Herinneringen op oudejaarsdag …

Ik heb niet bijgehouden of het er dit jaar meer of minder zijn dan vorige jaren, maar het zijn er teveel. Twaalf bekende Nederlandse wielermensen zijn ons in het afgelopen jaar ontvallen. De slotmaand was wel heel bar en boos toen we afscheid namen van Daan Holst, Jan van Vliet, Jefke Janssen, Gerard Vianen en Wim van der Kaay. 
Het begon in januari toen Henk Bruijntjes er ineens niet meer was. Een bijzondere man die de wielersport jarenlang heeft gediend in diverse functies voor de KNWU. Hij kom soms erg loenig worden als ik op de slogblog iets had geschreven waar hij het niet mee eens was. Dan kreeg ik ... 
... een mail waar de honden geen brood van lusten en was er even radiostilte. Maar dan belde hij weer en dan volgde een telefoongesprek van anderhalf uur of meer vol met mooie verhalen en herinneringen.
In februari volgde Jan Balder. Ik heb de man niet gekend, maar volgens zijn zoon, die mij zijn overlijden doorgaf, was hij een liefhebber van de slogblog. Balder was vele jaren als redacteur verbonden aan het blad Wielersport en een aantal jaren lang schreef hij het blaadje in zijn eentje vol. In een wat belegen stijl en met een archaïsche woordkeus moet hij zich een slag in de rondte hebben gewerkt om dat voor elkaar te krijgen. Daarom een echte wielerman die postuum ons respect verdient.
In juni moesten we afscheid nemen van Joop Riethoven, de voorzitter van Joop Zoetemelk, zoals hij zichzelf graag noemde. Een gedreven man, een doordouwer, die ogenschijnlijk onmogelijke dingen mogelijk maakte. Maar ook een hele lieve man die in  de laatste jaren van zijn leven veel voor zijn kiezen heeft gekregen. Ze moesten in Leiden maar iets bedenken waardoor hij blijvend herinnerd zal worden. Een straat naar hem vernoemen, lijkt me het minste.
Jan Nolten was de volgende. Dat was in juli, de maand waarin hij zestig jaar geleden zijn beste uitslag in vijf Tourstarts realiseerde. Jan heeft onwetend en onbedoeld veel betekend voor mijn eigenwaarde en daar ben ik hem postuum dankbaar voor. Verder was hij iemand die zich altijd onbegrepen en onderschat heeft gevoeld. Maar bovenal een groot renner die de pech had een ploegleider te treffen die niet van Limburgers hield en de temperamentvolle Nolten niet in bedwang wist te houden.
Augustus was de maand waarin Aren van ’t Hof en Maarten Breure de strijd moesten opgeven. De een tegen de gevreesde ziekte, de tweede tegen zichzelf. Machten die sterker waren dan zij. 
In november was het de beurt aan Frits Hogerheide om afscheid te nemen. Ik mocht in 2013 zijn levensverhaal opschrijven en er zijn weinig wielrenners uit het verleden die zoveel hebben moeten overwinnen als Frits. Friedrich Hogerheyde noemde hij zichzelf in zijn emailadres. Het lijkt een grapje, maar het was in feite een schreeuw om aandacht van zijn biologische vader, die hem wegstuurde toen hij als vijftienjarige na een fietstocht van Breda naar een dorp ergens in Noord-Duitsland voor zijn neus stond. 
En dan de vijf van december. Daan Holst die ik niet persoonlijk heb gekend, maar over wie ik wel vele prachtige verhalen heb gehoord. Jan van Vliet die ik eens heb geïnterviewd toen ik iets voor zijn oude wielerclub in Rotterdam mocht doen en hij een van de bekendste leden bleek te zijn. Jefke Janssen, wiens foto, klimmend op de Cauberg, lang geleden in mijn jongenskamertje boven mijn bed hing. Gerard Vianen (foto) die mij onbedoeld – want daar was hij veel te aardig voor – leerde dat ik als wielrenner nooit iets zou hebben voorgesteld en tenslotte Wim van der Kaay, die mij met zijn verhalen leerde wat bij Gerrit Schulte en Peter Post beroepsernst en discipline betekende. 
Ze zijn er niet meer, tot verdriet van hun nabestaanden en betreurd door tal van oprechte wielermensen die het voorrecht hebben gehad ze te kennen. De wielerwereld is in 2014 een stukje armer geworden. Rest in peace.
PS. Dat ik als illustratie een foto van Gerard Vianen heb gekozen, is vanwege het feit dat zijn dood mij het meest heeft geraakt. Met alle respect voor de andere elf, die me net zo lief waren.
Door Fred van Slogteren, 31 december 2015 12:00

eerbetoon

Hallo Fred je stukje is een mooi eerbetoon aan wielermensen die dit jaar zijn overleden! Jammer dat ik mijn vader Klaas Kwantes die in maart is overleden er niet tussen zie staan. Mijn vader was als mecaniciën "in dienst" (een erebaan) bij de KNWU en heeft vele jaren vele renners bijgestaan bij buitenlandse wedstrijden zoals Warschau Berlijn Praag maar ook vele wereldkampioenschappen en enkele Olympische Spelen.
Daarnaast was hij bekend vanwege zijn eigengemaakte frames waarvoor hij zelfs vanuit het buitenland opdrachten kreeg.
Ik vind dus ook echt dat hij in bovenstaand stukje thuis hoort!
Met vriendelijke groet, Willy Wiersma Kwantes.

Geplaatst door Willy Wiersma Kwantes, 31 december 2015 15:17:17

Sorry

Het spijt me Willy, ik ben hem vergeten. Ik heb dit tussen de bedrijven door (laatste hand aan de bio van Frans Maassen en een lang tel. interview met Remmert Wielinga in Monaco voor deel III) gedaan en je mag als oude man helaas niet meer op je geheugen vertrouwen. Nogmaals sorry, maar Klaas is zeker niet uit mijn herinnering. Fijne jaarwisseling. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 31 december 2015 16:54:10

Fred

Het zij je vergeven Fred. Fijne jaarwisseling en een gezond 2015!

Geplaatst door Willy Kwantes, 31 december 2015 17:13:33

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web