Henk Kruithof 1946-2015

Op de drempel van zijn 69ste verjaardag overleed afgelopen woensdag Henk Kruithof, wielerjournalist en koersdirecteur van de Ronde van Zuid-Holland. Een wielerman in hart en nieren, zeggen allen die hem hebben gekend. Guido Bindels, zijn toenmalige chef bij de Haagsche Courant typeert Kruithof als iemand die leefde voor het wielrennen. Bij die krant was hij tot 2004 plaatsvervangend chef van de sportredactie en eindredacteur. Ook was hij vele jaren redacteur van het blad Wielersport. Hij was betrokken bij de organisatie van de Omloop van de Glazen Stad en de drijvende kracht achter de Ronde van Berkel en Rodenrijs. Henk is ook nog jarenlang manager en ploegleider geweest van ... 
... amateurploegen, zoals bij de amateurformatie van Van Vliet. Kortom een gedreven wielerman die node gemist gaat worden.
Henk overleed aan de gevolgen van kanker, maar dat heeft hem in zijn laatste jaren niet belet om alles voor zijn grote liefde te blijven doen. Pas aan het begin van dit jaar legde hij zijn functie neer als koersdirecteur van de Ronde van Zuid-Holland. Hans Jansen, die dit voorjaar het stokje van hem overnam, herinnert zich dat Henk hem in de voorbereidingsfase wel vijf keer in de week belde om hem op het hart te drukken dat hij dit niet mocht vergeten en zeker ook aan dat moest denken. 
Ik wens zijn vrouw Lenie, kinderen, schoon- en kleinkinderen veel sterkte toe bij het verwerken van dit grote verlies.
Door Fred van Slogteren, 12 september 2015 12:00

I.M. Henk Kruithof

Tot mijn verbijstering lees ik hier, dat Henk Kruifhof Woesdag j.l. is overleden. Fred zoals jij hebt beschreven, was niet alleen een wielerjournalist, maar vooral "Wielerfreak "! Hij was altijd aanwezig bij de wedstrijden in Zuid-Holland, om verslag te doen van de koersen, niet enkele regels, maar dikwijls werd er een kwart pagina in de terziele gegane "Haagsche Courant" ( groot formaat ) aangewijd, zelfs werd fotograaf Karel Vereken er dikwijls bij gehaald ( eens winnaar van de zilveren camera ) om een of meerdere foto's te schieten, die dan de volgende dag op de sportpagina verscheen. Ja kom er vandaag de dag eens om! Zelfs Henk was ook nog een collega bestuurslid van de S.O.S., wat stond voor "Stichting Organisatie Sportevenementen". Opgericht door wijlen Cees Kouwenhoven, ook zo'n wielerfanaat met een goede pen, gezien zijn vele artikelen beschreven in het clubblad der Spartaan. Voorts beschreef Fred reeds wat Henk allemaal meer werkzaamheden verrichtte hij voor onze wielersport, hij vervulde alijd zijn beroeps en vrijwillige werkzaamheden met het grootste plezier. Ik condoleer zijn familie met het overlijden van Henk, en wens hen alle sterkte toe, in deze moeilijk tijd. Henk rust in vrede, en bedank je nog voor de vele arbeid verricht voor onze wielersport! Theo ten Dam.

Geplaatst door Theo ten Dam, 12 september 2015 12:51:52

Au revoir, maatje!

Henk Kruithof kende ik al vanaf zijn achttiende levensjaar. Hij had net de HBS achter de rug en zat als leerling-journalist op de sportredactie van wat eens de Haagsche Courant was toen ook ik mijn brood er ging verdienen, zij het op de regioredactie. Erg lang was het verblijf bij Frans Hoekstra, Piet Kienhuis en Fred Racké de jongeling niet vergund, want al spoedig zat hij tegenover me en kreeg ik een rechterhand met wie het prima klikte.

Hij was rood, ik rooms, dus in dat opzicht vonkte het soms, maar dat leek meer luim dan ernst en in wezen waren we vette maatjes. De jonge Henk had nog nooit een racefiets gezien en bij hem draaide alles om ADO. Ik heb hem toen eens meegenomen naar een koers in het Westland en ook hij bleek toen gevoelig voor de microbe. Het duurde niet lang of Kruithof maakte zelfstandig verslagen en interviews.

Huwde zus van Sjef

Zo bezocht hij eens Sjef van der Burg in Berkel, topamateur destijds, en viel terloops voor de charmes van zus Leny. Ze trouwden en kregen drie kids, Jolanda, Natalie en Marcel. Zoon hanteerde aanvankelijk de hockeystick, maar ging later overstag, koerste kortstondig, werd ploegleider en bovendien gediplomeerd wielertrainer.

Gebrouilleerd
Henk kon niet inzien dat het niet zuiver was om in zijn functie van journalist keer op keer zijn eigen zoon in de krant ten tonele te voeren, waardoor hij en ik gebrouilleerd raakten. Reden te meer waarom ik graag bij zijn crematie had willen zijn. Vervoersproblemen hebben dat helaas verhinderd.

Daarom vanaf deze plaats nog bedankt, Bolle, voor de veertig lange jaren van meer dan intensieve samenwerking, de onvergetelijke herinneringen die we samen deelden en je gedrevenheid. Ik had een enorme steun aan je en zal je messcherpe kritiek en schampere opmerkingen helaas nooit meer horen. Rust in vrede, Henk, en hopelijk nog eens tot ziens in het hiernamaals.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 13 september 2015 23:42:08

Henk Kruithof

Bedankt Han voor het mooie epistel, gewijd aan je gewezen collega, dat zijn vrouw Leny de zuster is van Sjef van der Burg , dat wist ik niet. Dus ook hieruit blijkt dat onze wielersport, de aanleiding was, tot het tot stand komen van dit huwelijk. Han, indien je contact met mij had gezocht was ik gaarne bereid geweest, jou naar het crematorium te brengen, echter dit droeve nieuws kwam mij j.l. Zaterdag via deze slogblog ter ore( las ik dit) Henk was niet alleen wielergek maar bovendien de zwager van de uitstekende coureur Sjef van der Burg, die ik mijn rennerstijd zeer waardeerde, kon niet alleen hard fietsen, maar was voor en na de wedstrijd een fijne concurent, en dat kon je niet van een ieder zeggen. Dat Henks zijn zoon Marcel, ook met de wielersbacil besmet was heb ik ervaren, vele malen was hij als broekie, bij de koers in de nabijheid van Henk te vinden, echter tot sprekende resultaten heeft Marcel het niet gebracht, maar zijn liefde voor de wielersport is dan ook via scribent van "Au revoir maatje "beschreven. Voorts voor zijn familie nogmaals mijn medeleven. Theo ten Dam.

Geplaatst door Theo ten Dam, 14 september 2015 15:11:07

Mijn eerste chef

In 1969 kram ik als 17 jarige jongste bediende op de Delftse redactie van de Haagsche Courant. Mijn werk: telexberichten afscheuren, typemachine linten vervangen, broodjes smeren enz. Henk vroeg me of ik af en toe eens een veslag van een voetbalwedstrijd wilde maken. Zo kwam ik op de sportredactie terecht en maakte ik deel uit van de nachtredactie. Henk pikte me op zondagavond om ongeveer 7 uur op op de Rijswijkse weg in Den Haag eb zette ne daar de volgende ochtend ook rond 7 uur weer af. Het waren hilarische uren op die nachtredactie.
Henk was een echte chef, hoe jong hij toen ook nog was.
Een voorbeeld.Ik had een verslag geschreven van een wedstrijd van de 's-Gravenzandse SV. Door vertraging met de bus kwam ik pas in de rust het sportpark op. In de kleedkamer vroeg ik wat er in de eerste helft was gebeurd en schreef later thuis m'n verslag. Zondagavond las Henk m'n verslag en vroeg hoe ik wist dat er in de 35ste minuut van de eerste helft op de paal was geschoten. Ik loog dat ik er toch bij was. 'Nee', zei Henk.'Ik zat op de tribune en zag je in de rust binnen komen rennen, dus dat kan je nooit gezien hebben. Nooit meer doen maat, maar het verder een goed verslag.' Dat was Henk. Ik heb nog steeds dierbare herinneringen aan mijn eerste chef.
Geplaatst door Maarten Pieters, 19 juni 2019 22:44:07

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web