Ton Vissers (1922-2015)

Gisteren is er weer een icoon van de Nederlandse wielersport van ons heengegaan. Ton Vissers was geen wielrenner, maar wel iemand die in de jaren zestig een groot stempel op onze sport heeft gedrukt. Hij was binnenhuisarchitect van beroep en had als zodanig samen met zijn broer een winkel in woninginrichting op de Beyerlandselaan in Rotterdam-Zuid. Daar werkte een stoffeerder met een wielrennende zoon. Niet zo maar een rennertje, maar een van de spraakmakendste die ooit in het peloton heeft gereden. Theo Sijthoff was de naam, een veelbelovend coureurtje. Ton had wel iets met sport, had jarenlang gehockeyd en was daarna een goede internationale hockeyscheidsrechter geworden. Omdat de ... 
... familie Sijthoff nog niet gemotoriseerd was, ging Ton met de auto wel eens mee naar de koers en viel als een blok voor het sfeertje. 
Van het een kwam het ander en voor hij het wist was hij bestuurslid van de net opgerichte vakbond van de Nederlandse profrenners. Hij sprak zijn talen en begeleidde in het begin van de jaren zestig regelmatig Nederlandse amateurrenners in contractbesprekingen met Franse ploegen. Zoals bijvoorbeeld Jan Janssen. 
Hij leerde in die tijd Herman Krott kennen en samen richten ze Inter Sport op, een bedrijfje om de werkgelegenheid voor beroepsrenners te bevorderen door het organiseren van criteriums in het hele land. Daaruit is de Amstel Gold Race ontstaan, een droom van Krott om een Nederlandse klassieker van de grond te krijgen. Dat was in 1966 en een jaar eerder had Vissers, samen met de Amsterdamse accufabrikant Kurt Vyth, al de Ronde van Nederland nieuw leven in geblazen. 
Uit de bovenstaande regels mag blijken dat Vissers meer zakenman was dan wielerman en behept met een goede babbel en een immer stralend humeur banjerde hij vrolijk en onbekommerd door de wielerwereld. Om het geld bij elkaar te krijgen om de projecten van Inter Sport te financieren stapte hij goedgemutst bij de grootste bedrijven van Nederland binnen en ging dan niet zelden weer met een cheque naar buiten. Zo kwam hij in contact met Wim Oepts, de PR-functionaris van de Willem II Sigarenfabrieken in Valkenswaard. Die zag in de wielersport een goede mogelijkheid om met zijn sigaren de Franse markt te veroveren en zo werden de plannen voor een profploeg gesmeed en ook gerealiseerd. Wim Breukink van de Gazelle Rijwielfabrieken deed ook mee als materiaalsponsor en zo werd de Willem II-Gazelle ploeg geboren. Herman Krott voelde niets voor de rol van ploegleider en bij gebrek aan beter stapte Ton toen zelf maar in de ploegleiderswagen. Hij was als zodanig geen succes, maar de door hem aangetrokken toprenners wisten zelf wel wat ze moesten doen. Ton zorgde echter voor de perfecte PR, pakte iedereen, inclusief de pers, in met zijn sigaren en de ploeg werd een groot succes.  
Willem II-Gazelle heeft vanaf 1966 vijf jaar bestaan. Toen had de sigarenfabriek zijn doel bereikt met de successen van grote renners als Rik Van Looy, Peter Post, Jo de Roo, Rini Wagtmans en anderen, terwijl Harm Ottenbros in 1969 voor het grootste succes zorgde door in het Belgische Zolder de wereldtitel te behalen. 
In 1971 was het tijdperk Willem II-Gazelle voorbij. De beide sponsors waren dik tevreden, de renners vonden andere werkgevers, maar Vissers bleef werkloos achter. Hij had zijn schepen achter zich verbrand, alles op de wielersport gezet, maar had er niet op gerekend dat er aan zijn zelf gecreëerde sprookje ooit een eind zou komen. 
Hij ging weer de boer op en wist sponsors te vinden, waarmee hij wederom een profploeg op de weg kon zetten. Maar lang niet met het budget dat hij bij Willem II gewend was en zo verscheen hij met armetierige ploegjes in het peloton, omdat hem vanwege zijn naam en reputatie hier en daar nog wel een startbewijs werd gegund. Het dieptepunt was 1973 toen hij met de Canada Dry-ploeg in Scheveningen aan de start van de Tour de France verscheen. Hij heeft enkele uren voor de start nog een staking voorkomen door zijn renners alsnog het achterstallig salaris te betalen anders waren ze niet van start gegaan. Het werd drie keer niks met die ploegjes en in de jaren die volgden hoorden we alleen nog maar van de flamboyante Rotterdammer in negatieve zin. 
Na het zoveelste debacle verdween hij uit de spotlights, maar niet uit beeld. Immer gekleed in de blauwe blazer, getooid met een opvallende toupet en een pijp tussen de tanden geklemd, bleef hij de man van de mooie verhalen bij de wielergelegenheden die hij frequenteerde. Tot op hoge leeftijd. 
Zijn laatste jaren waren niet makkelijk, maar dat was nauwelijks aan hem te merken. Het laatst sprak ik hem op 15 april van dit jaar bij de opening van de tenstoonstelling ‘Parijs is nog ver’ in het Spoorwegmuseum in Utrecht. De toupet had hij afgezet, de pijp voorgoed in de asbak gelegd en zijn ogen glinsterden niet meer. Ineens was Ton erg oud geworden. Nu is hij er niet meer, die joviale man die intens heeft genoten van de jaren dat hij in de wielerwereld het stralende middelpunt was van veel hilariteit en iedereen om zijn vinger wond. 
Ik wens zijn nabestaanden veel sterkte toe met het verwerken van dit ongetwijfeld grote verlies. Ton, rust zacht en tevreden! (Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 14 december 2015 10:00

reputatie

De eerste berichten van zijn overlijden deden zaterdag jl al de ronde. Maar als wel vaker bij Ton Vissers kwam de waarheid niet altijd meteen boven water. Zijn reputatie wordt hier toch wel iets té florisant neergezet. Ik ken renners die er veel minder over te spreken waren.

Geplaatst door marcoV, 14 december 2015 11:44:21

Ton Vissers

Dank voor dit goed verwoorde, ingevoelde en warme commentaar Fred.

Geplaatst door Karel Wellinghoff, 14 december 2015 11:47:38

Ton Vissers

Mooi stuk Fred.

Geplaatst door Willy Wiersma Kwantes, 14 december 2015 12:34:40

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web