac Zwart

Door Jac Zwart, 1 februari 2016 23:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web