Het was me het weekje wel …

De mooie overwinning gisteren van Wout Poels in de Tirreno Adriatico was hartverwarmend, zeker toen de lange Limburger ook nog de leiderstrui mocht aantrekken en hij een van de kandidaten is voor de eindzege. In Parijs-Nice doen de Nederlanders het helaas minder goed. Tom Dumoulin en Wilco Kelderman vertrokken vol ambities, maar toen na drie dagen er geen verschil kon worden gemaakt, moesten de favorieten in de vierde rit uit hun pijp komen, zoals Michel Wuyts dat zo mooi kan zeggen. 204 kilometer verder had Dumoulin ruim een minuut aan zijn broek. Hij zat er niet mee want een fikse griep had ... 
... zijn voorbereiding op ‘de koers naar de zon’ in duigen gegooid. 
Kelderman had in de voorbereiding geen tegenslag gehad, want alles was perfect verlopen. In de beklimming van de Croix de Chaubouret toen de mannen van Team Sky de zaak uit elkaar trokken, kon de grote belofte van Lotto.nl-Jumbo niet volgen en finishte hij nog ruim achter Dumoulin als 23ste. Weg waren de ambities voor het podium en zelfs een top-tien notering is niet reëel meer. Balen voor Wilco en zijn supporters.
Het seizoen is gelukkig nog maar net begonnen en voor de twee Nederlandse toptalenten komen er nog kansen genoeg. De tragiek van hun falen in de afgelopen week valt in het niet bij het drama Ivo Opstelten. Wat heeft dat nou met wielrennen te maken, zullen jullie je afvragen. Niet veel, maar toch wel iets. 
Ivo was een jaar mijn baas toen ik als perschef hem moest dienen, omdat hij in 2010 voorzitter was geworden van de stichting Ronde van het Groene Hart, als opvolger van de betreurde Paul Nouwen. Ik had niet veel met hem van doen, maar mocht als ghost-writer wel enkele van zijn teksten schrijven waarover hij zeer tevreden was. 
Ik had - en heb nog steeds - een ongelooflijk respect voor de man. Ik woonde in Rotterdam toen hij daar burgemeester werd. De Rotterdammers waren kritisch en noemden hem Fred Flintstone. Zijn momenten moesten echter nog komen. In 2002 om precies te zijn toen bij de gemeenteraadsverkiezingen de dominante PvdA, met arrogante types als Els Kuijpers en Hans Kombrink, werd weggevaagd en Pim Fortuyn met zeventien geloofsgenoten van Leefbaar Rotterdam de gemeenteraad binnenstapte. De ras-VVD’er schrok er niet van, en wist binnen no-time de grote verschillen glad te strijken en een werkbare sfeer te scheppen. 
Werkelijk groots was hij als bestuurder in de dagen na de moord op Fortuyn. Hij wist de gemoederen van de duizenden heethoofden, die het liefst Volkert van der G. in mootjes hadden gesneden, te sussen. Terwijl de Coolsingel vol lag met bloemen en de rijen voor het stadhuis, om het condoleanceregister voor Fortuyn te tekenen, ellenlang waren gaf hij toestemming om de Europacup-finale tussen Feyenoord en Dortmund door te laten gaan. Met een levensgrote kans op een veldslag tussen de bloemen, rekende hij, tegen de mening van velen in, op het respect van de hooligans. Er is die avond haast niets gebeurd en Ivo steeg hemelshoog in de achting van zijn Rotterdammers. 
Dat zijn prachtige carrière als integer en onkreukbaar bestuurder zo moet eindigen is sneu. Maar hij zelf is ongebroken, want gisteren stond hij al weer enthousiast op straat te folderen. Een groot spreker is hij nooit geweest, want Ivo Opstelten, de man die de Tour in 2010 naar Rotterdam haalde (zie foto met ambassadeur Teun van Vliet), was er één van Geen woorden, maar Daden! (Foto: © Cor Vos)

Door Fred van Slogteren, 15 maart 2015 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web