ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Van de boekenplank van Wim …

VELDRIJDEN

door Rogier Wierckx, Dick Arendshorst en Martin van Dijk
Een rijk geïllustreerd boek met 190 pagina’s lijkt wat overdreven om er drie auteurs op te zetten, maar schijn bedriegt. Toen het boek door Uitgeverij De Vrieseborch in 1991 werd uitgebracht was Roger Wierckx nog actief als veldrijder, was Martin van Dijk bondscoach van de KNWU voor de veldrijders en Dick Arendshorst een sportjournalist, die het allemaal wel aan elkaar gebreid zal hebben. Ze behandelen in het binnenwerk achtereenvolgens de historie van de sport, het materiaal, want veldrijders rijden niet op een gewone racefiets, de training, de techniek en de tactiek. Geen boekje om op een zonnig strand te liggen lezen, want het is bedoeld voor de wielrenner die ... 
... wil gaan veldrijden en dit boek tot zich neemt om te weten hoe het moet. 
Die renner wordt van A tot Z bij de hand genomen en door alle aspecten van de cyclo cross geleid. Hij leest over het ontstaan en de ontwikkeling van het veldrijden, over de diverse competities, hoe het in Nederland een belangrijk onderdeel van de wielersport is geworden, enzovoort, enzovoort. 
Dan is er een overzicht van de eerste Nederlandse kampioenen, van Manus Brinkman tot Henk Baars, de lijst van begin jaren zestig tot 1991 met Baars als regerend wereldkampioen. Dat de crossfiets op veel punten verschilt van de wegfiets wordt onderdeel voor onderdeel uitgelegd net als de techniek van het fietsen en het lopen op modderige bospaden. Veel aandacht wordt besteed aan het op de juiste manier trainen en welke tactieken er zijn om succesvol te zijn. Dit wordt gevolgd door een overzicht hoe het in de diverse Europese landen met het veldrijden is gesteld. Allemaal lessen uit de praktijk, hoewel ik me niet kan voorstellen dat latere grootheden als Adrie van der Poel, Richard Groenendaal en Lars Boom dit boek onder hun hoofdkussen hadden liggen.
Huub Harings, in 1963 de eerste Nederlandse kampioen in het veldrijden, had nog drie fietsende broers. Ze deden alle vier aan de cross en als ze op zondag thuiskwamen werden alle natte en bemodderde truien, broeken, sokken en schoenen op een hoop gepleurd voor moeder. Pas jaren later besefte Huub wat ze dat mensje hadden aangedaan om die modderbende weer allemaal schoon te krijgen voor de volgende cross. Daarom is dit boek opgedragen aan alle vrouwen, die nog steeds de vuile kleren van de heren veldrijders moeten wassen. In de vorige eeuw hadden boeken nog wel eens een moraal.
Door Fred van Slogteren, 28 januari 2016 10:00

ode...

Een goede zaak, een ode aan de "wasvrouwen". Vooral de witte sokken waren hen een doorn in het oog.

Geplaatst door marcoV, 28 januari 2016 12:58:27

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web