Van de smalle bandjes naar de gladde ijzers …

Eind van vorig jaar heeft Schaats Vereniging Rotterdam (SVR) haar vijftigjarig bestaan gevierd. Hoewel er schaatsclubs bestaan die veel ouder zijn, blijft een jubileum van een halve eeuw toch een bijzonderheid. Zeker in een tijd dat mensen niet meer zo snel ergens lid van worden en blijven. Dat schaatsclubs een band met de wielersport hebben, is ook niet uniek maar in het geval van SVR wel speciaal. Een clubkampioenschap leek vaak meer op een schaatswedstrijd voor wielrenners. Niet voor niets komt op de verenigingsvlag ook de afbeelding van een wielrenner voor. Reden genoeg om in deze rubriek een deel van de geschiedenis van SVR - en in het bijzonder die van ... 
... Herman Perfors - eens op te rakelen.
Met het glossy drukwerk SVR50!  kijkt de springlevende club onder andere terug op de grote successen van net na de oprichting. Al na drie jaar had de club met Stien Kaiser niet alleen de wereldkampioene bij de dames maar ook de wereldkampioen bij de heren, in de persoon van Kees Verkerk, in de gelederen. Op een vierhonderd-meter-kunstijsbaan in Rotterdam moest de club heel wat langer wachten. Pas sinds vorige winter is er een tijdelijk complex, dat eigendom is van hockeyvereniging Leonidas, maar voor zowel publieks- als wedstrijdschaatsen gebruikt kan worden. Daar werd in december 2014 het jubileum van SVR uitbundig gevierd. Erelid Kees Verkerk was er speciaal voor overgekomen vanuit Noorwegen, waar hij al veertig jaar woont.
Nederveen en Zwanenburg
De nauwe band tussen SVR en de wielersport bestaat al sinds de beginjaren. Wielrenners deden ‘s winters mee met de schaatstraining, terwijl sommige schaatsers ‘s zomers aan de start stonden van wielerkoersen. Cor Nederveen en Piet Zwanenburg waren van die laatste categorie de eerste voorbeelden. Nederveen stond bekend als masseur van de nationale schaatskernploeg in de jaren van Ard & Keessie en was daarnaast actief als ploegleider en verzorger van enkele amateurwielerploegen. Rond 1950 koerste hij zelf nog. Ome Piet Zwanenburg was jarenlang schaatstrainer bij diverse verenigingen, maar ook bij gewestelijke selecties en kernploegen. Als wielrenner stond hij voor de oorlog zijn mannetje en werd hij geselecteerd om in de achtervolgingsploeg deel te nemen aan de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn.
Rudie Liebrechts
Een ander prominent lid van SVR was Rudie Liebrechts, het schoolvoorbeeld van de schaatsende wielrenner en wielrennende schaatser. De Vlaardinger is vanwege zijn prestaties in beide sporten zelfs erelid van de vereniging. Liebrechts behoorde jarenlang tot de wereldtop in het langebaanschaatsen en werd in 1961 en 1964 derde bij het WK allround. Op de racefiets behaalde hij bij de amateurs in een lange carrière meer dan honderd overwinningen, voornamelijk in criteriums. De eerdergenoemde Stien Kaiser was als schaatster een wereldtopper, maar nam in 1964 deel aan de eerste wielerkoersen voor dames in Nederland. Verkerk was in zijn beginjaren eveneens een enthousiast eter van twee walletjes, tot hij ontdekte dat als hij als schaatser de top wilde bereiken hij een keuze moest maken tussen de beide sporten. In 1963 reed de kasteleinszoon uit Puttershoek echter nog bij de nieuwelingen tegen talenten als Gaby Minneboo, René Pijnen en Wimke Prinsen.
Drie wielerprofs
Alleen al uit de beginjaren van SVR kan een klein peloton worden samengesteld met meer of minder bekende leden die in beide sporten actief zijn geweest. Ga maar na met namen als Jan Bazen, Joop van den Berg, Frank van der Goes, Harry Hartman, Martin Havik, Ton van Helden, Jan Hordijk, Rien de Jager, Jorrit Jorritsma, Piet Kleinendorst, Arend Klos, Herman Perfors, Rien de Roon, Wim Schuurhuizen, Lou Verweij. Van deze officieuze SVR-wielerploeg werden er drie beroepswielrenner. Dat waren Martin Havik, Jan Hordijk én - heel kort - Herman Perfors (foto).
Nationaal niveau
De op 17 april 1950 geboren Rotterdammer was al op jeugdige leeftijd lid van zowel SVR als van de wielerclub De Pedaalridders. In 1965 begon hij in beide sporten met clubwedstrijden. In de daarop volgende winter deed hij mee aan veldritten en werd hij op het natuurijs van de Kralingse Plas tweede in het clubkampioenschap van bij de B-junioren. Op de schaats bereikte de Rotterdammer al snel het nationale niveau. Begin 1967 eindigde hij op het kunstijs van Deventer als twaalfde in het door Co Giling gewonnen NK voor B-junioren. In hetzelfde jaar behaalde hij als nieuwelingwielrenner een aantal ereplaatsen, zoals de vierde plek in de Jaarmarktronde van Alblasserdam. In de eerste weken van 1968 sloot hij als schaatser zijn juniorentijd af met een derde plaats bij het schaatskampioenschap van Zuid-Holland, achter Jan Augustinus en Arend Klos.
Verder als wielrenner
Na zijn debuut bij de amateurs ging Perfors zich in 1968 volledig toeleggen op het wielrennen. Vanaf 1969 reed hij achtereenvolgens voor enkele kleine regionale merkenploegen, zoals dat van automobielbedrijf Larooy, waar clubgenoten als Liebrechts en Hordijk ook voor reden. In 1969 won Perfors enkele wedstrijden in Engeland en liet hij van zich spreken in de tweedaagse Omloop van Zeeuws-Vlaanderen met een vijfde plek in een etappeuitslag en de twaalfde plaats in het eindklassement. Een jaar later debuteerde hij in de amateurklassiekers, waarvan hij er een aantal uitreed. In de criteriums in eigen regio liet hij steeds vaker zijn gezicht zien.
Op de baan
Met de opening van Sportpaleis Ahoy in Rotterdam-Zuid kon Herman zich ook gaan uitleven als baanwielrenner. Met stadgenoot John Moret vormde hij vaak een koppel voor de populaires en de amateurzesdaagsen. Zo werd het Rotterdamse koppel begin 1971 in Groningen achter de koppels Balk-Jurriaans en Nieuwenhuis-Knetemann derde bij het Nederlands kampioenschap Koppelkoers. Het wegseizoen bracht uitslagen in nationale wedstrijden zoals tiende in de Ster van Bladel, 39ste in Olympia’s Tour, 26ste in het NK in Valkenburg en overwinningen in o.a. Luxemburg, Steenbergen en Alphen aan de Rijn. Het jaar werd afgesloten in de Nacht van Keulen waar hij samen met Moret een derde plaats behaalde in de koppelkoers over honderd kilometer om de Zilveren Adelaar.
Beroepsrenner
Ook in de seizoenen 1972 en 1973 was Perfors het hele jaar rond actief op weg en baan. Met name in het Rotterdamse circuit met de bijna klassieke rondes van Charlois, Crooswijk, Feijenoord, Katendrecht, Kralingen, Kralingseveer, het Oude Noorden, Spangen enzovoort werd er met hem rekening gehouden. Eind augustus 1973 was er een plotselinge overstap naar de beroepsrenners. In die categorie behaalde hij in het Zeeuwse Wemeldinge een derde plaats in een klein omnium dat gewonnen werd door de plaatselijke held Cees Priem, toen bezig aan zijn eerste seizoen bij de profs. Perfors liet onder andere beroemdheden als oud-wereldkampioen Harm Ottenbros en criteriumkoning Jos van Beers achter zich.
Ahoy op Zondag
Helaas leverde de overstap naar de profrangen hem geen contract voor de Rotterdamse zesdaagse. Zijn overstap naar de profs had ook tot gevolg dat hij nauwelijks meet startgelegenheid had bij de wekelijkse baanprogramma’s Ahoy op Zondag met iedere week een uitverkocht huis. Hij zag in dat hij beroepsrenner de kost niet kon verdienen en in 1974 stond Herman Perfors weer bij de amateurs aan de start. Nog een paar seizoenen was hij nog een sterke, regionale coureur tot hij zich aan een maatschappelijke loopbaan ging wijden.
Klaar voor gebruik
Herman Perfors heeft als schaatsende wielrenner in bijna alle disciplines van beide sporten zijn  partijtje meegeblazen. In de winter van 1970 op ‘71 zelfs om en om. Zo reed hij veldritten in de Spaansepolder vlakbij vliegveld Zestienhoven en verscheen hij regelmatig op de baan in Ahoy. De schaatsen lagen echter altijd klaar voor gebruik in afwachting van natuurijs. Toen er kortstondig sprake was van strenge vorst werd hij in Ammerstol derde in het clubkampioenschap van SVR. Achter de schaatsende wielrenners Rudie Liebrechts en Rien de Roon. 
Mooie herinneringen uit de historie van de vijftigjarige Schaats Vereniging Rotterdam, de schaatsclub met zoveel wielerbloed in de aderen.
IJs en wieler dienende, tot volgende week!
Ad van der Linden
Door Fred van Slogteren, 22 februari 2015 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web