Herinneringen bij een foto …

De Nederlandse ploegleiders in de Tour de France hebben het goed gedaan. Ze waren ook regelmatig in beeld bij de tv-uitzendingen aan de Tour gewijd. Natuurlijk Nico Verhoeven en Frans Maassen van de Nederlandse Lotto/Jumbo-ploeg, maar ook de landgenoten die bij buitenlandse ploegen in de ploegleiderswagens zaten, zoals Rudie Kemna, Steven de Jongh, Servais Knaven en Michel Cornelisse. Allemaal mannen die hun werk doen en hun taak vervullen onder supervisie van een verantwoordelijke teammanager. 
Dat was vroeger wel anders, want de ploegleider van toen droeg de volle verantwoordelijkheid voor alles en moest wel eens improviseren om het treintje op de rails te houden. Dat vereist een bepaalde ... 
... gehaaidheid en daar waren de heren op deze foto, die ik in dank kreeg toegestuurd van Gerard Liesker, meesters in. Links de Nederlander Ton Vissers en rechts de Fransman Raphaël Geminiani, bijgenaamd Le Grand Fusil, het grote geweer. Dat sloeg, volgens de algemeen geldende opvatting op zijn fors uitgevallen neus, maar renners van destijds die de kleedkamer met hem hebben gedeeld geven een heel andere betekenis aan die bijnaam. ‘Zo groot als een kinderarmpje’, hoorde ik eens. 
Ton Vissers is van een heel ander kaliber. Hij was als ploegleider het type dat veel, zo niet alles, voor elkaar kreeg met een klap op de schouder, een witz, een uitnodiging om met hem een pint te gaan drinken en verder niet moeilijk doen. Zeker in de jaren toen hij ploegleider was van de Willem II-ploeg toen hij iedereen om de vinger wond met zijn sigaren van dat merk. Vorige week stond er een groot interview met deze mastodont uit het verleden in De Telegraaf en alle anekdotes rond zijn persoon werden weer eens opgerakeld. Terecht, zou ik ook doen als ik dat artikel had mogen schrijven, maar ik zou er als kritisch journalist nog wel wat aan hebben toegevoegd. 
Bij Willem II beschikte Ton over een groot budget, maar bij zijn volgende ploeg moest hij het met veel minder doen en kwam hij constant geld te kort. Daar werden de renners het slachtoffer van. Eigenlijk had de ploeg vanwege de kwaliteit niet toegelaten mogen worden, maar omdat Canada Dry dat jaar de enige Nederlandse profploeg was, kreeg de formatie van Ton Vissers toch een startbewijs. 
Het was een gênante vertoning daar op de boulevard van Scheveningen, toen de renners onder aanvoering van Theo van der Leeuw en Matthijs de Koning de joviale ploegleider lieten weten niet van start te zullen gaan als hij niet eerst het achterstallige salaris zou aftikken. Ze wilden terecht niet drie weken in Frankrijk gaan fietsen als hun vrouw zonder geld thuis zat en maar moest zien hoe ze die weken met haar bloedjes van kinderen doorkwam. 
Dat soort schandalige praktijken kwam toen voor in de beroepswielersport en er waren ploegleiders die dat doodnormaal vonden. Ton Vissers is net als Geminiani inmiddels stokoud en nog steeds een bijzonder aardige vent met een vracht vol prachtige verhalen. Het is hem al lang vergeven, maar ik durf niet te garanderen dat de toenmalige renners van de Canada Dry-ploeg ook zo vergevingsgezind zijn. Dat nummer van De Telegraaf zullen ze waarschijnlijk niet hebben bewaard. Hooguit in de kattenbak. (Foto: archief Gerard Liesker)
Door Fred van Slogteren, 28 juli 2015 10:00

Le Grand Fusil,
De bijnaam Le Grand Fusil voor Raphaël Geminiani had niets te maken met zijn geprononceerde neus of een ander niet nader te noemen lichaamsdeel.
Hij was al in zijn rennerstijd een grote persoonlijkheid en zeer nadrukkelijk aanwezig en kreeg daarom die bijnaam. Als hij Amerikaan was geweest, hadden ze hem wellicht Topgun genoemd. In het Frans is dat Le Grand Fusil. Dat laat zich moeilijk vertalen in het Nederlands. Het Grote Geweer dat klinkt niet.

Geplaatst door Piet van der Meer, 28 juli 2015 19:54:17

raadselachtig

Je zou best gelijk kunnen hebben, Piet. Het is soms raadselachtig waar bijnamen vandaan komen. Ik heb jaren geleden Marcel Kint geïnterviewd, de wereldkampioen van 1938. Zijn bijnaam was De Zwarte Arend. De man had geen idee waar die bijnaam op sloeg. Geminiani wellicht ook niet. Gr. Fred

Geplaatst door Fred, 29 juli 2015 08:20:25

De Zwarte Arend

Marcel Kint kreeg de bijnaam De Zwarte Arend van de Waalse journalist Albert Van Laethem,vanwege zijn grote neus, zijn gitzwarte haar, de zwarte wielertrui die hij vaak droeg en zijn scherpe gelaatstrekken.
Patrick Cornillie schreef het prachtige boek: Marcel Kint, de langst regerende wereldkampioen ooit.

Geplaatst door ad liesker, 29 juli 2015 12:12:56

Le Grand Fusil

Het Grote Geweer klinkt inderdaad niet, maar Grof Geschut is een ingeburgerd begrip in de Nederlandse taal. En voor wat betreft Marcel Kint, had die misschien tóch iets te maken met de Belgische B-ploeg in de Tour de France? De leden daarvan droegen volgens mij ook zwarte truien en heetten de Arendjes. Kan het me haast niet voorstellem, want Kint was nooit tweede keus, maar ja?

In Nederland is hij vooral bekend geworden als de man die in 1938 op de Cauberg de regenboogtrui veroverde. Minder bekend schijnt te zijn dat hij daags voor de koers op de fiets van West-Vlaanderen naar Valkenburg reed en daags na het WK op dezelfde manier weer huiswaarts peddelde. Kom daar vandaag de dag nog eens om!

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 29 juli 2015 14:30:01

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web