De Burgerlijke Stand van 27 december.

Maurice DE WAELE (1896, overleden, België)

Een metronoom is een handig apparaatje met een slinger dat op de rand van de piano de maat aangeeft voor een studerende pianist. Wie als wielrenner ‘metronoom’ als bijnaam krijgt moet wel het toonbeeld van regelmaat zijn. Dat was Maurice De Waele, de Vlaamse coureur die in 1929 de Tour de France won. Dit ondanks het feit dat hij in de Alpen enkele dagen last had van afschuwelijke maagkrampen. Hij startte vier keer in la Grande Boucle en hij eindigde als eerste, als tweede, als derde en als vijfde. De Waele was een typische ronderenner die verder geen grote wedstrijden op zijn naam heeft gebracht. Van de tien Belgen die één of meermalen de Tour op hun naam hebben geschreven, is hij waarschijnlijk de meest onbekende, want er staan geen anekdotes op zijn naam en hij is verder nauwelijks opgevallen. Hij was er, deed zijn ding en verder niks. Bij hem vergeleken is Joop Zoetemelk een flamboyante persoonlijkheid. In zijn geboortestreek hebben ze er alles aan gedaan om zijn imago wat op te poetsen. In zijn geboortedorp Lovendegem is tegen de muur van het café ‘Verzekering tegen de Dorst’ een koperen gedenkplaat bevestigd waarop de kop van De Waele in bas-reliëf is afgebeeld. Na zijn carrière begon De Waele in Maldegem een rijwielzaak en in die plaats is het voetbalstadion naar hem genoemd. Die twee feiten herinneren de Belgen aan een van hun beste zonen op d’n velo, over wie verder niets te melden is. Of toch? De Touroverwinning van Maurice De Waele had voor de Fransen een naar bijsmaakje. Nadat de Tour vanaf 1903 jarenlang het domein was geweest van Franse renners, namen de Vlamingen in 1912 de hegemonie over. Elf jaar kwamen de Fransen er door Belgische overwinningen niet aan te pas. Toen won Henri Pélissier, waarna de Franse renners er weer zes jaar niet aan te pas kwamen. Er werd in die tijd met ploegen gereden gesponsord door rijwielfabrikanten, maar de Belgen die in verschillende ploegen reden, hielpen in 1929 opvallend mee aan de overwinning van De Waele. Liever een concurrent dan een Fransman, was het parool en het gevolg was dat Henri Desgrange de merkenploegen afschafte en overstapte op landenploegen. Het werd een groot succes en de periode van 1930 tot en met 1939 leverde maar liefst vijf Franse overwinningen op. Ze hadden die plaquette voor De Waele eigenlijk in het kantoor van Desgrange moeten hangen. Verzekering tegen de Vlaamse Vorst. (archief T&T Tekst & Traffic)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Rolf WOLFSHOHL, (1938, Duitsland)

Een van de beste renners uit de jaren zestig. Vermaard concurrent van de generatie Poulidor, Janssen, Gimondi, Bitossi en een van de beste Duitse renners aller tijden. Heel veelzijdig ook, want behalve een rijke palmares op de weg, was Wolfshohl ook drie keer wereldkampioen in het veldrijden. Voor de Tour de France kwam hij iets te kort, maar hij won wel de Ronde van Spanje en Parijs-Nice. Zijn beste prestatie in de Tour de France was een zesde plaats in 1968, het jaar van Jan Janssen. Zijn grote handicap was zijn strijdershart. Hij ging vaak doldriest in de aanval, terwijl afwachten verstandiger was geweest. Zo leek hij in 1963 solo op weg naar de overwinning in Parijs-Roubaix. Enkele kilometers voor de ingang van het beroemde stadion ging het licht bij de man in Keulen uit en een flinke groep met Van Looy, Janssen, Post en Decabooter achterhaalde hem en hij kon met moeite aanklampen. Hij sloot zijn zestienjarige profcarrière in 1970 af en wat hij daarna is gaan doen weet ik niet. Hij kwam nog één keer in het nieuws, zij het indirect. Dat was toen zijn zoon, die in de voetsporen van zijn vader wilde treden, in een amateurkoers zo zwaar ten val kwam dat hij voor de rest van zijn leven in een rolstoel moet zitten. De collega’s uit de glorietijd van vader Wolfshohl namen het initiatief voor een steunfonds om de ongelukkige junior nog wat levensvreugde te bezorgen. (archief T&T Tekst & Traffic)

De andere op 27 december geborenen zijn:
BALK, Klaas (1948, Nederland)
BELLONE, Gilbert (1942, Frankrijk)
CURVERS, Roy (1979, Nederland)
JONG, Henk de (1940, Nederland)
PEREZ FRANCES, José (1936, Spanje)
ROSSIUS, Jean (1890, overleden 02.05.1966, België)
VANDENBERGHE, Georges (1919, overleden 23.10.1995, België)

Door Fred van Slogteren, 27 december 2006 0:00

Der Wolf gibt nie auf

Wolf gesignaleerd in de Limburgse bossen

Toch gek dat er nog maar zo weinig over te doen is geweest. Een vermeende, schimmige poema op de Veluwe haalt elke krant en het journaal. Terwijl niemand rept over de wolf die voortdurend wordt gesignaleerd in het Limburgse. In het Fluppeböske te Stramproy, rond het Kuukven in Baarlo en nu afgelopen zondag, ook weer tussen de Blerickse dennen. Hij is er echt, maar vrijwel niemand herkent hem.
Echt huilen is er niet meer bij als hij zijn welpen aanspoort: “Vooruit André; Goed zo Lucas; Kom op Emily“. Het klinkt allemaal wat ingetogen, maar de wolf wordt uitgerekend vandaag inmiddels ook al achtenzestig.
Le Loup, zoals ze hem in Frankrijk noem(d)en, is niemand minder dan Rolf Wolshohl, die elke zondag voor dag en dauw, vanuit Keulen afzakt naar de Limburgse bossen om met een aantal jeugdrennertjes acte de presence te geven in de Akkermans Cross Cup competitie.
Rolf Wolfshohl is zeker voor rechtgeaarde wielerliefhebber een levende legende. Vanaf 1953 als renner actief, veertien jaar beroeps van ’59 tot ’73. Met een palmares om je vingers aan af te likken. Drie keer wereldkampioen cyclocross bij de profs plus vele ereplaatsen, winnaar van Parijs-Nice en de Ronde van Spanje, twee etappezeges in de Tour en in totaal meer als 140 overwinningen op de weg. Teveel om op te noemen eigenlijk. Hij reed in de ploegen van en met grootheden als Gaul, Simpson, Anquetil en Poulidor. Nu struint hij door de Limburgse bossen en herinnert uiterlijk niet veel meer aan die absolute vedette van weleer. Nee, hij maakt op het eerste oog soms eerder een wat onthechte indruk en weinigen langs het parcours weten wie die kleine man eigenlijk is.
Toch gloeit er nog veel vuur in die kleine Keulenaar. Met overgave coacht hij de pupillen van zijn, naar hemzelf vernoemde, wielerclub “Le Loup”. In Duitsland zijn er geen jeugdwedstrijden en Limburg is relatief dicht bij. Daar komt bij dat je iets over moet hebben voor je sport. Vechten voor je plaats, altijd doorgaan en nooit opgeven dat is nog steeds het credo van De Wolf. Dat probeert hij ook over te brengen op de jeugd. En met succes. Zijn poulains waaaronder Klaus Peter Thaler en Mike Kluge werden meervoudig prof-wereldkampioen in het veld, maar schitterden ook op de weg. Net als leerling Raimund Dietzen.
In de ogen van Rolf Wofshohl is het crossen nog steeds de ideale wintertraining. Opboksen tegen Koning Winter. Hardheid en inhoud kweken. Zo heeft hij het zelf ook gedaan en was daarna in het voorseizoen op de weg altijd super. Destijds moest er het hele seizoen worden gebuffeld, van Het Volk tot en met Lombardije, inclusief de grote Rondes.
De Wolf is natuurlijk een oorlogskind. Geboren in hartje Keulen, “ausgebombt”, en in de wederopbouw moest er gesappeld worden voor elke pfennig. Dat kweekte karakter, ook bij zijn generatiegenoten. “Als er toen een krachtige Duitse ploeg à la T-Mobile was geweest dan hadden we geëxcelleerd in de grote Rondes. Met prachtrenners als de gebroeders Altig, Hennes Junkermann, Klaus Bugdahl, Dieter Puschel en Karl-Heinz Kunde. Dan waren we niet als knechten verspreid geweest over Italiaanse en Franse ploegen”.
Rolf Wolfshohl is altijd dichtbij het wielrennen gebleven. Eerst als ploegleider bij Rokado. Daarna als eigenaar van een racespeciaalzaak, wedstrijdorganisator, coach en voorzitter van zijn wielerclub.
Zijn sportloopbaan ging niet altijd over rozen. In ’64 zweefde hij na een zware val op het randje van de dood. Een operatie door de lijfarts van generaal de Gaulle redde zijn leven. Zijn zoon Wolf-Dieter werd ook een succesvol renner maar viel ongelukkig, liep een dwarslaesie op en is sindsdien aan een rolstoel gekluisterd. Maar hij is zeker niet geknakt, want hoog in het vaandel van de Wolfshohls staat nog steeds geschreven: “Der Wolf gibt nie auf”.

Geplaatst door theo, 27 december 2006 13:42:28

Wolfshohl

Dank je Theo voor de mooie aanvulling op deze vandaag jarige Keulenaar. Inderdaad werd hij hogelijk gewaardeerd door zijn generatiegenoten en ik herinner me veel lof uit de monden van Ab Geldermans en Jan Janssen. De foto's plaats ik vandaag nog.

Bedankt en groet!

Fred

Geplaatst door Fred, 27 december 2006 15:52:54

Wolfshohl

Vooral in de jaren 1962-1965 was Rolf Wolfshohl een onvermoeibare aanvaller die echter door pech en soms door gebrek aan koersinzicht zelden met de overwinning werd beloond. Zo was hij de grote animator in o.a. Luik-Bastenaken-Luik 62 (tweede achter Jos Planckaert), het WK 62 (vierde plaats), Milaan-San Remo 63 (tweede achter Groussard), Paris-Roubaix 63 (elfde), Milaan-San Remo 65 (vierde) en Paris-Roubaix 65 (negentiende). Zijn grootste teleurstelling beleefde hij waarschijnlijk in San Remo in 1963, toen hij na een sprint met twee tegen Joseph Groussard aanvankelijk als winnaar werd gezien en al met bloemen werd gehuldigd. Na bestudering van de finishfoto bleek Groussard met enkele millimeters te hebben gewonnen en moest Rolf de bloemen weer inleveren...

Geplaatst door Maurice, 28 december 2006 12:35:28

Maurice

Dag Maurice, Ik heb je de laatste tijd leren kennen als een kenner. Zou je je bekend willen maken op fred@sloblog.nl Misschien kunnen we even overleggen of je wellicht zo nu en dan eens een bijdrage aan de weblog zou willen leveren.

Groet!

Fred

Geplaatst door Fred, 28 december 2006 12:43:07

Fred

Hallo Fred,

Ik heb het geprobeerd, maar ik krijg een 'routing server failure'. Wellicht heeft het te maken met mijn niet-Nederlandse email. Heb je nog een ander email-adres?

Groeten,
Maurice

Geplaatst door Maurice, 28 december 2006 16:45:57

Maurice

Hallo Maurice,

Ik heb je mail ontvangen en ik zal je mijn andere e-mailadres doormailen. Die zet ik liever niet op de blog.

Groet!

Fred

Geplaatst door Fred, 28 december 2006 18:30:33

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web