De laatste Nederlandse zege in de Primavera ...

Het is morgen de dag van de eerste grote voorjaarsklassiekers. De reeks met achtereenvolgens Gent-Wevelgem, de Ronde van Vlaanderen, Parijs-Roubaix, de Amstel Gold Race, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik, begint met de Primavera, de bijnaam van Milaan-San Remo. Een zware koers, vanwege de afstand van een kleine driehonderd kilometer. Zelfs bij de beste renners lopen in de laatste tientallen kilometers de benen vol. De koers is ook zwaar vanwege de hoge snelheid waarmee gereden wordt en de concentratie van de renners om het verloop van de koers te volgen en alert te reageren. 
Milaan-San Remo is kennelijk geen koers voor Nederlanders want in de honderdnegen jaar, sinds de eerste editie in 1907, dat de koers bestaat heeft slechts ... 
... drie maal een landgenoot gezegevierd en de laatste was Hennie Kuiper. Het was in 1985 de week van de oudjes. Ze leken al afgeschreven, maar deden het nog best. De 38-jarige Joop Zoetemelk won in barre weersomstandigheden de Tirreno-Adriatico en de 36-jarige Hennie Kuiper was in Milaan-San Remo iedereen te slim af. En dan vooral zijn jonge ploeggenoot Teun van Vliet. Hennie had de Tirreno ook gereden en hij eindigde op de 21e plaats op drieënhalve minuut van Zoetemelk. De Italiaanse rittenkoers was onmenselijk zwaar geweest en de coureurs verlangden naar rust en warmte. 
Concentratie in bed
Zo niet Hennie Kuiper. Die verrichtte de dag na de slotetappe een zware training, want hij had de Tirreno vooral gereden als voorbereiding op de eerste grote klassieker van het voorjaar en het ritme moest gehandhaafd blijven. Pas de dag daarna nam hij rust en concentreerde zich in bed volledig op de koers. Zijn strijdplan was klaar. Hij zou tussen de Cipressa en de Poggio demarreren, want dat was nog nooit vertoond. Als het niet lukte dan wist hij waarom dit strijdplan nooit eerder was gehanteerd en als het wel lukte dan had-ie een goede kans. 
Gelost op de Poggio
Precies op de plek die hij in gedachten had, knalde de Tukker uit de groep en alleen de Italiaan Silvano Ricco kon hem volgen. In het peloton moest iedereen passen, behalve de Belg Patrick Versluys en Teun van Vliet, de jonge ploeggenoot van Kuiper, die als bewaker in het wiel van de Belg dook. Ze kwamen bij de twee koplopers, maar Versluys kreeg kramp en moest lossen. Zo zat Ricco op kop met twee renners van de Verandalux-ploeg. Van Vliet en Ricco knalden op vol vermogen de Poggio op en Kuiper kwam door dat geweld in moeilijkheden. Hij moest de twee laten gaan en ging in zijn eigen tempo verder. 
Erop en erover
In plaats van vol door te gaan, verslapte de concentratie bij Van Vliet. Onervaren als hij was, dacht hij dat de beer was geschoten, want de Italiaan zat steendood. Dat was de kans voor Kuiper om terug te komen en de kleine man ging erop en erover. De verbazing was op het gezicht van Van Vliet duidelijk te zien. De talentvolle Teun werd in een verdedigende rol gedwongen en hij kon niet anders dan Hennie laten gaan om te voorkomen dat hij Ricco naar zijn landgenoot zou meenemen, waardoor die met zijn allerlaatste reserves misschien nog een aardig sprintje zou kunnen produceren.
Zuinige Tukker
De eerzuchtige Westlander kreeg die dag een keiharde wielerles en hij was de eerste om te beamen dat hij de fout had gemaakt en niet de man die ook in de ontknoping zijn mentor was. Topwielrenner wordt je door schade en schande. Je wordt pas een winnaar als je weet hoe verliezen voelt. En ondanks al zijn successen kan Teun daar een dik boek over schrijven. Hij heeft het allang verwerkt, maar toen op het podium in San Remo kon hij de Kuip wel op z’n bek slaan. Hij had een les in nederigheid gehad, maar daar kon hij wel mee leven. Dat Kuiper niet bereid was om de hoofdprijs met zijn jongere ploeggenoot te delen nam hij hem wel kwalijk. “Een zuinige Tukker, niet collegiaal”, vindt hij nog steeds.
Of Kuiper morgen een opvolger krijgt is niet waarschijnlijk. Als er één Nederlander is die er het fysiek voor heeft dan is dat de jonge Moreno Hofland. Het zou kunnen, want zijn oud-oom Wim van Est was in veel opzichten de eerste Nederlander. Maar wie de erelijst van de Primavera doorspit zal ontdekken dat het aantal renners in de dertig-plus de boventoon voert. Ervaring speelt in deze koers een grote rol en Moreno debuteert morgen in de eerste klassieker van het voorjaar. Maar zijn tijd komt nog wel en nu de grote kleppers van de afgelopen jaren langzamerhand in de herfst van hun carrière komen, zou het best kunnen dat de jonge Brabander een van hun opvolgers is.
Veel plezier morgen!
Door Fred van Slogteren, 21 maart 2015 11:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web