ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Het was me het weekje wel …

Van drie Nederlandse Tourploegen heb ik de samenstelling al jaren in mijn hoofd zitten. Die van TI-Raleigh met negen Nederlanders en één Belg in het jaar 1980, toen Joop Zoetemelk als kopman van de Bende van Post de Tour won. Van die elf, inclusief de ploegleider, zijn er inmiddels vier overleden. Post zelf en verder Gerrie Knetemann, Bert Oosterbosch en Bertje Pronk. 
De tweede ploeg die ik nooit zal vergeten, tenzij dokter Alzheimer me daar onverhoopt opdracht voor geeft, is de nationale ploeg van ... 
... 1968 met Jan Janssen als kopman en dat jaar de eerste Nederlandse Tourwinnaar met Ab Geldermans als ploegleider. Van die elf mannen leven er nog zes, nadat afgelopen december Gerard Vianen is overleden. Evert Dolman, Wim Schepers, Henk Nijdam en Jos van der Vleuten waren de sympathieke Kockenees reeds voorgegaan. Eigenlijk is er nog een renner van die ploeg niet meer onder ons. Eddy Beugels, lijdend aan een vorm van Alzheimer, is er nog wel, maar ook weer niet want de Limburger heeft geen idee meer wie hij is en dat hij ooit wielrenner was, neemt hij niet begrijpend voor kennisgeving aan. 
Sinds vorig jaar juli is er een ware kaalslag geweest in de derde ploeg waarvan ik de samenstelling, zelfs slapend, kan opdreunen. De nationale ploeg van 1953, die ons land in euforie bracht door het winnen van vijf etappes en het algemeen ploegenklassement. Ik was als jongetje bij de huldiging in het Olympisch Stadion in Amsterdam (foto) enkele dagen na de finish in Parijs en ik stond in de rij voor de bioscoop waar de film werd vertoond van de Nederlandse zegetocht door Frankrijk. 
Eerst overleed op dertigjarige leeftijd Adri Voorting als gevolg van een autoongeluk. Ruim twintig jaar later slingerde ook Tarzan (Hein van Breenen) zich naar de wielerhemel om zes jaar later gevolgd te worden door Kees Pellenaars, de ploegleider. Weer zes jaar later was het de beurt aan Wout Wagtmans om het tijdelijke met het eeuwige te verwisselen. Dat IJzeren Willem, de Knoest van ’t Heike, de volgende zou zijn, werd niet verwacht want een dergelijk krachtmens moest minstens de honderd halen. Maar met dat soort details houdt Magere Hein geen rekening en dus was heel Sint Willebrord verkeerstechnisch ontregeld toen de beroemdste inwoner ten grave werd gedragen. Vier jaar later was het Thijs Roks die vanwege het uitblazen van de laatste adem nog eens alle kranten haalde. 
Toen bleef het lang stil, want de vijf overgeblevenen waren van een krasheid die men van wielrenners uit die tijd verwacht. Alles hebben ze in hun tijd doorstaan, zonnesteken, steenpuisten, ontvelde ledematen, verzengende hitte, bittere kou, geen drinken onderweg en alle dagen een flink doorbakken biefstuk voor ontbijt. Het heeft ze allemaal gehard en gelouterd, waardoor ze tegen alles bestand leken. Pas in 2014 en 2015 kwam de eerdergenoemde Hein op hun pad en achtereenvolgens werden Jan Nolten, Jefke Janssen, Gerrit Voorting en Joske Suijkerbuijk naar de ultieme wielergeschiedenis gemaaid. 
Nu is er alleen nog Henk Steevens uit het Limburgse Elsloo. In 1953 als 21-jarige door Pellenaars, die hem gouden bergen beloofde, tegen zijn zin de Tourploeg binnengepraat om er al na enkele dagen achter te komen dat hij daar nog helemaal niet klaar voor was. Vijf dagen voor de start had hij nog als amateur een criterium gewonnen en was honderdtwintig kilometer de grootste afstand die hij ooit gekoerst had. De vijf etappes die hij heeft uitgereden hadden echter een gemiddelde lengte van 206 kilometer en hij heeft ze met een gescheurde spier in zijn been gereden. 
Zo ging dat in die tijd en de oudste van de drie wielrennende broers Steevens was een teleurstelling rijker. Het heeft hem niet verbitterd gemaakt, want hij werd later ploegleider van twee succesvolle amateurformaties. De renners van Ovis Roggebrood en Driessen-Optilon herinneren zich Henk Steevens als een vaderlijke ploegleider die zijn jongens dikwijls waarschuwde voor de valkuilen in het profbestaan. 
Hij was in 1953 de eerste die moest uitvallen en nu de laatste van de Nederlandse Tourploeg die nog in de koers des levens is. Henk spreek ik nog regelmatig en hij is gelukkig nog goed gezond. Een nieuwe relatie heeft na het overlijden van zijn vrouw weer zonneschijn en vreugde in zijn leven gebracht en de nu 83-jarige gepensioneerde gemeenteambtenaar hoopt nog jaren van het leven te genieten. Dat hoop ik ook, Henk! (Foto: archief T&T Tekst & Traffic)
Op de foto v.l.n.r.: Wagtmans, Van Est, G. Voorting, Steevens, A. Voorting, Janssen, Van Breenen, Suijkerbuijk, Roks, Nolten, Pellenaars met voor hem zoon Pierre, later ook een goede amateurwielrenner.
Door Fred van Slogteren, 8 februari 2015 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web