Jos Suijkerbuijk (1929-2015)

Het is echt niet te geloven. Sinds het overlijden van Jefke Janssen op 2 december 2014 was Henk Faanhof de oudste nog levende Nederlandse Tourrenner. Toen Henk vorige week dinsdag overleed ging de titel van oudste Tourrenner over naar Gerrit Voorting. Drie dagen na Faanhof overleed ook Gerrit en mocht Jos Suijkerbuijk zich de oudste Nederlandse Tourrenner noemen. Of hij het beseft heeft is niet waarschijnlijk, maar nog geen 48 uur na Voorting overleed ook Joske Suijkerbuijk, bijgenaamd De Witte Suikere, zo genoemd vanwege zijn witblonde haar in de tijd dat hij ... 
... deel uitmaakte van de Nederlandse Tourploeg van Kees Pellenaars. 
Volgens Leo van der Pluijm, ook een renner uit de Pellenaarstijd en goede vriend van de ontslapene was Joske helemaal op. Hij kampte al enkele jaren met steeds erger wordende dementie en gisteren gaf ook zijn hart het op.
Jos werd op 20 april 1929 geboren in Princenhage als de vierde van de zeven kinderen van een eenvoudige handwerksman die met meerdere baantjes in de fabriek en op het land bij de boeren een schamel inkomen bij elkaar scharrelde. Al op zijn twaalfde jaar ging Jos al naar de suikerfabriek om het gezinsinkomen te helpen verdienen. Een oudere broer was wielrenner en Jos volgde zijn voorbeeld, zodra hij een zesdehands koersmachien bij elkaar had gespaard. 
Als amateur reed hij in het voorjaar van 1953 in de Ronde van Bergen op Zoom vanaf het startschot in de aanval. Alleen, en na honderd kilometer zag de concurrentie hem pas terug met de bloemen van de overwinning. De dag erna stond Pellenaars aan de deur met de vraag of Joske soms mee wilde naar de Tour. Hij viel met zijn neus in de boter, want de ploeg was zeer succesvol en won het algemeen ploegenklassement. Alle renners kregen van sponsor Pontiac een gouden horloge, een kleinood dat Jos zijn hele leven bij zich heeft gedragen en aan iedereen liet zien, met wie hij in gesprek raakte. Hij was er beretrots op. 
In een interview dat ik een jaar of zes geleden met hem had zei hij: “Ik was n’n sterke coureur, ooh, ooh, ooh, ik kon me toch hard rije, joh. Ik ben geen Coppi geweest, maar in 1953 toch een goeie Tour gereje. Pellenaars was altijd heel tevreje over me. Ook in de bergen presteerde ik goed, want ik kon op de macht omhoog, maar het dalen daar had ik schrik van.”  
Door zijn goede rijden mocht Jos ook in 1954 mee naar de Tour. Hij zou die ook hebben uitgereden, als Pellenaars hem in de voorlaatste etappe de etenszak goed had aangegeven. De ploegleider reikte het ding echter te laag aan. De zak sloeg in de spaken van het voorwiel en Jos maakte een salto door de lucht. Met een gebroken sleutelbeen bleef hij liggen en kon naar huis. Een jaar later was hij er niet meer bij. “zo was d’n Pel, hé. Dan pakte-ie gewoon weer een ander. Ik heb nog een paar jaar kermiskoersen gereje en ben toen in de bouw in Rotterdam gaan werken.”
Niet tot de VUT of pensioen, want in 1976 kreeg de oud-wielrenner op 47-jarige leeftijd een hartaanval. Hij werd volledig afgekeurd en sindsdien was hij thuis bij Willy, zijn vrouw. Kort na hun gouden huwelijksfeest (50 jaar) is Willy overleden. Het gouwe klokkie van de Tour werd in 1954 het symbool van hun verloving toen hij Willy Rovers op de kermis in Made ontmoette. Het was liefde op het eerste gezicht en dat is het altijd gebleven. “Het schoonste wijfke van heul Brabant!”
Joske, rust zacht en ik wens zijn dochter, haar man, kinderen, kleinkinderen en verdere nabestaanden alle sterkte toe bij het verwerken van het verlies. 
Door Fred van Slogteren, 2 februari 2015 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web