Het was me het Tourdagje wel …

Ik heb gisteravond het CDtje Hot August Night van Neil Diamond weer eens gespeeld. Omdat ik daar aan moest denken bij het zien van de reportage van de etappe van gisteren. Die CD begint met een soort strijkje dat heel rustige klassieke muziek speelt, waar je bijna bij in slaap valt. Na enkele minuten sterft het strijkje langzaam weg en komt het gitaargeweld van Neil met zijn band. Tamtetamtetamtamtam!!! Een explosie van geluid en dat brengt je gelijk in de stemming om de hele CD te beluisteren met alle hoogtepunten uit het oeuvre van deze geweldige artiest. 
Dat gevoel had ik gisteren ook bij die reportage. Een saaie rit, door een fantastisch mooi landschap met al die gorges. Ik heb daar met mijn ... 
... vrouw ooit eens een hele dag met de auto doorheen gereden en we vielen van de ene verbazing in de andere. Maar de koers was gisteren voorspelbaar, er ging een groep van 22 man lopen en er gebeurde niets. Helemaal niets. Tot die laatste vijftien kilometer toen de zaak letterlijk ontplofte. Na de Muur van Hoei, de Mûr de Bretagne was er nu de Côte de la Croix-Neuve die met een stijgingspercentage boven de tien procent omhoogpiekte. 
De Fransen, die vorige week zaterdag al zo trots waren geweest op hun Vuillermoz, maar verder hun chauvinisme dag na dag moesten beteugelen, raakten in euforie toen het Bardet en Pinot waren die de rest aan gort reden. De nummers drie en vier van de Tour van vorig jaar stonden zo ver achter in het klassement dat ze van Froome cs. mee mochten in die ontsnapping. Wat al een vernedering op zich was voor de trotse Fransen. 
Maar daar gingen die twee voorop als generaals van Napoleon met nog maar een paar kilometer te gaan. In de Franse huiskamers werd de champagne alvast ontkurkt, een kratje oesters opengebroken en de tricolore uitgestoken. Het kon niet meer mis gaan, tot ze tot hun verbijstering zagen hoe als een duveltje uit een doosje plots een andere renner de twee dauphins passeerde alsof ze stilstonden. In het truitje van dat ploegje met een Afrikaanse signatuur nota bene, dat voor hen, als les noirs, nooit toegelaten had mogen worden. Het was ook nog een Engelsman, een nationaliteit waar de Fransen van oudsher de pest aan hebben. Was het niet de Brit Wellington geweest die hun nationale trots Napoleon Bonaparte definitief had verslagen? En hier voor hun ogen werden hun Romain en hun Thibaut andermaal door het perfide Albion in de hoek gezet. 
In plukjes kwamen de renners daarna over de streep, ver uiteengeslagen als soldaten die met holle ogen en gewond het slagveld verlaten. Verliezen tot twintig minuten aan toe op een klimmetje van net duizend meter hoogte. Het was een trieste dag voor de Franse natie en in het Elysees ging de vlag halfstok, een dag nadat monsieur le President de Tour met een bezoek had vereerd. 
Ik kan helaas niks voor hun grote verdriet doen, want de foto van de dag is toch echt voor die Steven Cummings, een voormalige baanrenner. Ooit wereldkampioen ploegachtervolging, daarna als wegrenner onopvallend twee keer eerder de Tour gereden en vorig jaar afgedankt door het machtige BMC. Opgepikt door een ploegje waarvan Michel Cornelisse ploegleider is. De Amsterdammer staat bekend als een sfeermaker, iemand die renners moraal kan aanpraten. Daarom was het gisteren ook een beetje de dag voor de man die als renner door zijn collega’s ‘Manke Nelis’ werd genoemd. Omdat hij zo mooi op z’n Mokums ‘Oh, kleine jodeljongen’ kon zingen. (Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 19 juli 2015 9:00

José pikte het niet langer

"Jij valt me ook altijd in de rede." Het klonk zaterdag wat speels uit de mond van José de Cauwer, maar de ondertoon leek me allesbehalve vrij van nijd en ergernis. Het werd hoog tijd voor die reactie. Ik was al vaker ontploft omdat ex-schoolmeester Wuyts zijn TV-gezel eerst een vraag stelde en er halverwege het antwoord alweer doorheen begon te lullen over een totaal ander onderwerp, aldus de indruk wekkend zich geen bal te interesseren voor wat De Cauwer zat te vertellen.

Mijn bewondering voor de haast ziekelijke wielerkennis van Michel Wuyts is enorm, zij het nog niet zo groot als mijn respect voor het gigantische gemak waarmee hij uit de losse pols en zonder ooit te haperen de ene fraaie stijlbloem na de andere ventileert. Wat te denken van: "Greg van Avermaet gaat naar huis om zijn kat op te vreten"? Magnifieke beeldspraak.

Alleen kwebbelt hij maar door zonder zijn publiek één seconde rust te gunnen. En dan die irritante knauw-knauw-stem, dat zalvende domineestoontje en die puberale opwinding wanneer een landgenoot in winnende positie op de meer af komt. Alleen om die redenen wordt hij me soms te veel en wijk ik uit naar Herbert en "écht" Maarten, van wie laatstgenoemde weer dermate hortend en stotend door zijn bespiegelingen strompelt dat de terugkeer naar Sporza onvermijdelijk wordt.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 20 juli 2015 00:09:05

meningen...

Beste Han de Gruiter, Ik ben het zeker lang niet altijd met je eens. Maar ik vind je optimistische schrijfstijl erg leuk, die bijna altijd wel een glimlach op mijn gelaat tovert. Niet dat nou zo moeilijk is, maar toch. Enige zelfspot is je niet vreemd, en dat kenmerkt de mens die met beide voetjes op de (Haagse) grond staat. Er zijn hier immers ook van die azijnzeikers, die de bredere kijk en inpassingsvermogen ontberen. Als import-Hagenees houdt ik wel van de groen-gele wijze van humor. Blijf doorgaan... ;-)

Geplaatst door marcoV, 20 juli 2015 12:32:52

Cola of wodka?

Dankjewel Marco, wat drink je van me? Dat meninkje van mij doet er nooit zo toe, maar als Fred en zijn vaste medewerkers deze rubriek in hun eentje moesten vullen, zou die Lange de tent beter subiet kunnen sluiten. Vandaar dat ik soms de verleiding niet kan weerstaan voor Spuit Elf te spelen, in de verwachting dat anderen me wel zullen afranselen. Wat helaas te weinig gebeurt. Botsing van meningen kan immers tot aardig leesvoer leiden.

Een mens doet er goed aan, zich bewust te zijn of haar beperkingen. Wees tevreden met je eigen bescheiden plekje op deze mammoetbol. We kunnen tenslotte niet allemaal Mark Rutte of Thijs Zonneveld zijn. Wees blij dat die twee (en sommige anderen) de hete kolen voor ons uit het vuur halen. Probeer je wat minder te ergeren en het leven wat meer te relativeren. Blijf lachen, is mijn parool, vooral om jezelf. Grotjes van Gruitje.

Hannes

Geplaatst door Han de Gruiter, 20 juli 2015 13:07:05

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web