De Burgerlijke Stand van 17 december.

Moreno ARGENTIN (1960, Italië)

Hij stond er met het gezicht van een oorwurm. Moreno Argentin, veelvuldig uitblinker in de Waalse klassiekers, was een van de slachtoffers van ouwe Joop, daar in Giavera del Montello bij het WK van 1985. Er ging een kopgroep van – ik meen – achttien man de laatste kilometers in. Onder hen zat de nieuwe wereldkampioen, dacht iedereen. Twee Nederlanders, twee Italianen en voor de rest allemaal andere nationaliteiten. LeMond was kansrijk, Argentin was een favoriet en die had een knecht bij zich in de persoon van Claudio Corti. Johan van der Velde, de Nederlandse kopman, had eveneens nog volop kansen en die had Gerard Veldscholten bij zich. In de afzink van de laatste klim die eindigde op een rotonde waar de weg rechtsaf ging naar de finish voltooide Joop Zoetemelk verrassend de oversteek uit het peloton en in de bocht naar rechts reed hij als enige geheel links. Omdat hij vanuit de achtervolging bij de kopgroep kwam was zijn snelheid hoger dan de rest en hij had direct een gat. Toen hij dat in de gaten kreeg, ging de ketting op de twaalf en Joop begon aan de laatste twee kilometer. Argentin zag het gevaar en gebaarde Corti om Zoetemelk terug te halen. De knecht deed wat hem gevraagd werd, maar hij kreeg het gat niet meer dicht. Niemand kreeg het gat nog dicht, want Van der Velde en Veldscholten counterden alles. Zoetemelk ging juichend over de finish en LeMond en Argentin werden tweede en derde. De Amerikaan stond glunderend op het podium, maar Argentin was zichtbaar teleurgesteld. Bij de persconferentie zei hij: “Toen Zoetemelk wegging hoopte ik nog een beroep te kunnen doen op Corti om de kloof dicht te fietsen. Hij zat echter te ver achterop. Onder het spandoek ben ik zelf voluit gegaan. In de spurt om de tweede plaats werd ik nog geklopt door LeMond. Nee, zo’n kans krijg ik nooit meer.” Een jaar later in Colorado Springs werd Moreno Argentin de nieuwe wereldkampioen. Het kan raar lopen in de wielersport. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Raymond LOUVIOT (1908, overleden 14.05.1969, Frankrijk)

Een sterke coureur die maar liefst negentien jaar beroepsrenner was. Hij blonk vooral uit in tijdritten, maar met een aardige sprint in de benen heeft hij ook menige wegkoers gewonnen, zoals het kampioenschap van zijn land in 1934. Hij was ook een aantal malen present in de Tour de France. Niet om de ronde te winnen, want daarvoor kwam hij in de bergen tekort, maar om een rit te winnen als het even kon. Hij slaagde daar twee maal in en verder pakte hij ieder jaar zijn prijsjes. In de oorlogsjaren stond zijn carrière op een laag pitje, maar na de oorlog was hij als renner nog net zo sterk en gevaarlijk als ervoor. Een degelijke profcarrière zonder veel uitschieters. Na zijn fietsloopbaan was het lange tijd stil rond hem, maar toen de extrasportieve ploegen hun opwachting maakten was hij er ineens weer. Hij behoorde tot de generatie ploegleiders met Rafaël Geminiani, Gaston Plaud en Maurice De Muer, mannen die op een psychologische wijze hun renners benaderden. Zij boekten daar successen mee en Louviot beleefde zijn gloriejaren als tweede man met de ploegen van Jacques Anquetil. In 1969 werd in Frankrijk het reclame maken voor alcoholische producten bij de wet verboden en het ballpointmerk BIC, sponsor van de ploeg rond de Spanjaard Ocaña nam de hele ploeg van het biermerk Pelforth over. Inclusief Tourwinnaar Jan Janssen. Geminiani werd manager, Louviot eerste ploegleider en De Muer tweede. Die situatie heeft niet lang geduurd want op weg naar Duinkerke voor de bekende vierdaagse van die naam verongelukte Louviot dodelijk.

De andere op 17 december geborenen zijn:

BECKERS, Wim (1962, Nederland)
BEEN, Nico (1945, Nederland)
DACQUAY, Jean (1927, Frankrijk)
PADRNOS, Pavel (1970, Tsjechië )

Door Fred van Slogteren, 17 december 2006 0:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web