De Burgerlijke Stand van 13 januari.

Marco PANTANI (1970, overleden 14.02.2004, Italië)

Op de dag dat onze vooroorlogse Tourcoryfée Theo Middelkamp negentig jaar werd, overleed Marco Pantani. Er ging een schok door de wereld, want de net 34 jaar geworden Il Pirata was immens populair. Een van de laatste echte klimmers, zo eentje die de cols opspoot als was het een vlakke weg en in de klim eindeloos kon demarreren tot hij ze allemaal had gelost. Dat was voor de echte liefhebber genieten. De ellende begon op 5 juni 1999. Ik was toen met vakantie in Italië en we waren met de auto onderweg van Milaan naar Lago di Trassimeno in Umbrië. De vrolijke muziek op de radio werd plotseling onderbroken door een ernstige mededeling. In het in rad Italiaans uitgesproken bericht viel herhaaldelijk de naam Pantani en ik hoorde ook het woord ‘medico’. In Trassimeno vroeg ik in het hotel wat er aan de hand was en men vertelde me dat Marco in de Ronde van Italië uit de strijd genomen was wegens een te hoge hematocrietwaarde. Hij had toen al vier etappes op zijn naam geschreven en hij leek op weg zijn zege van 1998 te prolongeren. Op de TV zag ik ’s avonds een kleine gebroken kale man die zonder gêne zijn grote verdriet toonde. 19 dagen later werd bekendgemaakt dat nader onderzoek had aangetoond dat bij Pantani geen epo-gebruik was vastgesteld. Daarna is het alleen maar bergafwaarts gegaan met de grote klimmer die in 1998 de Tour de France won, nadat hij in de etappe naar Les Deux Alpes zijn voornaamste concurrent Jan Ullrich had vernederd. Hij werd in 2000 veroordeeld tot een voorwaardelijke gevangenisstraf. Nadat hij in 1995 in een wedstrijd een open beenbreuk had opgelopen, bleek in het ziekenhuis dat hij een hematocrietwaarde had van over de 60. In hoger beroep werd die straf een jaar later ongedaan gemaakt, maar het is voor het kleine olifantje geen genoegdoening geweest. De vondst van een insulinespuit leverde hem vervolgens een schorsing op van acht maanden. Na die straftijd zijn z’n sportieve prestaties nooit meer op het niveau gekomen van voor 1999 en hij werd een schuwe en paranoïde man. Achtervolgd door paparazzi en de schrijvende pers zocht hij steeds meer de eenzaamheid. Op 14 februari 2004 werd hij dood aangetroffen in een hotelkamer in Rimini. ‘Lasciatemi in pace!’, had hij tegen de receptioniste gezegd die naar zijn welzijn informeerde, omdat hij dagenlang zijn kamer niet was uitgeweest. Hij heeft de rust gekregen waar hij om vroeg en zijn vele supporters rouwen nog steeds om het verlies van een van de grootste klimmers uit de Italiaanse wielerhistorie. Marco sei grande! (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Huub ZILVERBERG (1939, Nederland)

Op de lijst van Nederlandse meesterknechten, die loopt van Hein van Breenen tot Aart Vierhouten, neemt de Reus van Goirle een prominente plaats in. Toen hij amateur was zag het er niet naar uit dat de Brabander als knecht de geschiedenis zou ingaan, want hij was een sterk en talentvol coureur. Hij won als amateur Olympia’s Tour en als onafhankelijke de Ronde van Vlaanderen. Als beroepsrenner kwam hij in de Rode Brigade van Rik Van Looy terecht en de Keizer van Herentals werd de eerste van vele vedetten voor wie hij zich uit de naad reed. Hij kon geweldig sleuren en zijn kopman uit de wind zetten. Hij werd daarna de knecht van een ieder die er voor wilde betalen, maar de brave reus was te goedmoedig en te onzakelijk om verhaal te gaan halen als hij weer eens werd besodemieterd. Afspraken in de wedstrijd hebben het nadeel dat ze niet door een handtekening kunnen worden bekrachtigd. Met meer dan een knik en een inderhaast uitgesproken bedrag stelt zo’n overeenkomst niets voor en Zilverberg kon meestal naar z’n duurverdiende centen fluiten. Peter Post, die wel een uitstekend zakenman was, trok zich het lot van Huubke aan en zorgde er voor dat Benoni Beheyt en anderen alsnog over de brug kwamen. Post is vaak bekritiseerd door oud-collega’s, maar in huize Zilverberg wordt zijn naam met eerbied uitgesproken. In 1969 reed Huub nog de Vuelta, maar de motivatie was er niet meer. Hij kon een baan krijgen als postbode en dat heeft hij tot zijn VUT-pensioen gedaan. Ik ben twee keer bij hem thuis geweest om hem te interviewen. Hij is nog steeds een aardige, goedmoedige man met wie het leuk praten is. Hij is wat in de vergetelheid geraakt, maar als Goirle een sportdorp is, dan is hij daarvan de aartsvader. Nog vele jaren Huub! (Foto: © T&T Tekst & Traffic)

De andere op 13 januari geborenen zijn:

BERTOGLIO, Fausto (1949, Italië)
LEONI, Adolfo (1917, overleden 19.10.1970, Italië)
LOOS, Ludo (1955, België)
PRONK, Jos (1983, Nederland)
RONDELE, Florent (1922, overleden 13.12.2000, België)
WEBB, Graham (1944, Groot Brittannië)

Door Fred van Slogteren, 13 januari 2007 0:00

13 januari

ik voeg één veelbelovende renner toe:

Visconti, Giovanni (1983, Ita)

Geplaatst door Philip, 13 januari 2007 10:12:32

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web