Uit de ordners van Jan …

Vandaag precies twee weken geleden werd in Hoofddorp de eerste renner weggeschoten voor de proloog van de 62e editie van Olympia’s Tour. Ik had het graag in de tegenwoordige tijd geschreven, maar door het ongemak van Fred is dit verhaal veertien dagen op de plank blijven liggen. Via Gendringen, Hoorn, Rijswijk en Reuver is het peloton ruim 850 kilometer op de teller vijf dagen later weer in Hoofddorp weergekeerd. Dylan van Baarle, de winnaar van 2013, was er niet bij, want het talent uit Voorburg tekende een contract bij Garmin-Sharp. Op dit moment rijdt hij in die kleuren Ronde van Italië. Daarmee blijkt maar weer duidelijk dat  Olympia’s Tour nog steeds van onschatbare waarde is voor de doorstroming van jong (inter)nationaal wielertalent. Van de laatste tien winnaars blazen er ... 
... acht als beroepswielrenner hun partijtje mee en koersdirecteur Herman Brinkhoff zal met zijn team met gepaste trots aan deze jongens terugdenken.  
 
Hierboven staat de cover van de Rondekrant van Olympia’s Internationale Ronde van Nederland uit het jaar 1979. Het krantje, dat destijds veertig cent kostte, werd aangeboden door de Commissie Olympia’s Ronde van Nederland, kortweg CORN. Deze commissie van de toen 81 jaar oude Amsterdamse wielerclub was samen met de plaatselijke comité’s verantwoordelijk voor de organisatie. ‘Ieder lid van die commissie heeft zijn eigen aandeel in het geheel’, staat er te lezen. ‘Zo is er iemand die zich met de route bezighoudt, iemand die de finishentourage op zijn bordje heeft, er is een huisvestingsman, een perscommissaris, om maar een paar zaken te noemen. Hoofdrollen in zo’n geheel zijn uiteraard weggelegd voor de voorzitter, de algemeen coördinator (al jaren niemand minder dan wielercoach Joop Middelink), de penningmeester en de sponsorsecretaris. Wilt U het werk van al deze vrijwilligers steunen, dan is dat zeer welkom. Als U wilt sponsoren of U wilt een bijdrage kwijt voor de VOLTO (de Vrienden Olympia’s Tour), dan staan de heren in hun fraaie blazers altijd voor U klaar….!’        
Van start tot finish 
Ploegleider Herman Krott van Amstel Bier zag zijn pupil Jos Lammertink als een van de grootste favorieten voor de eindzege. “Jos rijdt de laatste tijd beresterk en als hij in vorm verkeert is hij nauwelijks te kloppen”, luidde de simpele verklaring van Krott. Door op 24 mei in het Brabantse Bladel de proloog en met ploegmakker Gerrit Möhlmann een koppeltijdrit over negen kilometer te winnen onderstreepte de man uit Wierden zijn kandidatuur voor de eindoverwinning nog eens duidelijk. Lammertinks concurrenten voor de winst in deze 28ste uitgave, waren ploegmakker Arie Hassink, Theo de Rooij, Henk Mutsaars, en Jac van Meer en die zette hij al in de eerste dagen op achterstand. Dat waren geen onoverkomelijke achterstanden voor de mannen die Lammertink de komende dagen het vuur na aan de schenen zouden leggen maar gezien de lengte van het stratenparcours in Bladel kun je zeggen dat de Wierdenaar toch een aardige psychologische tik had uitgedeeld. Jos Lammertink zou zijn favorietenrol waarmee hij in 1979 aan Olympia’s Tour begon, meer dan waarmaken. Hij won niet alleen de proloog,maar ook nog twee individuele tijdritten en droeg de leiderstrui van start tot finish. In het eindklassement werd Ad Wijnands tweede, gevolgd door Jan Jonkers, Adrie van der Poel, Ad Prinsen, Guus Bierings, Hennie Stamsnijder, Henk Mutsaars, Bas van Lamoen en Johnny Broers. Een ijzersterke top tien met een aantal jongens die het later bij de profs goed zouden doen. 
Van topper tot tobber
Uiteindelijk is Jos Lammertink nooit de echte topper geworden, die alle kenners toen in hem zagen. Hij won in zijn actieve profcarrière 38 wedstrijden, haalde ontelbare ereplaatsen en was een voorbeeldige knecht in de  Panasonic-ploeg van Peter Post. In 1980 werd hij prof, gaf meteen zijn visitekaartje af door zijn allereerste profkoers, de Grand Prix Saint Raphaël, te winnen. Verder op de erelijst twee etappes in  de Ronde van Spanje, een rit in de Ronde van Valencia, Brussel-Kuurne-Brussel en in 1986 werd hij Nederlands kampioen bij de profs. In 2004 las ik in een interview in Wieler Revue dat Jos aan IBM lijdt, wat staat voor inclusion body myositis. De aandoening breekt – kort gezegd – spieren af, die niet meer terugkomen. “Het is zwaar shit. Je gaat alleen maar achteruit. Dat is super frustrerend.”
In 2010 schreef Twentevisie:  Hij valt tegenwoordig in één maand vaker dan vroeger als professioneel wielrenner in een heel jaar. De spieren in de armen en benen zijn door de even progressieve als ongeneeslijke ziekte vrijwel verdwenen. “En langzaam worden ook de spieren in de rest van het lichaam opgevreten. “Vroeger was ‘willen is kunnen’ mijn levensmotto. Nu is dat veranderd in ‘alles willen, maar niets meer kunnen’.” In maart 2012 hoorde ik voor het laatst over Jos Lammertink in een reactie op deze blog. Wim Neeskens trof hem bij de presentatie van Wielervereniging de Zwaluwen Almelo voor het seizoen 2012. “Gelukkig gaat het redelijk met de gezondheid van Jos” liet Wim weten. Misschien kan iemand een update anno nu  geven? 
Tot volgende week!  
Jan Houterman
Door Fred van Slogteren, 26 mei 2014 10:00

Jos Lammertink

Vorig jaar in Tour du Jour bracht Gert Jacobs een bezoek aan Lammertink. Dat kun je hier terug kijken: http://www.gemistvoornmt.nl/a.aspx/1373653804/1 .
Een vervelende ziekte. Ik herinner mij ook dat Jean Nelissen nog een filmpje over hem gemaakt heeft.

Geplaatst door Arjan, 26 mei 2014 23:23:12

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web