Van de boekenplank van Wim …

DE WEG OMHOOG
door Martin Bons
Afgelopen vrijdag was ik in Haarlem aanwezig bij de presentatie van het tweede boek van Martin Bons. Na De kunst van het dalen (2013) komt hij nu met een boek over klimmen. Dat dacht ik althans, maar had er niet op gerekend dat het een autobiografische zelfanalyse zou zijn, die uitermate boeiend is omdat iedereen er wel iets van zichzelf in herkent. Een boek dat je spreekwoordelijk in één adem uitleest. Ik althans wel. Qua concept doet het denken aan De Renner van Tim Krabbé. Tim beschrijft een wedstrijd in Frankrijk waaraan hij deelneemt en maakt met ... 
... korte beschrijvingen van de ontwikkeling van de koers ons deelgenoot van wat hij zo allemaal onderweg denkt en hem te binnen schiet. Het werd een onverbiddelijke bestseller, om de in deze dagen weer bejubelde Jan Cremer nog eens te citeren.
Bons doet iets soortgelijks, maar pint zich vast op één onderwerp. Hij beschrijft zijn zoveelste klimtocht naar de top van l’Alpe d’Huez en laat gedurende zijn gang langs de 21 bochten zijn hele leven de revue passeren. Een leven in twee werelden. Als zoon van een echte rooie rakker, opgegroeid in een volksbuurt in Papendrecht, hoort hij bij toeval hoe twee andere jongens over hem denken. Hij begrijpt als luie mavo-leerling niet wat de kwalificatie ‘ongecompliceerd’ inhoudt en als hij het heeft opgezocht, wordt dat het startsein voor een nieuwe start in zijn nog jonge leven. Het brengt hem uiteindelijk, door een academische opleiding aan de faculteit Politicologie van de Universiteit van Amsterdam en het vak van journalist in die andere wereld. De wereld van bezit en hebzucht. Uit de wereld van de afgunst en chronisch geldgebrek waar in zijn jeugd Joop den Uyl de messias was en Wiegel, die verrotte VVD’er the devil in disguise
Hij komt gaandeweg met andere opvattingen in aanraking en begint te twijfelen. De VVD’ers die hij beroepshalve ontmoet vallen best mee en de twijfel ontstaat: wie ben ik? Van duivenmelker – volkssport bij uitstek – omarmt hij de wielersport. Niet als renner, niet als fietstoerist, maar als liefhebber van het hooggebergte met klimmen en dalen. 
Zijn leven bestaat uit doelen, waarvan hij tijdens die tocht vaststelt dat hij de meeste niet heeft gehaald. Wel mag hij zich doctorandus noemen en is hij een goede journalist geworden, met de vakbekwaamheid om het vak te doceren aan de School voor Journalistiek. Minder grote doelen heeft hij niet bereikt, hoewel hij daar geen vrede mee heeft. Als je met hem praat, zou je het niet zeggen, maar Martin is in alles fanatiek. Hij doet elk jaar mee met het Slogblog Tourspel. Niet voor de lol, maar om het echie. Hij wil winnen. Nadat hij twee jaar geleden lang het klassement had aangevoerd, werd hij in de laatste dagen nog voorbijgestoken. Ik had hem toen aan de lijn en hoorde tot mijn verbazing dat hij daar een paar dagen kapot van was geweest. De mentaliteit van een echte topsporter.
Andere doelen, zoals regelmatig met zijn kop op de tv of presentator worden van Zomergasten blijven (nog) op het verlanglijstje staan. Ook het beklimmen van de Alp binnen een uur lukte hem deze keer net niet, maar dat hij het een keer gaat halen, staat voor mij vast. Ondanks alle twijfels en wankelmoedigheid, waar dit boek van getuigt, is Martin Bons een enorme doordouwer, met een fanatisme waarmee hij een goede wielrenner had kunnen worden. 
Ik ken Martin persoonlijk, niet goed, maar we hebben een paar jaar samengewerkt in de perscommissie van de Ronde van het Groene Hart. Het klikte tussen ons, maar de tijd was te kort en de kansen te gering om elkaar beter te leren kennen. Via het boek ben ik nu een redelijke Bonskenner geworden en ik hoop voor hem en de uitgever dat er tienduizenden Bonskenners bij zullen komen, want het boek is meer dan de moeite waard. Wel concludeer ik dat hij er niet helemaal is uitgekomen tot welke wereld hij echt behoort. Wat dat betreft lijkt hij op een emigrant, zo eentje van de jaren vijftig, toen Nederlanders met schepen vol naar Canada en Australië werden gebracht. Na verloop van tijd kregen sommigen heimwee, begonnen te huilen als ze werden herinnerd aan zoute haring of kroketten. Als ze er gehoor aan gaven, kwamen ze in een land dat ze ontgroeid waren en kleinburgerlijk en benepen overkwam. Dus wederom heimwee naar verre horizonten en geestelijke ruimte. En zo pendelden ze jarenlang rusteloos heen en weer tussen twee werelden waarin ze zich niet meer thuis voelden en die vreemd aandeden. Voorgoed emotioneel statenloos.
Het verschil met Martin is echter dat hij Alpe d’Huez heeft, de col die hij diep bemint en geen genoeg van kan krijgen. Dat record moet uit de boeken, potverdikkie.
DE WEG OMHOOG door Martin Bons. Uitgever Thomas Rap. ISBN 978 94 004 0150 1. Prijs € 16,90
Door Fred van Slogteren, 30 april 2015 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web