Herinneringen bij een foto …

Natuurlijk was de valpartij gisteren in de etappe weer verschrikkelijk om te zien. Er hadden zo maar doden kunnen vallen als je een hele kluwen renners glijdend en rollend op die lantaarnpaal zag afgaan. Het kan iedere dag gebeuren. Een moment van onoplettendheid, zoals nu van Bonnet, en het heeft enorme gevolgen. De buikschuiver van Dumoulin de door de lucht saltoënde gele fiets van Cancellara, terwijl de geletruidrager in een greppel dook, het zijn beelden die ik altijd met mijn maag bezie. 
Mijn meeste compassie en bewondering ging echter uit naar Laurens ten Dam (foto). Toen zijn naam in beeld kwam met de toevoeging Abondon, kon ik mijn ogen niet geloven. Als Laurens was uitgevallen, was hij óf ... 
... dood óf had hij beide benen, beide armen en nog een paar dingen gebroken. In alle andere gevallen zou hij zijn doorgereden. Zo is Laurens. Hij is de enige Nederlandse renner die ik in gedachten zie rijden in de pelotons van vroeger met bikkels als Wim van Est en Gert-Jan Theunisse. 
Toen ik na de dubbele neutralisatie (waarvoor ik alle begrip heb, ook al schept het een precedent waar de Tourdirectie nog behoorlijk last van kan krijgen) achterin het peloton nummer 137 achterin het peloton zag rijden, veerde mijn hart op. Zie je wel, dacht ik, maar aan zijn houding zag ik ook dat hij zat te sterven van de pijn. In tegenstelling tot veel andere tuimelaars, zoals Henderson en Vansummeren was zijn kleding nog redelijk intact, maar naar ik later hoorde was zijn arm uit de kom geraakt en weer even teruggeduwd. Als ervaringsdeskundige op een basketbalveld weet ik hoeveel pijn dat doet. Dat zal Laurens ook hebben gevoeld en om dan weer op de fiets te stappen, de etappe uit te rijden met het vooruitzicht morgen over de keien te moeten dokkeren, daar neem ik diep mijn petje voor af. 
Net als ik kan meevoelen met Tom Dumoulin. Niet vanwege het verlies van zijn riante positie en de teloorgang van zijn gele plannen, maar vanwege de pijn die hij moet voelen door een ontwrichte schouder en een breuk. Ook daarin ben ik helaas ervaringsdeskundige en kan het meevoelen. Het zou wel eens kunnen dat zijn seizoen voorbij is, ook al is dat afhankelijk van de aard van de breuk. Ik wens beide mannen veel sterkte toe. 
Tot slot nog een compliment voor Bauke Mollema en Robert Gesink, die zich vandaag wel voorin wisten te plaatsen. Ze horen qua kwaliteit tussen de Froomes, Contadors, Nibalis en Quintanas. Voorin het peloton, want daar vallen de beslissingen. Als je in de Tour toptien wil rijden, dan moet je kunnen wringen en domineren. Wie een hoofdprijs wil, moet meer kunnen dan hard fietsen. Je plaats opeisen, daar gaat het ook in het echte leven om. (Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 7 juli 2015 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web