Frits Hogerheide (1944-2014)

In alle eenzaamheid is afgelopen maandag 3 november Frits Hogerheide van ons heengegaan. Rini Wagtmans, al zijn leven lang een goede vriend, ontving een telefoontje met een noodkreet: “Rini kom  me helpen!” Toen Wagtmans bij het huis van Fits arriveerde vond hij zijn vriend levenloos, zittend in een stoel. Een dramatisch einde, maar in volstrekte synergie met zijn hele leven dat van drama’s aan elkaar hing. Het begon al in zijn jeugd als kind van een Brabantse boerendochter en een Duitse soldaat. Daar heeft hij het nodige van meegekregen. Verder was er de liefdeloze opvoeding van zijn zwaar in het leven en de mensen teleurgestelde moeder en een hardvochtige grootvader. Het was de grote teleurstelling van zijn jeugd toen ... 
... zijn Duitse vader niets van hem wilde weten, nadat hij die had opgespoord en er als tiener vanuit Breda naar was toe gefietst. 
De boerderij van zijn opa grensde aan de achtertuin van Kees Pellenaars en daar zag hij al die beroemde renners uit de Tour de France. Dat wilde hij ook, maar dat vond opa niet goed. Op zijn zestiende ontvluchtte hij de boerderij en vond onderdak in Dordrecht bij Bas Goud, destijds een bekend jurylid van de KNWU. Die had hij een keer ontmoet en Goud had iets aardigs tegen hem gezegd. Dat was Frits niet gewend en daarom zocht hij juist die man uit als een veilige haven. 
Zijn wielercarrière kwam van de grond, maar zijn proftijd werd een teleurstelling. Hij reed één keer de Tour de France en kwam als laatste in Parijs aan. Al na een jaar bij de profs stopte hij en werd verzekeringsagent. Hij moest wel als getrouwd man met een kind. Hij verdiende goed, maar miste de koers. Hij ging weer fietsen bij de amateurs en kwam in de ploeg van Bik Sloopwerken. 
Van Leen Bik, de vader van Marjan de vrouw van Bert Oosterbosch, kwam hij in de handel in tweedehands bouwmaterialen terecht. Hij specialiseerde zich in handgevormde bakstenen. Hij verkocht een enorme partij aan een aannemer in Kortrijk en besloot de handel zelf te gaan brengen met zijn vrachtwagen met oplegger. Hij laadde de partij in één keer, maar dat was teveel. Door een noodstop hield hij het gevaarte niet in bedwang, die kantelde en Frits werd in de cabine letterlijk doorspietst door een losgeraakte lat, die van achteren zijn onderlichaam en er van voren weer uitkwam. Hij werd geopereerd, lag lang in het ziekenhuis en moest daarna maandenlang revalideren. Dat kostte hem niet alleen zijn bedrijf, maar ook zijn huwelijk. 
Als een echte coureur zette hij door begon een nieuw leven met de vrouw die in zijn donkerste dagen op zijn pad kwam als zijn grote liefde. Hij vond werk en proefde van het geluk. Niet voor lang want zijn geliefde stierf aan kanker na een kort ziekbed. Ook zelf ging hij het nodige mankeren. Door gewrichtsreuma werd hij volledig afgekeurd. 
Hij vulde zijn dagen met het opknappen van oude auto’s tot er in zijn werkplaatsje een accu ontplofte en het in het rond spattende accuzuur hem aan één oog blind maakte en het andere ernstig beschadigde. Een operatie, nog maar vorig jaar uitgevoerd, zorgde ervoor dat hij met nieuwe lenzen weer wat kon zien en met een loep de krant kon lezen. 
In diezelfde tijd genoot hij van het feit dat het contact met zijn kinderen werd hersteld en die regelmatig bij hem kwamen. Hij hoopte er nog jaren van te kunnen genieten, maar het mocht niet zo zijn. De beker ellende moest hij tot de laatste druppel tot zich nemen. 
Op maandag 3 november jl. was de beker leeg en Frits overleden. Je verzint het niet, dat één mens dit allemaal in zeventig jaar kan overkomen. Hij heeft het me allemaal door de telefoon redelijk opgewekt verteld. Een man met een ongelooflijke levensdrang en een prettige stem. Arme Frits, een oud-coureur, die een leven lang de niegus aan zijn kont had hangen. Zijn meest aansprekende trofee was de Rode Lantaarn van de Tour de France.Ik wens zijn nabestaanden veel sterkte met dit verlies. (Foto: archief Frits Hogerheide)
Door Fred van Slogteren, 9 november 2014 15:00

Frits

De laatste paar jaar had ik regelmatig contact met Frits, hoofdzakelijk vanwege ons gemeenschappelijke passie voor het merk Remy. Op 23 oktober was hij nog bij mij en zou op 2 november naar het Kuipke te Gent komen om naar mijn stand te kijken. Hij mailde af vanwege gezondheidsklachten.
Geschrokken en geschokt ben ik door z'n plotselinge overlijden.Rust zacht Frits, wat zal ik onze gesprekken en de zoektocht naar het merk Remy missen.

Geplaatst door Cees Rovers, 09 november 2014 19:25:28

Frits Hogerheide

Geschrokken door het bovenstaande verhaal van Frits Hogerheide, ben ik met stomheid geslagen, was wel van het e.e.a. op de hoogte van zijn leven, wat niet altijd over rozen is gegaan, maar het bovenstaande verhaal doet je toch verdriet.Ik heb enige tijd geleden over Frits op deze slogblog geschreven, en daarop heeft hij ook nog geantwoord, wat ik zeer op prijs heb gesteld. Dan zo een bericht. Ik hoop dat Frits zijn rust moge vinden, ik hem gekend en ondanks al zijn tegenslagen als een aimable mens. Frits rust zacht en zal altijd aan je blijven denken. je was een der betere vrienden toendertijd in het peloton. Voor de overige familieleden mijn intense deelneming met dit verlies. Theo ten Dam.

Geplaatst door Theo ten Dam, 10 november 2014 17:14:53

Frits Hogerheide

Frits Hogerheide,
Spijtig om te lezen dat Frits Hoogerheide op relatief jonge leeftijd is overleden. Ik heb Frits niet persoonlijk gekend en ook niet met hem gekoerst, maar hij kwam over als een sympathieke man. Ik heb zijn levensverhaal een tijdje terug gelezen in het boek van Fred van Slogteren “Als je de Tour niet gereden hebt.” Bepaald geen vrolijk verhaal. Tegelijkertijd kreeg ik de indruk, ook weer van deze in memoriam, dat Frits Hogerheide een gelukkig en positief ingesteld mens was. Ik wens zijn naasten heel veel sterkte toe.

Geplaatst door Piet van der Meer, 10 november 2014 19:05:37

Frits Hogerheide

Ik heb Jaren naast Frits op school gezeten nml op de Nuth school in Breda aan de jan nieuwenhuizen straat en we waren dikke vriendjes . Dat hij toen goed kon fietsen is waar. ik heb hem later nog eens gesproken na af loop van de profronde van Bavel. dat hij geen prettig tehuis had dat vermoedde ik wel maar daar zei hij niets over het was werken op de boerderij . dat hij in verzekeringen zat dat wist ik maar meer ook niet . we hebben elkaar nooit meer gesproken
Geplaatst door Ad Alewijnse, 25 juli 2020 13:30:57

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web