Danke für die Blumen!

Velen van ons hebben een sporthart en volgen niet alleen het wielrennen. Daarom ga ik er vanuit dat dit stukje voor menigeen acceptabel is, ook al heeft het geen ene moer met het cyclisme te maken. Wel met een andere  tak van sport en ook met de dood, een fenomeen dat zo rond Oud en Nieuw steevast wat meer publieke aandacht krijgt. Het moet in 1974 of daaromtrent zijn geweest dat ik besloot een damesinterland atletiek tussen (toen nog) West-Duitsland en Nederland te gaan bekijken. Ergens in de buurt van Münster. Zou zomaar Osnabrück geweest kunnen zijn. In elk geval bleek het evenement zich niet af te spelen in een stadion maar op een soort buitenbaantje. 
De publieke belangstelling was er ook naar en dat vond ik vreemd omdat de thuisploeg met tal van nationale kanonnen aan de start verscheen. Met verspringster Heide Rosendahl bijvoorbeeld, in 1972 nog ... 
... olympisch kampioene in München als ik me niet heel sterk vergis, en de middenafstandsloopsters Hilde Falck-Hanze, Ellen Tittel en Christa Merten. Die laatste viel me direct op door haar appetijtelijke verschijning. Heel vrouwelijk met die nagellak, opvallende lipstick, geblondeerde haardos en groene strikjes om haar vlechtjes. Thuis besloot ik haar een bloemetje te sturen. 
Aangedikt
Rode rozen nog wel, want sommige vrijgezelle ventjes doen er wat langer over om volwassen te worden. Graag wat spanning en avontuur in het leven, nietwaar? Een mens leert al doende en levende. Met schade en vooral schande. Het effect was verrassend. De dame hing per omgaande aan de lijn vanuit Keulen. Zóóóó lief van me. En wat waren die bloemen toch mooi. Daags erop zowaar nog een briefkaart ook. Nogmaals vielen Dank en als ik in de buurt was, zou ik haar beslist moeten bellen. Het telefoonnummer stond er alvast bij en moet enkele minuten van haar tijd hebben gekost want alle cijfers waren zorgvuldig een paar maal aangedikt, als om elke kans op fouten bij vooruit uit te sluiten. 
Eifersüchtig
Er stond echter ook bij: “Mein Mann is leider sehr eifersüchtig”. Huh? Man? Jaloers? Zou ik waarschijnlijk ook zijn geweest met zo'n vrouw, maar de schok was hevig. Geen seconde rekening mee gehouden dat de lady wel eens getrouwd zou kunnen zijn. Tja, daarmee was voor mij het verdict gevallen, want Gruitje was en is niet gewend in bestaande relaties te poken, dus de kennelijk wat vrijere atlete (afkomstig uit de DDR en al heel jong getrouwd met haar hinkstapspringer, die in Keulen een exportfirma had) kon voor wat mij betreft van dat moment af de boom in. Niet meer gebeld dus. Einde contact. 
Schijnwereld
Vele jaren later uit pure schaamte en dito nieuwsgierigheid toch nog eens met trillende hand de foon gepakt. Dochter aan de lijn. Nein, Mutti woonde daar niet meer. Was naar Spanje verhuisd. Naar de luxe badplaats Marbella. En gescheiden uiteraard. Christa Basche, zoals haar meisjesnaam luidde, was kennelijk niet gelukkig geweest in Keulen, ondanks alle atletiekroem (meerdere West-Duitse titels, twee wereldrecords), ondanks alle welvaart, maar moet dat ook in de schijnwereld van de Costa del Sol niet zijn geweest. Anders maak je geen einde aan je leven, zoals ik dezer dagen tot mijn afgrijzen op internet las. 
Het blijkt al jaren geleden gebeurd dat Christa Merten vrijwillig ging hemelen. Tijdens de Kerst heeft die verse wetenschap de nodige sporen bij me achter gelaten. Had ik destijds tóch naar Keulen moeten gaan? Tóch moeten bellen? Mens in nood laten zakken? Kleinburgerlijk gehandeld? Misschien is er iemand die enig begrip voor mijn prille spijtgevoelens kan opbrengen en voor alle naïviteit die dit ventje levenslang zo eigen was. .
Tot een volgende keer!
Haegsche Han
Door Fred van Slogteren, 3 januari 2015 10:00

Christa Basche

Laat ik dit nou een mooi verhaal vinden. Die tijd herinner ik me goed, zat aan de buis gekluisterd en verbaasde me over vooral het atletiekgeweld wat daar in München losbarstte. Daarna gevolgd door ander geweld.

Atletiek was en is de sport waar ik het liefst naar kijk. Jammer genoeg is de sport al jaren doodziek.

Of Christa ook gebruikte? Heide Rosenthal (haar herinner ik me veel beter) blijft het hardnekkig ontkennen. De dame ziet er nog steeds patent uit. Gek, maar ik keek nooit naar de nagels van de dames als ze in de startblokken stonden.
Soms kon je er echter niet om heen. Zoals bij Florence Griffith-Joyner.
Onwaarschijnlijk snel en onwaarschijnlijk qua lichaamsbouw.

Ik was al wat ouder als toen in 1972 en wist het eigenlijk zeker; hier is een dokter of trainer aan het spelen met het leven van een jonge vrouw. Florence was 39 toen een fataal infarct haar velde. Christa werd slechts 42.

Of jij je iets mag aantrekken over haar vroege dood? Lijkt me niet, heer de Gruyter. Als dat wel zo zou zijn, kan elke dokter/psychiater zich wel bezwaard voelen. Een deel van hun klantenbestand beëindigt namelijk zelf en vroegtijdig het leven dat ze niet meer wensen te leven.

Waren ze theaterfiguren, zoals het vriendenbestand van Joost Zwagerman dat hoofdzakelijk is, zouden ze de verbazing van de daken schreeuwen. Nee, niemand had dit verwacht. Terwijl Joost al een aantal jaren, weliswaar enigszins gecodeerd, van de daken schreeuwde over zijn fascinatie van suïcide.

Blijf schrijven Han, en blijf leuke dames met gekleurde nagels verrassen met rode rozen. Dat moet een keer iets opleveren.
Mooi nieuwjaar gewenst

Joep Scholten

Geplaatst door joepscholten, 03 januari 2015 14:50:12

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web