Bergwerff ad ad ad

Sprintfenomeen Piet Moeskops (1893-1964) deel I

Hij is aanstaande donderdag 121 jaar geleden geboren en het is deze maand precies vijftig jaar geleden dat Peter Daniel Moeskops op 71-jarige leeftijd overleed. Het is bovendien dit jaar negentig jaar geleden dat de sprintgeweldenaar voor de vierde keer wereldkampioen werd om het daarna nog één keer te worden. Voldoende reden om in twee afleveringen nog eens aandacht te besteden aan de eerste Nederlandse beroepswielrenner die wereldfaam verwierf. 
Piet Moeskops werd op 13 november 1893 in Loosduinen – nu een wijk van Den Haag – geboren. Zijn vader was kippenboer die in grote rennen achter zijn huis aan de Monsterseweg kippen hield tot die ... 
... zodanig waren gegroeid dat ze op de markt voor consumptie aan de man konden worden gebracht. Piet Moeskops senior en zijn vrouw Mien kregen twee kinderen. Piet en zijn twee jaar oudere zus die zoals destijds gebruikelijk naar haar moeder werd vernoemd. 
Altijd buiten
Er bestond in die tijd nog geen leerplicht en daarom heeft Piet het dorpsschooltje net genoeg bezocht om er de beginselen van lezen, schrijven en rekenen te leren. Het gedwongen in een schoolbank zitten voelde als een straf, want hij zwierf liever op blote voeten door de duinen waar hij alles leerde van de daar ronddolende zwervers en stropers over de planten die er groeiden en de dieren die er leefden. 
Katachtigs
Hij was een uitermate pienter jochie dat gretig alles in zich opnam wat hij van belang vond. Het vangen van vogeltjes met slagnetten bijvoorbeeld, om daarna de buit aan grote restaurants en hotels in Den Haag en Scheveningen te verkopen als welkome bijdrage aan het gezinsinkomen. Een uiterst enerverende bezigheid, waarvoor je iets katachtigs moet hebben. Met de zenuwen tot het uiterste gespannen op het juiste moment toeslaan om in één keer tientallen vogeltjes te verschalken. De kleine Piet was er een meester in zonder nog te weten dat hij met diezelfde eigenschappen de grootste sprinter van zijn tijd zou worden. 
Worstelaar
Hij was een natuurmens, die eenmaal volwassen één meter 87 lang was (een reus in die tijd) en ruim honderd kilo woog. Hij had een oersterk, atletisch lijf en na een korte vrijage met de worstelsport (zie foto) ontdekte hij op de Scheveningse wielerbaan het wielrennen. Hij was direct begeesterd van de sport en met een baantje bij een verhuizer verdiende hij in enkele maanden het geld om zich een echte racefiets aan te schaffen. Een baanfiets, want het wegrennen stelde in Nederland nog niets voor. De Tour de France bestond al wel en ook enkele nog steeds vermaarde klassiekers, maar daarvan drong weinig tot niets tot ons land door. 
Naar de wereldtop
We hadden dan ook geen wegrenners van betekenis, maar wel een aantal internationaal goede baanrenners die in de zesdaagsen, het stayeren en het sprinten hun geld verdienden. De Eerste Wereldoorlog remde de ontwikkeling van Moeskops enigszins, maar nog voor de wapenstilstand op 11 november 1918 meldde hij zich op de wielerbaan in Brussel en daar begon een ontwikkeling die hem in duizelingwekkende vaart naar de wereldtop bracht. 
Auto-didact
Die ontwikkeling regisseerde hij geheel zelf, want Piet Moeskops was in alle opzichten een auto-didact. Hij zocht en vond de ideale, diepe zit, paste zijn versnellingen aan aan de baan waar hij moest rijden en koos per race de juiste lengte van de cranks. Alle fijne kneepjes van het sprinten leerde hij zichzelf aan. Door eerst te bestuderen hoe de betere sprinters het deden en vooral waarom ze het zo deden en niet anders. Op al die vragen vond hij na veel piekeren en uitproberen de juiste antwoorden. 
Truukjes
Zelf was hij altijd ’s ochtends vroeg op de baan om er keihard te trainen, maar als de andere renners kwamen lag hij op het middenterrein urenlang naar ze te kijken. Zijn demarrage vanuit bijna stilstand maakte hij tot de sterkste van allemaal door er eindeloos op te trainen en de afstand tussen de letters van de reclameborden te meten, wáár hij aanzette en wáár hij zijn hoogste snelheid bereikte. Hij ontdekte dat bijna iedere beroemde sprinter een eigen favoriete strijdmethode had en hij bedacht vervolgens truukjes om hun strijdplan te doorkruisen. 
Amerika
Toen hij zich dat alles eigen had gemaakt maakte het hem niets meer uit of hij
met twee, drie of meer renners in de baan was, of hij van kop af moest sprinten, dan wel gelanceerd uit het wiel komen of anderszins zijn tegenstanders een loer draaien. Hij kon het als enige allemaal en na enkele jaren was hij met voorsprong de beste sprinter van de wereld. Dat bevestigde hij met zijn vijf wereldtitels en talloze overwinningen op alle Europese banen en die van de Verenigde Staten, waar hij totaal zo’n vijf à zes keer grote coast-to-coast tournees maakte en er heel veel geld verdiende. 
Van den Bergh
Dat alles staat te lezen in het onvolprezen boek Te midden der kampioenen, geschreven door zijn vriend en bewonderaar Joris van den Bergh. De tactische hoogstandjes legde hij in woord en gebaar aan Van den Bergh uit en die maakte er steeds een mooi psychologisch verhaal van. Dat het niet helemaal uit de mond van Moeskops kwam, heeft Van den Bergh kort na het verschijnen van de eerste druk in 1929 ook ruiterlijk toegegeven. 
Ondergang NWB
Moeskops had vaker de regenboogtrui kunnen pakken maar door allerlei oorzaken is dat er niet van gekomen. Zo verloor hij zich – na het behalen van zijn vijfde wereldtitel – twee jaar lang in het herstellen van zijn reputatie na het opgeblazen vlagincident in Milaan. Het voert helaas te ver dit hier op te rakelen, maar zijn aanvankelijk eenzame strijd tegen de wielerbond leidde uiteindelijk in 1928 tot de ondergang van de NWB en de oprichting van de Nederlandsche Wielren Unie (NWU, later KNWU). 
Geestelijke moe
Dat Moeskops niet vaker dan vijf keer de wereldtitel heeft gewonnen komt ook door de verzadiging na het behalen van zijn grootste successen en de geestelijke vermoeidheid van al het reizen en trekken in een tijd dat de autowegen nog slecht waren en het vliegverkeer nog uiterst beperkt. In die gemoedstoestand kon hij zo maar een half jaar geen fiets aanraken. 
Privéleven
Een verwaarloosde blindedarmontsteking, die uitmondde in een levensbedreigende buikvliesontsteking, maakte in 1930 een voortijdig einde aan de carrière van Piet Moeskops, de eerste veelvoudige wereldkampioen die Nederland heeft voortgebracht. Het boek is waar het de wielerprestaties vanBig Pete betreft zeer nauwkeurig en compleet, maar over het privéleven van deze sprintgigant staat er vreemd genoeg nauwelijks meer in dan enkele summiere aanwijzingen. 
Daarom op deze plaats volgende week een tweede en laatste aflevering over Piet Moeskops, waarin ik nader zal ingaan op zijn leven, zijn vrouwen, zijn enige kind, zijn stiefdochter en alles wat hij na zijn succesvolle wielercarrière is gaan doen. (Foto’s: uit het Moeskops archief gereproduceerd door Henk Theuns)
Volgende week zondag volgt het tweede deel.
Door Fred van Slogteren, 9 november 2014 10:00

Piet Moeskops

Bij het lezen van bovestaand artilkel, ga ik er altijd even voor zitten. Heb Piet Moeskops in zijn latere levensjaren persoonlijk nog ontmoet. Ook over hem hen ik het e.e.a. beschreven op deze slogblog, Ik weet echter niet wat te doen, om dit door mij beschrevene, weer actueel te maken. Kan imand mij vertellen wat ik moet doen om dit nog eens terug te lezen. Bij voorbaat dank, voor de te nemen moeite. Theo ten Dam.

Geplaatst door Theo ten Dam, 10 november 2014 17:30:23

"Meldde hij zich op de wielerbaan in Brussel", staat er dan puur zakelijk. Voor deze tijd niks bijzonders. Effe naar Brussel. Voor die tijd een soort wereldreis. Samen met zijn stadgenoot Piet van Kempen, ik heb het hier al eens eerder gememoreerd, fietste Moeskops er vanuit Den Haag naartoe. Met een gereedschapskist in de ene hand, andere aan het stuur, over de voorhistorische wegen. Over het grind van de spoorbrug ook, want boven het Hollandsch Diep bevond zich nog geen verkeersbrug. En dan maar een cabine huren aan de onderkant van de winterbaan, hopend op de woensdagmeetings een paar franken te verdienen en een contractje voor het betere werk in de weekends.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 10 november 2014 22:25:12

Piet moeskops en Theo ten Dam

In bovenstaand stukje staat dat het de gewoonte was om een oudste dochter naar de moeder te noemen (en, neem ik aan, de oudste zoon naar de vader). Volgens mij was het tot in de jaren vijftig de gewoonte dat de twee oudste zonen naar de opa’s genoemd werden en de twee oudste dochters naar de oma’s. Maar met opa Moeskops was iets merkwaardigs aan de hand. In de trouwakte van Pieter Daniël Moeskops en Wilhelmina Johanna Bosman (de ouders van Piet) lezen we het volgende: “De bruidegom heeft ons onder ede verklaard, dat zijn vader sedert vele jaren afwezig is en onbewust te zijn van diens huidige woon- of verblijfplaats.” Opa Johannes Cornelis Moeskops was na zijn scheiding in 1884 onvindbaar en begrijpelijk dat zijn kleinzoon niet naar hem genoemd werd. Piet is naar zijn vader genoemd en zijn zus Wilhelmina Johanna naar de moeder. Er was al eerder een meisje geboren in het gezin Moeskops ook Wilhelmina Johanna geheten, maar die is vroeg overleden. Het eerste meisje is in Den Haag geboren, evenals de ouders van Piet Moeskops. In ca 1890 is het gezin Moeskops verhuisd van Den Haag naar Loosduinen (mijn geboorteplaats).

PS
Theo ten Dam
Als je googlet op: "Slogblog Piet Moeskops" kom je diverse items tegen. In: "Het was me het weekje wel" van 10 juli 2011 staat op datum 10 september 2011 een lange reactie van jou op Piet Moeskops, mijn Loosduinse wielerheld (naast Wim van Est had ik dus meer wielerhelden)

Geplaatst door Piet van der Meer, 11 november 2014 19:20:34

Knap werk, Van der Meer!

Jij had nooit in de financiële sector moeten gaan werken, Piet. Bij de KGB had jij als geboren speurneus vrijwel zeker het dubbele kunnen verdienen. Maar complimenten voor dit nieuwste staaltje van research. Ik heb je rapport met belangstelling gelezen, maar wil je desondanks toch even stangen. Een kind wordt niet naar de ouders GE-noemd maar VER-noemd. Geeft verder niks hoor, ik heb het ook een keer moeten leren en speel graag voor schoolmeester. Kan alleen geen orde houden.

Maar nog even serieus: Piet heeft toch (ook) een tijd in de Schilderswijk gewoond? In oude jaargangen van Wielersport las ik vroeger wel eens dat hij in de Gerard Dou of Jacob Cats woonde. Net als Gerrit Bontekoe senior, die op een goeie dag uit de kop van Overijssel moet zijn komen aanwaaien. Frans-Halsstraat? Voor mij waren al die zijstraten van de Hobbema ene pot nat. Grauw en smal, geen boom te bekennen.

Hoe staat het trouwens met je project-Anquetil? Succes man!

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 12 november 2014 01:46:05

Piet Buuts

Dat iemand spoorloos verdwijnt, zoals de vader van Moeskops, is helaas geen zeldzaamheid. Ook niet in de wielerwereld. Denk aan Piet Buuts uit Erp (of eigenlijk Keldonk dat er deel van zou uitmaken). Piet, dorpsgenoot van dressuurkoningin Anky van Grunsven, was in zijn tijd een van de betere amateurs van Nederland, maar geen mens schijnt te weten waar hij tegenwoordig uithangt. Naar Afrika verkast, zo wilde een familiestuk van hem me doen geloven toen ik haar toevallig op Marktplaats trof. Er zou liefde in het spel zijn geweest, maar meer wist ze ook niet. Compleet raadsel, naar het schijnt. Iets voor Peter R. de Vries? Of woont Buuts gewoon ergens anders in zijn eigen Brabant? Wie schept licht in de duisternis?

Henk uit Ureterp

Onlangs deed ik op datzelfde Marktplaats zaken met iemand uit Ureterp in Friesland en deelde die mevrouw toen mee, dat de naam van haar dorp in een ver verleden vaak in één adem werd genoemd met die van Henk Hoekstra, onderwijzer van beroep en destijds een van de beste amateurs van Nederland. Evert van Mokum, de betreurde hoofdredacteur van Wielersport zaliger, nam hem bijvoorbeeld mee naar de Ronde van Tunesië.

Wat bleek? Henk woont nog altijd op het dorp, is nota bene haar naaste buur, heeft nog jarenlang gefietst, maar is laatst getroffen door een herseninfarct en nu dus tot de geraniums veroordeeld. Sterkte Henk!
Han de Gruiter.

Geplaatst door Han de Gruiter, 12 november 2014 09:57:39

geraniums

Beste schoolmeester (ik citeer louter)Han de Gruiter.;-) Als je getroffen bent door een herseninfarct wordt je niet altijd "dus" ook tot de geraniums veroordeeld. Weet ik uit pijnlijke ervaring... :-)

* nog elke dag dus genietend, "dus" ook van je mooie verhalen, Han *

Geplaatst door marcoV, 12 november 2014 13:20:04

Buuts

Een aantal jaren geleden heeft er een artikel over Piet Buuts gestaan in het blad Helden waarin duidelijk werd dat Piet Buuts in de jaren 80 overleden is in Afrika, waarbij het vermoeden is gerezen dat hij aldaar geëxecuteerd is.

Geplaatst door William van Peer, 12 november 2014 15:42:42

nogmaals Piet Moeskops

Beste Han volgens het “Bevolkingsregister Den Haag 1913-1939” is Piet Moeskops in de jaren dertig een keer of tien verhuisd. Hij verhuisde vanuit Den Haag naar Parijs, Rijswijk en Amsterdam. In Den Haag woonde hij o.a. in de Koningstraat en Ravesteijnstraat. In Rijswijk was dat Leeuwendaallaan en in Amsterdam de Nieuwe Dijk, de Haringpakkerssteeg en de Kortenaerstraat. Als beroep stond in het bevolkingsregister vermeld voor Piet Moekops timmerman en voor zijn vrouw Ida Berger caféhoudster. Dit was allemaal in de jaren dertig. Onze gezamenlijke wielervriend Theo ten Dam (ligt nu waarschijnlijk met zijn luie reet in de zon) heeft hem meegemaakt op de Loosduinse Weg of Loosduinse Kade in de buurt van tramlijn 11. Ik geloof dat hij daar ook overleden is.

Wat betreft noemen en vernoemen heb je gelijk. Jij bent vernoemd naar opa Johannes Petrus Paulus de Gruiter. Mooie katholieke namen. Ze zeggen dat de wielersport een katholieke sport is, dan is het een pré om als wielerjournalist ook katholiek te zijn.

Mijn boek over Anquetil schiet aardig op. Ik heb al een titel: Anquetil, rekenmeester en fenomeen. Jan Zomer merkte op dat bij Anquetil alleen de achternaam volstaat en zo is het. Ik heb nu 80 A’viertjes, geen foto’s. Naar schatting komen er nog vijf bladzijden bij.

Geplaatst door Piet van der Meer, 12 november 2014 17:12:41

Piet Buuts (bis)

Dat is schrikken geblazen, beste William, en nog wat anders dan de liefde. Merkwaardig dat jij en Helden blijkbaar meer wisten dan zijn eigen familie, hoewel zoiets vaker voorkomt.

De desbetreffende editie van het blad kwam me nooit onder ogen. Op een van mijn spaarzame grimmige momenten heb ik besloten geen nieuwe bijdragen meer te leveren aan de redactie van Helden. Mijn verhaal over de Bosschenaar Frans Vos, in een van de eerste nummers verschenen, is destijds de hemel in geprezen. Mij werd toen gevraagd of ik méér van die bijdragen kon leveren, maar een financiële vergoeding was er niet bij. In dat opzicht is het net slogblog, haha. Alsof de drukker ook voor nop zou werken. Ja ja, morgen brengen!

Ik heb Helden laten weten dat het succes van mijn Vos-story allerminst aan mij te danken was, maar aan het volstrekt unieke relaas van de man om wie het stuk draaide. Zoiets viel nou eenmaal nooit meer te evenaren. Nochtans heb ik later een bijdrage over oud-Tourrenner Pieter de Jongh geleverd. Nog altijd geen rooie cent voor de auteur. Ja kijk, dan houdt het voor mij een keertje op. Voor niks naait de kater. Van diverse kanten is en wordt er aan me getrokken om kopij, maar het moet altijd pro Deo. Dus ik het 'vuile' werk opknappen en anderen er gratis mooi weer mee laten spelen? Ja zeg, kom op, ben Gekke Henkie toch niet? Hoewel?

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 12 november 2014 19:12:19

Helden

Even voor de duidelijkheid!
Hebben we het hier over het blad "Helden",of over het blad
"Brabantse Helden"?

Geplaatst door Harry Hermkens, 12 november 2014 19:31:30

Piet Moeskops (alweer)

Bedankt, mooie Peenbuiker, je bent kennelijk verdomd goed thuis in dat bevolkingsregister en daarom maar meteen de vraag (anders vergeet ik die) ook eens te spitten naar het adres waar Piet van Kempen ooit moet hebben gewoond. Hij kon zich de straatnaam niet meer herinneren, maar het moest in hartje Den Haag zijn geweest. Dingeman Pieter van Kempen is geboren in Ooltgensplaat, wat je ongetwijfeld weet, en zou al betrekkelijk jong naar het Haagje zijn verhuisd.

Loosduinseweg 619

Verrassend om te lezen dat zijn maat Peter Moeskops bijna wekelijks verhuisde. Had vast met huurschuld te maken (haha). Op mijn beurt kan ik jou weer helpen aan z'n adres op de Loosduinseweg. Meteen opschrijven: huisnummer 619. Let wel, niet Loosduinsekade (da's de kant van ex-bioscoop Capitol), maar Loosduinseweg. Da's de kant waar zich sinds jaar en dag de beroemde zaak van Gerrit Bontekoe en zonen bevindt. Het lijkt me niet uitgesloten dat Moeskops' oude huis al lang en breed is gesloopt, want tussen Bontekoe en het Westeinde staat amper nog iets van de oude huizenrij overeind.

Tegenover Wim Tap?

Of nummer 619 in de buurt van tramlijn 11 was te vinden, zou ik zo niet durven bevestigen. Zou ik effe voor 'op lokatie' moeten gaan kijken. Mocht je gelijk hebben, en daar twijfel ik niet aan, dan heeft Piet Moeskops bijna recht tegenover een andere sportheld van weleer gewoond. Ik bedoel Wim Tap, met 33 interlands in de grijze oudheid veruit de beste voetballer die ADO ooit heeft gehad. Willem had daar zijn café. Concurrentie voor de kroeg van Ida Berger?

Gefeliciteerd, beste Piet, met het afronden van je boek over Anquetil. Ik zag hem in 1956 de WK-finale achtervolging voor amateurs verliezen van een Italiaan en twijfel nog steeds of dat Leandro Faggin dan wel Ercole Baldini was. Waar blijft de tijd?

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 12 november 2014 19:55:06

Brabantse Helden

Dag Harry Hermkens, we hebben het hier over het tweemaal per jaar verschijnen blad (zeg maar boek) BRABANTSE Helden.

Frits Barend en dochter zijn pas later met hun blad gekomen en vonden er al dan niet toevallig dezelfde naam voor.

Han

Geplaatst door Han de Gruiter, 12 november 2014 20:01:07

Anquetil

Beste Han,
De ouderdom slaat toe.Je gooit dingen door elkaar. In 1956 werd Baldini wereldkampioen achtervolgen bij de amateurs voor Fagin. Bij de profs werd Messina kampioen voor Anquetil. Anquetil werd in 1953 op 19 jarige leeftijd prof.

Ik kan nog niets vinden van Dingeman Pieter van Kempen

Geplaatst door Piet van der Meer, 12 november 2014 21:29:43

piet buuts

even je harde schijf opfrissen Han.
Henk Hoekstra uit Ureterp was geen onderwijzer maar Rietdekker van beroep. Hij heeft jaren voor de RIH-Fongers ploeg gefietst

Geplaatst door henk kruims, 13 november 2014 17:32:00

Rietdekker?

Dank voor de aanvulling, Henk. Ik ben nooit te beroerd om miskleunen toe te geven, maar vraag me wel af waarom Henks buurvrouw (haar naam is Wiesje Jansma) mij dan niet meteen op de vingers heeft getikt toen ik haar mailde oud-coureur annex schoolmeester Henk Hoekstra te kennen (althans via de pers).

Piet van der Meer vreesde al hardop dat de ouderdom vat op me begint te krijgen. Best mogelijk, een mens heeft dat zelf niet zo in de gaten, maar ik zou er nog altijd een eed op durven zweren dat Henk voor de klas heeft gestaan. Kan dat misschien niet in zijn jonge jaren zijn geweest? Of zit ik er volledig naast en verwar hem misschien met de Drent Roel Hendriks uit De Wijk? Van de harde schijf moet ik het niet hebben, alles komt nog steeds uit het blote koppie, maar als dat een zeef blijkt te zijn geworden, moest ik zoetjesaan de afscheidsborrel eens gaan bestellen.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 13 november 2014 21:55:18

Amateur Anquetil

Wat is dát nou, Van der Meer? Mij een beetje voor lul zetten? En dat voor iemand die op dezelfde middelbare school heeft gezeten. Schande man. Maar je hebt ongetwijfeld weer gelijk. Ik ga het niet eens opzoeken en weet alleen met grote zekerheid dat het daar op die Ordrupbaan bij Kopenhagen een complete verrassing voor me was dat Anquetil het moest afleggen. Ook de namen van Baldini en Faggin zaten nog in mijn kop, maar die van Guido Messina was me al ontsnapt. Fijn dat je het verleden weer even voor me hebt laten herleven. Het was zo kort na de militaire dienst mijn eerste WK (om Schultes laatste aanval op de regenboogtrui met eigen ogen te kunnen zien) en de reis erheen was nogal avontuurlijk. Neemt niet weg dat de herinneringen toch vervagen. Zal er voorlopig maar even het zwijgen toe doen. Mazzel!

Han

Geplaatst door Han de Gruiter, 13 november 2014 22:09:22

Helden 16

Als 17de in de reeks is deze week (Brabantse) Helden nr.16 uitgegeven. Het is weer een gevarieerde mix geworden van onderwerpen die met de wielrennerij te maken hebben. Het geheel getuigt weer van grote klasse en dan te bedenken dat de medewerkers aan het boekje dit op z'n minst voor een deel, maar misschien zelfs allemaal voor nop doen. Liefde voor het schrijven en betrokkenheid met het wielergebeuren leidt in dit geval tot een resultaat waaraan sommige broodschrijvers nauwelijks ooit aan toe komen.

Geplaatst door Albert van de Donk, 13 november 2014 22:24:10

Piet Buuts

Een jaar of wat geleden schreef ik -geheel pro deo- een verhaal over de werdegang van Piet Buuts voor "Helden". Titel: "Les femmes fatales". Piet's broer Harrie en zus Riet hebben me de bouwstenen voor dat artikel geleverd. Maar ik heb ook meerde personen uit zijn vroegere omgeving geconsulteerd.
Toen Anky geboren werd was Piet al hoog en breed uit Keldonk verkast.
Uiteindelijk kreeg hij een anoniem graf in Accra, Ghana. Maar dat is het eind van het trieste verhaal.
Ik ben geen in het vak vergrijsde en gerespecteerde journalist zoals Han de Gruiter, maar zomaar een hobbyschrijver.
Misschien is het wel heel eigentijds,toch zal ik ervoor waken om mijn bronnen op Marktplaats te zoeken.
Nog wat. De enthousiastelingen die "Helden" ( én het Brabants Wielercafé waarvan we gisteravond weer een sprankelende uitgave mochten meemaken)voor eigen rekening en risico hebben opgezet past alleen maar lof. Als ze de medewerkers hadden moeten betalen was het magazine al lang en breed ter ziele geweest.
Just for the record !

PS Het verhaal heb ik voor belangstellenden nog gewoon digitaal beschikbaar, mits mijn pc op het ultieme moment niet de kreet ERROR produceert.

Geplaatst door theo buiting, 13 november 2014 22:35:12

Piet v.d. Meer en Grijze Gruit

Beste wielervrienden, bedankt voor de reacties op mijn vorige schrijven inzake Piet Moeskops. Dit heeft toch weer menig brein in beweghing gebracht, gezien de reacties. Piet ik deel je mede dat ik veel geniet van het zeer mooie weer ( in het Spaans ¨El tiempo , ik lig niet met mijn luie R... in de zon, ben druk bezig met mijn hobby de tuin goed verzorgen en de dagelijkse boodschappen, leef hier gelijk in het Haagje, daar is totaal geen verschil in, ook heb ik nu een TV gekocht van ruim 80 cm. breedte, veel beter dan de 2 oude toestellen, een Sony en Philips die ik aan de buren cadeau gedaan heb. Ik ontvang hier via de sateliet Astra, veel meer programma´s dan in Nederland, en met een drukje op een knop schakelt deze TV over naar de Regionale Spaanse TV en Canariaanse zenders. Ben oer stom geweest dat ik dat niet eerder gedaan heb, echter nu geniet ik des te meer van. Vrienden nogmaals bedankt voor jullie tips en kijk met genoegen 2x per week naar de slogblog van Fred van Slogteren, want zonder deze persoon was dit alles niet mogelijk!"! Bedankt Fred. Theo ten Dam.

Geplaatst door Theo ten Dam, 14 november 2014 15:57:48

"Helden"

O.K.Han
Blij dat het nu duidelijk is en dat we het over Brabantse Helden hebben.Waarvan ik alle afleveringen in mijn bezit heb!,en van geniet!!
Vr gr.

Geplaatst door Harry Hermkens, 20 november 2014 20:08:36

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web