De Burgerlijke Stand van 22 januari.

Andrei TCHMIL (1963, België)

Zo midden in de jaren tachtig onderging het internationale wielerpeloton vrij geruisloos een grote metamorfose. De Briek Schottes en de Tuur Decabooters waren op en voor dat soort types kwamen ideale schoonzonen in de plaats. Gesoigneerde jongens met goede opleidingen die anders koersten dan de Vlaamse houwdegens van weleer. Ze hoefden zich niet meer van februari tot november uit de naad te fietsen om hun geld te verdienen, want ze kregen – dankzij Greg LeMond - riante salarissen van de firma. En toen werd in 1989 het ijzeren gordijn opgerold en kwamen de Sowjet-krijgers meeëten aan de welgevulde ruif van het West-Europese profwielrennen. En daar waren ze weer de coureurs in armoe grootgebracht, die dankzij de fiets een andere wereld konden binnentreden. Aan Tchmil kon je zijn povere afkomst nog het meest afzien. Geboren in Rusland, stond hij jaren te boek als Moldaviër om ineens tot ieders verrassing Belg te worden. Hij woonde eerst in Italië om vervolgens ingezetene van Roubaix te worden. Roubaix of all places, wie wil er nu in Roubaix wonen? Je wil er als wielrenner winnen en dan als de wiedeweerga maken dat je wegkomt uit die sombere industriestad vol met werklozen. Maar Tchmil hoorde daar, hij won op weergaloze wijze een van de mooiste afleveringen van de Hel van het Noorden. Ik zie hem nog als een veldrijder solerend een rotonde nemen. Rechtdoor ging-ie met zijn fiets over de obstakels springend. Hij was voor die koers gemaakt en toen hij alleen over de finish kwam, moesten er heel wat washanden aan te pas komen om na het verwijderen van alle modder en slik te kunnen controleren of het inderdaad wel Tchmil was. Hij was het en hij keek somber met zijn kei naar de camera’s. Echt blij was-ie nooit. Misschien thuis, in het geniep als hij zijn zuurverdiende centen zat te tellen en aan zijn armoedige jeugd dacht in Chabarovsk. Die rotonde ergens in Noord-Frankrijk ligt er nog, maar er is geen Tchmil meer. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Abraham OLANO MANZANO (1970, Spanje)

Zolang de wielersport bestaat, zolang is Spanje een grote wielernatie. Maar waar de Fransen, de Belgen en de Italianen de Tourzeges en de regenboogtruien aaneenregen, daar stonden de Spanjolen jarenlang met lege handen. Het eerst braken ze door in de Tour, maar toen ze al acht zeges in la Grande Boucle hadden behaald, stonden ze in het WK voor profs nog steeds met lege handen. Tot die 8e oktober 1995 aanbrak. Miguel Indurain had enkele maanden daarvoor voor de vijfde keer de Tour gewonnen en hij was er op gebrand ook het wereld- kampioenschap te behalen. In dat onherbergzame land Colombia, waar al honderd jaar een burgeroorlog aan de gang is en de renners een parcours werd voorgeschoteld waar de honden geen brood van lustten. Een parcours geschapen voor het krachtmens Indurain, maar ook voor het nietige olifantje Marco Pantani. De goddelijke kale forceerde de beslissing op vier ronden voor het einde. Alle Nederlanders zaten toen al bibberend in het hotel om hun moeder te roepen. Negen man sloten bij de Italiaan aan onder aanvoering van Big Mig. De toeschouwers wreven zich in de ogen: er zaten twee Indurains in de kopgroep. Niet van naam, maar van uiterlijk. De look-a-like heette Abraham Olano en hij demarreerde in de laatste ronde. In afgrijselijk weer sloeg de lange Bask een gat. De sterke tijdrijder gooide de grote molen erop en denderde naar de streep. Niets kon hem meer stuiten, zelfs geen lekke band in de laatste kilometer. Indurain zat gevangen in het ploegbelang, maar toonde zich na afloop een goed verliezer. Spanje had na 69 jaar WK-toernooien eindelijk zijn eerste wereldkampioen. Inmiddels hebben ze al vijf titels behaald. Spanje is nog steeds een grote wielernatie, maar ze hebben nu de resultaten om het ook te bewijzen. (Foto: © Cor Vos)

De andere op 22 januari geborenen zijn:

BINK, Odwin (1970, Nederland)
CHRISTOPHE, Eugène (1885, overleden 01.02.1970, Frankrijk)
DIJK, Stefan van (1976, Nederland)
FRANSE, François (1965, Nederland)
FROSIO, Elio (1913, Italië)
FRIJTERS, Jacques (1947, Nederland)
MICHELETTO, Giovanni (1889, overleden 07.09.1958, Italië)
MIDDEN, Albert van (1948, Nederland)
NEFATTI, Ali (1895, Tunesië)
PÉLISSIER, Henri (1889, overleden, Frankrijk)

Door Fred van Slogteren, 22 januari 2007 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web