Uit de wasserette van Henk …

Het leek me een aardig idee om op de voorlaatste dag van het jaar een truitje uit te zoeken dat gedragen is door een renner die alfabetisch de voorlaatste is in het alfabetisch gerangschikte boek van 100 Jaar wegrenners dat in 1994 verscheen met de palmaressen van alle Nederlandse beroepsrenners op de weg uit de geschiedenis. Het is van de hand van Wim van Eyle en Jacques Burremans, twee verwoede verzamelaars van uitslagen en foto’s. De allerlaatste in dat boek is Wilco Zuyderwijk en de voorlaatste Cees Zoontjens, in 1966 winnaar van de Ronde van Midden-Zeeland. Cees was toen nog amateur en hij won in diezelfde categorie een jaar later ... 
... de Ronde van Brabant en Olympia’s Tour. 
Toen werd de Tilburger prof bij Caballero en hoewel dat geen grote internationale profploeg was, behaalde hij een aantal mooie resultaten in de klassiekers. Achtste in de Amstel Gold Race, negende in het Kampioenschap van Zürich, zesde in Parijs- Roubaix en zevende in de Omloop Het Volk. In 1970 ging hij met Caballero naar de Tour de France en haalde Parijs op een 85ste plaats. 
Toen de sigarettenfabrikant aan het eind van dat jaar met de sponsoring stopte en er voor Cees geen nieuwe suikeroom klaar stond keerde hij terug naar zijn grote liefde het veldrijden. Hij had het altijd gecombineerd, maar toen hij zich kon specialiseren kwamen de resultaten. Hij werd twee keer kampioen van Nederland en bij de wereldkampioenschappen een keer negende. 
Na zijn carrière werd hij bondscoach van de veldrijders en uitzetter van parcoursen voor internationale veldritten. Als bondscoach had hij een groot aandeel in de successen van Hennie Stamsnijder, Rein Groenendaal, Herman Snoeijink en Adrie van de Poel. Hij had een goede baan, was in zijn vrije tijd druk met zijn bijbanen in de wielersport en als hij vrij was ragde hij met zijn mountainbike door de bossen. 
Hij leek kerngezond, maar op 66-jarige leeftijd en net gepensioneerd werd hij getroffen door een zwaar hartinfarct. Hij was in training voor Alpe d’HuZes toen het infarct hem in zijn slaap overviel. Hij was snel in het ziekenhuis, maar toen zijn vrouw en kinderen hoorden wat zijn toekomst was, zeiden ze unaniem, dit mogen we ons pa niet aandoen. Een leven waarin hij permanent en intensief verpleegd zou moeten worden, omdat hij niets meer zou kunnen, niets meer zou weten en voor eten, drinken, plassen, poepen, wassen volledige hulp nodig zou hebben. Een leven als een plant verdeeld over het bed en de rolstoel. De familie had gelijk, dat zou hun man en vader niet gewild hebben.
Ik wens u een plezierige en veilige jaarwisseling en een in alle opzichten gelukkig nieuw jaar.
Tot volgende week!
Henk Theuns
Door Fred van Slogteren, 30 december 2015 10:00

gesmokkeld

Niet 85e maar 86e was Cees volgens mij in de Tour 1970. Vriendelijk dat je een plaatsje smokkelt. Een mooi relaas van een coureur die altijd dicht bij me heeft gestaan. Vanwege de persoonlijke band die hij en Cees' gezin met ons thuis had. De trui van de eerste dagen van de Tour (nog net geen Le Coq Sportif, die waren nog niet klaar vanwege het moeilijke ontwerp) hangt bij mij ingelijst in de gang. Mijn retro racefiets heb ik enkele jaren terug als een ode aan Cees opgebouwd als een caballero teamfiets.

Geplaatst door marcoV, 30 december 2015 11:19:31

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web