Uit de ordners van Jan …

Leg zeven cd’s op elkaar, zeven eurocenten mag ook, om te kunnen zien met welk een klein verschil Johan Museeuw op 3 april 1994 de Ronde van Vlaanderen verloor. Die zeven millimeter kwam hij namelijk tekort op de Italiaan Gianni Bugno. Uit het verhaal in de seizoengids 1995 van het Belgische wielermagazine Cyclo Sprint uit maart 1995, waarvan hierboven de cover is afgebeeld, blijkt in het interview met Museeuw overduidelijk dat de nederlaag in Meerbeke een jaar later nog steeds verrekte pijn deed bij de renner die met ere de bijnaam De Leeuw van Vlaanderen droeg. De Ronde verliezen met zeven millimeter verschil. “Er zijn nog steeds mensen die zweren dat ik gewonnen had.”
Vlaanderens Mooiste was zijn koers, de Ronde is hem op het lijf geschreven. “Op elke Vlaamse helling kan ik exploderen, maar bijvoorbeeld in Milaan-San Remo op de Poggio lukt me dat niet”, laat hij in het interview weten. “Daar ... 
... kan ik volgen, maar dat is niet genoeg om te winnen. Daarom zet ik elk jaar alles op de Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix. De Ronde heb ik in 1993 al eens gewonnen, opnieuw winnen zou fantastisch zijn. Maar de bloemen mogen evenzeer in Parijs-Roubaix komen, want dat is na Vlaanderen voor mij de mooiste koers. Het is daar koersen op leven en dood, de sterkste wint. Je kan onderweg van alles tegenkomen en toch nog winnen. Je mag er nooit in panikeren. Tenzij je dood zit zoals ik vorig jaar. Meestal zie je de putten en de kuilen, maar toen niet meer. Ik ben toen op de tast naar Roubaix gereden. Het licht was uit. Ik weet echt niet hoe ik tot in de douches ben geraakt. Ik vond het voor mezelf vreselijk, maar voor de sport was het mooi.”
Het verkeerde wiel
Hij heeft lang met die nederlaag in de Ronde in zijn hoofd gezeten. “Als ik het kon overdoen, zou ik zeker winnen. Ik zat toen in het verkeerde wiel. Ik had van Ballerini moeten wegblijven, want ik ben er bijna zeker van dat die onder één hoedje speelde met Bugno. Franco is trager beginnen rijden, terwijl Bugno begon te versnellen. Pas op, dit is geen verwijt, want moest Johan Capiot er vooraan nog bij geweest zijn, dan hadden wij wellicht de handen in mekaar geslagen om de Italianen te kloppen. Feit is dat ik door het maneuver van Ballerini ingesloten ben geraakt. Twee keer zelfs. Ik had in het wiel van Bugno moeten zitten.” Museeuw verrast met de bekentenis te hebben overwogen een klacht in te dienen tegen de uitslag. “Omdat ik toen heel veel reacties heb gehad van mensen die bij hoog en laag beweerden dat ik eigenlijk gewonnen had. Ik ben zelfs opgebeld door personen die de fotofinish doen op de paardenkoersen, die me adviseerden dat ik naar de rechtbank moest stappen, want dat ik inderdaad het eerst over de streep was gegaan.” 
Twijfel
“De reacties waren zo fel dat ik op den duur zelf begon te geloven dat ik gewonnen had. Zeker toen de Italianen, die de fotofinish in de Giro en de Ronde van Spanje hadden gedaan, hetzelfde zeiden. Die mensen zeiden net hetzelfde. “Je moet het voor de rechtbank slepen, zeiden ze. Ik heb het een tijdlang overwogen. maar de ploegleiding was er niet voor. De twijfel was uiteindelijk zo groot dat ik de mensen van de fotofinish in Meerbeke zelf heb gebeld. Of ik het filmpje mocht zien. Eerst wilden ze niet, achteraf wel en toen is mijn vader gaan kijken. Ik niet, want het was op dat moment twee dagen voor Parijs-Roubaix. Ik wilde me niet uit mijn concentratie laten halen. Mijn vader heeft de opname bekeken en hij zag geen verschil tussen Bugno en mij.” 
Italiaanse weerstand
Museeuw oogstte veel waardering door na de enorme domper van een jaar eerder in 1995 op en top gemotiveerd aan de start van de Ronde te staan. Fabio Baldato demarreerde op veertig kilometer van de finish. Museeuw zorgde voor het verweer met Tsjmil, Sciandri, Ballerini en Bartoli. In de Tenbossestraat in Brakel reed Museeuw op zijn eentje tot bij Baldato. Tijdens de beklimming van de Muur van Geraardsbergen, op vijftien kilometer van de aankomst brak de man, die een jaar later wereldkampioen zou worden, de laatste Italiaanse weerstand en ging er alleen vandoor. Tijdens de beklimming van de Bosberg diepte Johan Museeuw de kloof verder uit en bereikte met bijna anderhalve minuut voorsprong de aankomst in Meerbeke. 
Uiteindelijk zou De Leeuw van Vlaanderen de Ronde drie keer winnen, net zo vaak als Eric Leman, Fiorenzo Magni, Achiel Buysse en het nog steeds actieve duo Tom Boonen en Fabian Cancellara. Johan Museeuw is dus nog steeds gedeeld recordhouder, hoewel dat dit jaar zo maar eens zou kunnen veranderen. Op 5 april zullen we het weten.
Tot volgende week!
Jan Houterman
Door Fred van Slogteren, 16 maart 2015 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web