Ook uit onze eigen sport …

De journalistiek maakt zich gewoonlijk druk over de waan van de dag. Dus passeren berichten als, wie schiet op wie met welke raket; wie wint welke verkiezing of wie scoort waar en wanneer welk doelpunt. Of om even dicht bij het wielrennen te blijven: wie wint een etappe in welke wedstrijd of welk bedrijf is publiciteitsgeil genoeg om over de rug van oude vedetten aan naamsbekendheid te willen doen. Soms is de aanloop van een belangrijk toernooi of wedstrijd reden voor enige drukte vooraf, waarbij er niet zelden een beerput opengaat van nog niet zo lang geleden. 
In het kader van de Europese atletiekkampioenschappen was het afgelopen maandag in de Volkskrant raak. Oud DDR-atlete Ines Geipel (foto) kreeg er een podium. Deze dame weet van wanten, wenst van het verleden te leren en ... 
... heeft een missie. Het sportbeheer in haar voormalige land werd aangestuurd door gewetenloze gekken. Al jaren is ze bezig om records uit die tijd uit de boeken te krijgen. Bijvoorbeeld haar eigen record op de 4x 100 meter estafette. Zij was een van die zwaar gedoopte dames die dit in 42,2 seconden afraffelde. Dit soort records bestaan ook in onze eigen sport.
In alle talen
Teruggerekend betekent dat record 10,55 tellen voor elke honderd meter. Alleen Florence Griffith was sneller met 10,49 en zij kan het niet navertellen. Anabolengebruik vraagt soms vroege offers. De naam Ines Geipel is inmiddels geschrapt van de recordlijst. Haar collega atleten staan er nog gewoon op en zwijgen in alle talen. We kennen dat verschijnsel ook uit onze eigen sport.
Spakenburg
In diezelfde krant lees ik over de openbaring in een vissersdorp dat zo trots is op zijn amateurvoetballers. Echter aan dat laatste kampioenschap van Spakenburg zit een luchtje. Een paar voetballers, weliswaar anoniem, gaven opening van zaken over het hoe en waarom van de preparatie. Inmiddels is de Nederlandse Dopingautoriteit bezig met een onderzoek. Het kan Spakenburg de behaalde titel kosten en dat lijkt me logisch. We kennen die correcties uit onze eigen sport.
What’s in  a name?
Helaas blijven in dit geval ook de echte schurken buiten schot. In dit geval ene mijnheer André Paus die zich nu als trainer manifesteert. Hij was de initiator van het methylhexanamine-gebruik. Paus speelt ondertussen trainer ergens ver weg op Cyprus. Hij heeft geen commentaar. Dat laatste kennen we helaas maar al te goed uit onze eigen sport.
Ebola virus
Hier komen we weer bij Ines Geipel. Zij wenst zich vooral druk te maken over het geboefte dat in de voormalige DDR jonge sporters volstopte met anabolen. Hoewel niet meer op hoge posten actief, zijn ze onverminderd gevaarlijk. Ze gedragen zich als een soort Ebola virus. Ver weg van de persaandacht infecteren ze met hun verderfelijke mentaliteit jonge sporters bij plaatselijke verenigingen. Zo ongeveer als André Paus nu in Cyprus. Van levenslange verbanning geen sprake en ook dat kennen we uit onze eigen sport.
Kein Spasz?
Overal waar fors geld aan sport te verdienen is kun je dit soort gajes tegenkomen. In dat kader blijft het vreemd dat bijvoorbeeld de Duitse TV alleen het wielrennen in de ban deed. Aan Ines Geipel werd gevraagd of ze sport nog mooi vindt. Haar antwoord: ‘Sport macht kein Spasz mehr.’ Met haar achtergrond begrijp ik haar antwoord. Toch jammer, want afgelopen vrijdag was sportief gezien een feestdag. Ik zag geweldige sport bij de atletiekkampioenschappen in Zürich. En ook een fantastische etappe in de Eneco Tour, want sportieve hoogtepunten herinner ik me ook uit onze eigen sport.
Maar de gekte is soms dichterbij dan je denkt. Ga zelf maar eens een eindje fietsen. Vorige zondag reed ik een rondje en genoot van het landschap waar de zomer wachtte op storm Bertha. Plotseling kruisten ze me mijn weg. Plat gelegen op hun snelle fietsjes knalden ze over een voorrangskruising. Ik besloot aan te sluiten. Dat viel niet helemaal in goede aarde. Toen na een paar kilometer er een zich zo uit de naad had gereden dat hij van vermoeidheid de berm in stuurde, kon ik me even niet inhouden en zei: “Je bent te vroeg, het crossseizoen begint pas over een maand.” Ik zag hun woedende blikken en herkende die. Helaas ook uit onze eigen sport.
Tot een volgende keer!
Joep Scholten
Door Fred van Slogteren, 17 augustus 2014 10:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web