Bijna dertig jaar geleden …

Sean Kelly had in de jaren tachtig zo’n beetje de status van Fabian Cancellara en Tom Boonen als het om het winnen van voorjaarsklassiekers ging. Iedereen ging er in 1986 in de laatste kilometers van de Ronde van Vlaanderen dan ook van uit dat de roodharige Ier afgetekend ging winnen. Flup Vandenbrande legde zich nog niet bij die prognose neer en demarreerde op de Pollareberg. Dit was de kans waar Kelly op had gewacht, want in het wiel van de Belg kon hij gelanceerd de sprint beginnen. De zege kon hem niet meer ontgaan, maar er werd buiten Poeleke gerekend. 
Die broodmagere Brabander met het voorkomen van een overlever van de hongerwinter harkte zich naar voren, passeerde ... 
... alle andere kanshebbers en ook Kelly moest er in de laatste meters aan geloven. De jongen uit Hoogerheide die als beginnend wielrenner vijf jaar op zijn eerste zege had moeten wachten, schreef op 6 april 1986 ook de Ronde van Vlaanderen op zijn palmares. 
We vonden het in Nederland niet eens iets bijzonders. We waren het gewend. Vóór hem was al acht keer een landgenoot als eerste over de streep gekomen. Wim van Est, Jo de Roo, Evert Dolman, Kees Bal, twee keer Jan Raas, Hennie Kuiper en Johan Lammerts hadden eveneens in Vlaanderen de hoofdvogel geschoten. 
De schepping van Karel Van Wijnendaele is in het wielergekke Vlaanderen de mooiste koers van de reeks die traditiegetrouw in maart en april wordt verreden. Op kasseien, liefst in helse weersomstandigheden met regen, hagel, natte sneeuw en vooral stormachtige wind. Dat is de charme van deze koers waar renners 260 kilometer lang gegeseld worden, om hun moeder roepen en bereid zijn hel en verdoemenis te doorstaan. Nu 29 jaar later mogen we vaststellen dat het exploit van Poeleke de laatste oprisping van een landgenoot in De Ronde is geweest. 
Misschien dat vandaag weer eens een Nederlander zal zegevieren, want Niki Terpstra wordt als een van de pakweg vijf favorieten genoemd. Wat voerde de Zaankanter donderdag een mooi toneelstukje op, toen ploeggenoot Zdenek Stybar als kopman werd genoemd en niet hij. Patrick Lefevere de grote baas van QuickStep corrigeerde dat later, maar toen had Niki zijn toneelstukje al opgevoerd. Als een boer met uitsluitend rotte tanden en kiezen en een maximale pijngrens stond hij er schaapachtig bij te lachen, maar god hoorde hem brommen. 
Geloof maar dat hij gemotiveerd is. Om in ieder geval Stybar achter zich te laten en ook alle andere kanshebbers. Leer mij Niki kennen, dat is een winnaarstype als Van de Poel er één was en een brutaaltje. Die laat zich de kaas echt niet van het brood eten. Of moeten wij wachten op Mathieu van der Poel (foto) om zijn vader op te volgen? (Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 5 april 2015 10:00

hongerwinter

Ik ben zelf een overlever van de hongerwinter en dan is het niet plezierig om zo'n verge
lijking weer ergens te lezen
zelfs al is het in mijn geliefde wielersportslogblog, het doet toch pijn, jammer.
wim van eyle

Geplaatst door wim van eyle, 06 april 2015 15:27:32

overlever

Omdat ik ook zo'n overlever ben Wim, heb ik die vergelijking gemaakt. Adrie van der Poel ging zo diep in de training (300 km of meer per dag) dat hij er geen grammetje vet meer op zijn lijf zat. Op dat koppie met die uitstekende jukbeenderen deden me aan mijn de mensen in 1944 en '45 denken. Ik zie daarom niet wat er mis is met die vergelijking. Maar als je je gekwetst voelt dan spijt me dat oprecht. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 07 april 2015 05:32:35

Hongerwinter

Geen mens kan ooit méér honger hebben geleden dan ik als joch van tien jaar in die vreselijke winter van 1944/45, toen ik de godganse dag in een stinkende oude winterjas in bed lag, met de ijsbloemen centimeters dik op de ruiten. Maar ik heb géén probleem met de vergelijking die Fred maakte.

Overigens schreef Willem Drees in zijn boek over de oorlog, dat er op een gegeven moment nog maar voor één week voedsel in de Randstad was en dat dus een ramp van enorme omvang voor de deur stond als de Duitse bezetter geen toestemming zou geven voor de geallieerde voedseldroppings. Blij dat ik het in die tijd nooit heb geweten.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 09 april 2015 09:51:35

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web