Van de boekenplank van Wim …

WIELERJAARBOEK 2007 – 2008

door Herman Harens en Frans Stoele
Het is vandaag de laatste dag van het jaar en wat is er logischer om in deze donderdagse rubriek een wielerjaarboek ter hand te nemen. Nadat Herman Harens er mee is opgehouden verschijnen er geen jaarboeken meer in Nederland. Begrijpelijk, want het was voor Herman ieder jaar weer een hele opgave om de financiering rond te krijgen. Bovendien gingen de jaren tellen bij deze doorgewinterde wielerjournalist uit het Rotterdamse. 
Ik heb deze uitgave volstrekt willekeurig van de plank gehaald. Met enig geluk, want 2007 was een jaar om met gemengde gevoelens op terug te kijken. Herman begint zijn jaaroverzicht dan ook met de ... 
... kop: Het ‘Jaar van Rasmussen’. De Deen die voor de Nederlandse Rabobank-ploeg op de Touroverwinning leek af te stevenen, maar op enkele dagen voor Parijs door manager Theo de Rooij uit de wedstrijd werd gehaald. Alberto Contador kreeg de Tourzege in de schoot geworpen en Nederland splitste zich in twee kampen. Had De Rooij dit wel of niet moeten doen? Rasmussen wasimmers niet op doping betrapt, maar slechts op een in veel ogen onbeduidend leugentje.
Al voor die Tour was er internationaal een hoop gekrakeel. Zo werd de Unibet-ploeg ondanks de ProTour-status geweigerd en trokken enkele ploegen hun kopmannen terug, omdat die wel eens betrapt zouden kunnen worden. Ondanks diverse waarschuwingen, onder meer van de Deense wielerbond, deed Rabobank dat niet. Rasmussen sneuvelde niet door doping, maar door het sjoemelen met zijn whereabouts. Nadat hij had opgegeven in Mexico te verblijven, werd hij trainend in Italië gezien en had toen iets uit te leggen. Dat kon hij niet en De Rooij trok zijn conclusies. Hij kon prompt ook zelf zijn biezen pakken omdat zijn positie onhoudbaar was geworden.
Door al het dopingrumoer schoot de Duitse pers in de stress en de doorgang van het WK stond enige tijd op losse schroeven, omdat de Duitse organisatoren ernstig overwogen het evenement af te gelasten. Toen Paolo Bettini als winnaar over de streep kwam, maakte hij een symbolisch schietgebaar naar de Duitse hysterica van pers en organisatie. Het mocht niet baten, want de Tour en de grote wedstrijden werden jarenlang geboycot.
Al met al was het allemaal zeer onverkwikkelijk met als gevolg dat het jaar 2007 een soort kantelpunt is geworden in de recente wielergeschiedenis. Volgens velen was het het einde van het dopingtijdperk, hoewel er na 2007 nog heel wat is gepraat en geschreven over de daders van toen voor er een streep onder kon worden gezet. 
Pas zes jaar later bereikte dat een hoogtepunt toen Lance Armstrong zijn bekentenis aflegde en in zijn spoor nog andere renners, waaronder het Nederlandse boegbeeld Michael Boogerd. Anderen verkozen het te blijven zwijgen, maar de renners die bekenden leverden genoeg grond om te concluderen dat het gebruik van prestatiebevorderende middelen wijd verspreid was. De commissie Sorgdrager schatte het na onderzoek onder de Nederlandse beroepsrenners van die periode zelfs op 85 procent. 
Hoewel er daarna nog diverse dopinggevallen aan het licht zijn gekomen, wordt algemeen aangenomen dat de sport redelijk schoon is geworden. Veel vertegenwoordigers van de huidige generatie toprenners moeten er niets van hebben. Laten we hopen dat die indruk juist is.
Het boek staat verder vol met uitslagen, waarvoor de Rotterdammer Frans Stoele verantwoordelijk was. Voor wielerliefhebbers die in statistieken zijn geïnteresseerd waren de jaarboeken van Herman en Frans een bron van informatie. Het is jammer dat er niemand is die hen is opgevolgd en het zou de KNWU sieren om ieder jaar een paar duizendjes beschikbaar te stellen om de uitgave van jaarboeken in ieders belang mogelijk te maken. Helaas is de wielerunie niet zo van het verleden, zoals ik meermaals heb kunnen vaststellen. 
Door Fred van Slogteren, 31 december 2015 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web