ad ad ad ad
Deel 3 is uit

De Burgerlijke Stand van 1 januari.

Pjotr UGRUMOV (1961, Letland)

“Ik was zestien jaar. Op school kwam een wielertrainer vragen of er iemand interesse had om wedstrijden te fietsen”, lees ik in een interview uit 1994 dat Raymond Kerckhoffs met Ugrumov had. In de jaren die volgden kwam de Let in het Sowjet-systeem tot wasdom en hij behoorde jarenlang met Aboesjaparov, Tschmil, Ekimow en nog vele anderen tot de fine fleur van het Sowjet-fietsen. In 1989 predikte Gorbatsjov de Perestrojka en de gebeurtenissen volgden elkaar snel op. Het solide, vanuit het Kremlin geleide communistische systeem stortte ineen als een kaartenhuis en na het optrekken van de stofwolken bleek het een failliete boedel te zijn. De poorten naar het rijke westen werden ook voor de wielrenners opengezet, maar het systeem werkte nog enigszins en de staatsamateurs werd aanvankelijk verboden om voor de grote commerciële ploegen te tekenen. Ze werden ingelijfd bij de in San Marino zetelende Alfa-Lum-formatie dat met Italiaans kapitaal 15 neo-profs uit de voormalige Sowjet Unie als ploeg op de weg zette. Ze keken hun ogen uit als Alice in wonderland en ze hadden in de eerste jaren veel last van aanpassingsproblemen. Maar toen ze die eenmaal hadden overwonnen kropen ze uit hun schulp en kwamen de successen. Ugrumov had het nadeel dat hij al tegen de dertig liep toen hij prof kon worden en met de jaren van aanpassing mee was hij al een bijna-veteraan toen hij op het hoogste niveau zijn kunsten mocht vertonen. En zijn voornaamste kunstje was het klimmen. Het kalende mannetje reed de cols op met de grote klimmers van die tijd en met Don Miguel Indurain, in de eerste helft van de jaren negentig de heerser van de Tour de France. In 1994 zal de rijzige Bask het best benauwd hebben gehad van de Let, die op indrukwekkende wijze twee Alpenritten op zijn naam schreef en de Spanjaard tot op 58 seconden naderde. Verder kwam hij niet want Indurain was met afstand de beste tijdrijder van die periode en dat ligt een echte klimmer heel wat minder. Die tweede plaats was het hoogtepunt voor Ugrumov, want daarna was het min of meer met hem afgelopen. Hij werd nog een keer zevende in de Tour, maar verdere successen bleven uit. Hij koerste tot 1999 en keerde daarna met een dikke portemonnee terug naar zijn vaderland. Wat hij daar is gaan doen, weet ik niet, maar zijn welstand is hem van harte gegund. Het Sowjetsysteem heeft jarenlang grote sportmensen gebruikt voor eigen glorie en de enkelen die nog van het grote geld hebben mogen profiteren, verdienen dat ook. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Tristan Hoffman (1970, Nederland)

“Wie had dat gedacht”, waren de steeds herhaalde woorden van Tristan Hoffman nadat hij in 1992 kampioen van Nederland op de weg was geworden. Net een paar maanden prof legde hij ze er allemaal op. Breukink, Nijdam, Maassen de toppers van toen moesten gewoon toegeven dat Hoffman die dag de beste was. Een indrukwekkende prestatie die het begin was van een degelijke profcarrière, waarin Tristan tot de subtop behoorde. Hij was vooral een klassiekerspecialist. Hij heeft er geen één gewonnen, maar hij was er enkele malen heel dicht bij. Vol ambitie begon hij in 2005 aan weer een seizoen. Een 35-jarige met de ambitie van een neo-prof. In de Omloop Het Volk reed hij met zijn onderbeen vol op een paaltje en huilend werd hij afgevoerd. Hij deed er alles aan om weer terug te komen, maar hij gooide de handdoek in de ring toen zijn werkgever CSC hem een mooi aanbod deed om ploegleider te worden. Hij zat het hele seizoen 2006 aan de het stuur van een volgauto en tot ieders verrassing ging hij in op een aanbod van T-Mobile. De Duitse successenformatie is naarstig op zoek naar een nieuwe identiteit zonder het negatieven imago dat het duo Ullrich-Pevenage op de margenta gekleurde shirts heeft gedrukt. Waarom Hoffman de CSC-club zo snel de rug toekeert is niet bekend, maar ik kan me voorstellen dat de dominante persoonlijkheid van Bjarne Riis een verdere ontwikkeling van de Groenloër in de weg staat. Ik ben benieuwd hoe T-Mobile nieuwe stijl zich in 2007 gaat manifesteren en welke rol Tristan Hoffman daarin gaat spelen. (Foto: © Philip van der Ploeg)

De andere op 1 januari geborenen zijn:

ALLAN, Dave (1951, Australië)
BENI, Dario (1889, overleden 11.02.1969, Italië)
FANTINI, Alessandro (1932, overleden 05.05.1961, Italië)
KEULERS, Gerard (1933, Nederland)
LAMBRECHT, Roger (1916, overleden 04.08.1979, België)
MANZANEQUE SANCHEZ, Jesus (1943, Spanje)
OPEL, Ludwig (1880, overleden 16.04.1916, Duitsland)
ROSTOLLAN, Louis (1936, Frankrijk)
TRESSIDER, John (1932, Australië)
VLOT, Wichert (1947, Nederland)
WALTHOUR, Bob (1878, overleden 03.09.1949, Verenigde Staten)


Door Fred van Slogteren, 1 januari 2007 0:00

Ugrumov

In de biografie De dood van Marco Pantani van Matt Rendell komt een enkele keer Ugrumov voorbij. De laatste keer is op de dag van Pantani's overlijden. Op die dag, 14 februari 2004, woonde Ugrumov met zijn vrouw Anna in Rimini, in een gebouw tegenover hotel Le Rose. Het hotel waar Pantani in Rimini werd gevonden.

"om negen uur 's avonds op 14 februari ging Ugrumov een pizza halen bij Oliver Laghi, de retaurateur die Pantani zijn laatste maal had gebracht. 'Oliver vertelde me dat hij Pantani had gezien. Hij zei dat hij depressief en afwezig leek. Ik zei "ik zal morgen eens bij hem langs gaan." Thuis ging de telefoon. Het was een andere Russische renner uit Rimini. Hij zei: "Piotr, zet de televisie aan. Pantani is dood." Ik ging op het balkom staan en zag een menigte op straat. Die nacht sliep ik niet.

Geplaatst door Philip, 01 januari 2007 21:51:24

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web