Herinnering aan Gerard …

Het is vandaag 41 jaar geleden. Op 19 juli 1974 werd de twintigste etappe van de 61ste Tour de France verreden. Van Saint Gilles-Croix-de-Vie naar Nantes. Een kort ritje van slechts 117 kilometer, maar de renners vonden het prima. De helden waren vermoeid, Parijs was niet ver meer en ze hadden zich al lang neergelegd bij de vijfde overwinning van Eddy Merckx. 
In de Franse ploeg Gan-Mercier reden drie Nederlanders. De vierde – kopman Joop Zoetemelk – herstelde maar zeer moeizaam van de rotsbeenfractuur opgelopen in de Midi Libre. Zoals de zaak er toen voorstond zou hij niet meer op de fiets terugkeren. 
In plaats van Joop was ... 
... Raymond Poulidor andermaal als kopman aangewezen. De 38-jarige Fransman kweet zich op voortreffelijke wijze van zijn taak en werd voor de derde keer in zijn carrière tweede in het eindklassement. Twee jaar later zou hij op veertigjarige leeftijd nog een keer derde worden. 
In 1974 werd Poupou bijgestaan door enkele Franse en drie Nederlandse knechten. Cees Bal, neoprof Gerrie Knetemann en Gerard Vianen. Vooral Gerard had veel voor hem gedaan en toen ik in 2005 met de schoonvader van Adrie van der Poel een interview had, was hij nog vol lof over Géraar Vi-a-nan, zoals hij dat uitsprak. 
Het was de zesde Tourstart van de sympathieke Kockenees en zijn meest bijzondere deelname, want hij won een etappe. Dat ging zo, zoals hij mij zelf vertelde: “Met nog maar tien kilometer voor de boeg was een vijfmanskopgroep bijna teruggehaald en maakte het peloton zich op voor een massasprint. Dat merkte je aan het zenuwachtige gedrag omdat iedereen van voren wilde rijden. Het was het moment waarop ik mijn kans schoon zag en uit alle macht demarreerde. Het was een glooiende weg met veel draaien en keren en na twee scherp genomen bochten was ik uit zicht en zag het vijftal voor me. Ik vloog erop en erover en had het geluk dat de weg versmalde, waardoor ik de bochten in mijn eentje veel beter kon aansnijden dan het jagende peloton achter me. Ze haalden me niet meer terug en zo kon ik mijn grootste wens als wielrenner in vervulling doen gaan.”
Een kleine herinnering aan een hele goede renner, een meesterknecht en een fijn mens. 
Door Fred van Slogteren, 19 juli 2015 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web