Herinneringen bij een foto …

Een van de mooiste interviews die ik voor mijn boeken, over de geschiedenis van Nederland in de Tour de France, heb gehad was met Michel Stolker een van de betere Nederlandse renners uit de jaren vijftig en zestig. Een bijzondere man en het verhaal over zijn veelbewogen leven is in veel opzichten uitzonderlijk. Michel was als renner een groot talent en dat zijn palmares desondanks weinig echte hoogtepunten kent, komt voor een groot deel door zijn gecompliceerde en wijfelmoedige karakter en het feit dat een Nederlandse coureur voor redelijke betaalde werkgelegenheid afhankelijk was van buitenlandse ploegen. 
Hij reed jaren voor de formaties waar Jacques Anquetil kopman van was. Dat betekende dat hij uiterste ... 
... dienstbaarheid aan Monsieur Chrono moest betrachten. Niet altijd met een goede afloop, want toen hij eens in de Ronde van Spanje keihard voor zijn kopman had gewerkt en die naar de tweede plaats in het klassement had geloodst, werd hij woedend toen Anquetil twee dagen voor het einde gewoon opgaf. Zonder duidelijke reden, hij had gewoon geen zin meer. Toen is die doorgaans zo timide renner uit Utrecht behoorlijk uit zijn plaat gegaan. 
Aan de andere kant was Maître Jacques ook de beroerdste niet en mochten zijn knechten wel eens voor eigen kans rijden als het zo uitkwam. Zo won Mies in 1961 de Ronde van Picardië, een etappewedstrijd met slechts twee identieke ritten over 223 kilometer. 
Op bovenstaande foto staat hij afgebeeld als winnaar van de tweede etappe met André Darrigade, ploeggenoot en vanwege diens sprintcapaciteiten de tweede man in de ploeg. In het eindklassement werd de Blonde Pijl zesde, terwijl Ab Geldermans, ook van dezelfde ploeg, tweede werd op anderhalve minuut achterstand van winnaar Michel Stolker.
Toen ik Stolker na afloop van het interview om foto’s vroeg, stuurde hij me een hele CD vol unieke plaatjes. Enkele daarvan zijn in het boek terechtgekomen, tientallen andere heb ik – met zijn toestemming - op een eigen CD gezet. Om jullie zo nu en dan te kunnen laten genieten van het wielrennen van toen dat zo weinig meer lijkt op het tijdvak Stolker-Anquetil-Darrigade-Geldermans en al die andere mannen die het internationale wielerpalet toen kleurden. (Foto: archief Michel Stolker)
Door Fred van Slogteren, 10 maart 2015 9:00

Boek

Beste Fred

Ik heb nu het eerste deel van 'Als je de Tour niet hebt gereden' met erg veel plezier uitgelezen. Het is een parel tussen de nederlandse boeken over de Tour de France en haar deelnemers.
Geweldige verhalen, met veel respekt voor de coureurs geschreven. Ik ga zeker deel 2 en straks deel 3 aanschaffen. Chapeau !

Geplaatst door Geert Dekkers, 10 maart 2015 15:03:27

mee eens

Ik heb inmiddels beide boeken gelezen. Niet in één adem, want het zijn samen bijna 1000 pagina's. Elke dag een interview, dan ben je bijna een half jaar bezig. Het is de moeite waard. Mooie vaak ontroerende verhalen. Als je van wielrennen houdt mogen ze niet in je boekenkast ontbreken. Kijk uit naar deel III. Dit keer mijn hele naam, meneer Theo ten Dam

Geplaatst door Michel van Vuren, 11 maart 2015 15:31:12

Michel Stolker en de Vuelta van ‘62

In bovenstaand stukje staat dat Stolker “volledig uit zijn plaat” ging omdat Anquetil in de laatste etappe niet meer van start ging. Op zich had Stolker weinig reden om kwaad te zijn. Zijn ploeg St. Raphaël-Helyet won elf van de zeventien etappes, waaronder een keer Ab Geldermans. Altig, ook van die ploeg, won de ronde van Spanje. Alle klassementen waren voor St. Raphaël. Het was echter wel de bedoeling, zowel van de organisatie als van Anquetil, dat deze laatste de Vuelta zou winnen. Tot en met 1961 waren het subtoppers die de Ronde van Spanje wonnen. Ze wilden graag een “hele grote’ op de erelijst hebben. Het parkoers werd op het lijf van Anquetil geschreven. Niet al te zware etappes en twee dagen voor het eind een tijdrit van 80 km. Anquetil moest tenslotte na Spanje ook nog de Tour winnen. Hij moest derhalve zuinig zijn met zijn krachten. Bij winst zou Anquetil de eerste renner in de historie zijn, die alle grote ronden wist te winnen. De hele planning klopte op een ding na: Altig was in een supervorm en weigerde in zijn remmen te knijpen. Altig won de tijdrit met één seconde voorsprong op Anquetil, daar waar Anquetil dacht ca vier minuten te pakken. Het jaar daarop won Anquetil alsnog de ronde van Spanje.
Er reed in de ronde van 1962 ook een Nederlands team mee, bestaande uit: Toon van der Steen, Jan Westdorp, Piet van der Horst, Frits Knoops, Leo Coehorst, Fons Steuten, Toni Tubee, Stevens (er staat Harry, maar dat moet zijn Frans) en Jan Legrand
Overigens eindigde Mies Stolker in 1962 als zevende en Albertus (Ab) Geldermans als tiende.

Geplaatst door Piet van der Meer, 13 maart 2015 14:42:47

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web