ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Het balhoofdplaatje van Otto …

Horace en Eddy Bates begonnen in 1926 raceframes te bouwen. In het groter Londen van toen waren tientallen kleine framebouwers gevestigd, net als bijvoorbeeld in Amsterdam waar ooit meer dan vijftig verschillende constructeurs actief zijn geweest. Terwijl in Engeland de echte centra voor de fabrieksmatige fietsen zich in Birmingham, Coventry en Nottingham bevonden, zaten de specialisten voor een frame op maat in Greater London. 
Bates heeft door de jaren heen altijd een vleermuis in zijn logo gehad: niet verwonderlijk als je bedenkt hoe zo’n beestje in het Engels heet. Juist ja, ... 
...  bat!
Bates deed het goed en zocht publiciteitsbewust steeds naar zodanige vernieuwing dat ze tussen al die concurrenten opvielen en met regelmaat de pers werd gehaald. In 1935 kwam Reynolds met de beroemde lichtgewicht 531 buizenset, maar Horace Bates liet buizen maken met overal dezelfde wanddikte, maar een grotere diameter in het midden dan aan de uiteinden van de buizen. Een soort ‘omgekeerd’ Reynolds idee. Daarbij maakten ze een voorvork waar Pinarello waarschijnlijk naar gekeken heeft; bovenaan lopen de vorkbuizen evenwijdig aan het balhoofd, met onderaan een dubbele knik: eerst een stukje naar voren en dan steil naar beneden naar de vooras. Zelfs op de vaagste krantenfoto kon je daaraan een Bates frame herkennen. Het was een belangrijke verkoopargument, beter dan de traditionele praatjes over stijfheid en dergelijke. 
Na de Tweede Wereldoorlog gingen de broers Bates elk hun eigen weg, en vanaf 1947 was er behalve een merk Bates (Horace) ook een merknaam E.G. Bates. 
Onder die laatste merknaam bleef Eddy Bates mooie handgemaakte race- en toerfietsen maken tot 2002. Horace Bates mocht in 1948 de fietsen leveren aan de Engelse Olympische selectie. In 1954 trok de oudste Bates naar de westkust, in Westcliff-on-Sea waar het onroerend goed een stuk goedkoper was, dan in het Londense en de werknemers vrijwel om de hoek woonden. De klanten bleven komen tot het kaarsje langzaam uitging. Met productie-aantallen in de jaren zestig van nog nauwelijks honderd frames per jaar, kon de kachel niet roken. Op papier bestaat Bates nog, maar veel bestellingen komen er niet meer.
Tot volgende week!
Otto Beaujon
Door Fred van Slogteren, 6 februari 2015 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web