De laffe journalistiek …

“Wij bewandelden de dunne lijn tussen dood van de fiets vallen en winnen.” Deze interessante uitspraak is te vinden in een nieuw boek over Lance Armstrong en zijn hofhouding. Juliet Macur schreef het. Van Lance zelf hoorden we een goed jaar geleden dat hij pas in 1995 of 1996 besloot om structureel aan de doping te gaan, dus Epo, testosteron en al die andere shit. Zelfs in zijn openheid en publieke tranen blijkt Lance een leugenaar. Nu blijkt dat hij al in 1992 grootgebruiker was. 
Tijdens de Olympische spelen in Barcelona en meteen daarna bij Motorola hing Lance bijvoorbeeld al standaard aan infusen vol farmaceutische wonderen. Speciaal daarvoor liet hij bij Motorola ... 
... John Henderson en John Neal inhuren als soigneurs. Van hen komt bovengenoemde apocalyptische uitspraak. Natuurlijk ging dat allemaal buiten medeweten van de ploegleiding. Vraag het maar aan Jim Ochowicz of Hennie Kuiper. Met hun meest onschuldige gezicht zullen ze vertellen dat ze nooit iets gezien of gemerkt hebben.
Luis in de pels
Bijna even hardnekkig als Lance was Juliet Macur de luis in zijn leugenachtige pels. Maar ja, hoe gaan die dingen! Een klojo met succes heeft nu eenmaal meer vrienden dan een eerlijke vent die verslagen wordt. Lance was als een god, die kon rekenen op kritiekloze gelovigen. Zo kon hij zich permitteren om Juliet ten overstaan van haar collega’s uit te maken ‘de slechtste journalist van de wereld’. 
Schijt aan waarheidsvinding
Het journaille zweeg massaal. Veel te bang als ze waren om niet dat ene volstrekt unieke interview met de genadeloze goeroe te kunnen maken. Een uiterst bedenkelijk verschijnsel; journalisten die schijt hebben aan waarheidsvinding en de waarheid bij elkaar liegen ten faveure van een mooi verhaal. Helaas vind je ze niet alleen in de sportjournalistiek
Satanisch genoegen
Vorige week overleed Hugo Brandt Cortius. De man was naast een merkwaardige intellectueel en origineel columnist een minstens zo grote rancuneuze klootzak. Met satanisch genoegen schreef hij iemand de grond in die hem onwelgevallig was. En kende daarin geen maat. Zo ongeveer als de kopschoppers uit Eindhoven bleef ook Hugo doorschoppen, ook als niemand zich niet meer verroerde. In Theo van Gogh vond hij een net zo begenadigd als rancuneus karakter tegenover zich. Maar er waren ook anderen. 
Litereraire amokloop
Grootste slachtoffer was ongetwijfeld de criminoloog professor Wouter Buikhuisen. Als hoogleraar aan de universiteit van Leiden wilde die onderzoek doen naar de mogelijke relatie tussen crimineel gedrag en een bepaalde hersenactiviteit. Maar anno jaren zeventig was dat schoppen tegen een gevoelig been en begon Hugo BC aan zijn literaire amokloop.
Heksenjacht
Inmiddels weten we dat Buikhuisen gelijk had. Nooit kwam het in het botte hoofd van Hugo BC op om excuses te maken. Het resultaat van zijn heksenjacht was verwoestend. Mede dankzij zijn laffe Leidse collega’s moest de criminoloog het veld ruimen. Buikhuisen zijn wetenschappelijke carrière eindigde, maar in het buitenland werd dat onderzoek wel gedaan. En wetenschap is genadeloos als het op gelijk hebben aankomt. Pas in 2009 werd de voormalige professor door de Leidse universiteit in ere hersteld.
Bedenkelijke persmoraal
De echte tragiek zit hem natuurlijk in journalistenmilieu van die dagen. Niemand legde Hugo BC een strobreed in de weg om zijn vuil te spuien. Vrij Nederland,de NRCDe VolkskrantTrouw, de VPRO radio met zijn Welingelichte Kringen, geen medium durfde de columnist met de vele pseudoniemen te weigeren. Veel te bang als ze waren zelf onderwerp te worden van zijn literaire heksenjacht. 
Lafbekken
In januari 2005 schreef ik Hugo BC een open brief naar aanleiding van zijn Piet Grijs column in Vrij Nederland. Bij monde van VN eindredactrice Marleen Slob kwam de smoes dat de brief lang op de nominatie stond om geplaatst te worden. Helaas was ze na een paar maanden niet meer actueel. Zo gaat dat, ook bij serieuze tijdschriften. Niet alleen onder sportjournalisten vind je lafbekken.
Over Lance kan ik niets goeds zeggen, ja misschien dat hij de mazzel had van zaadbalkanker te genezen. Voor Hugo BC heb ik postuum nog een compliment. Hij reageerde persoonlijk op mijn stuk en schreef: ‘Ik zou uw verhaal niet durven plaatsen. U vast wel.’ Lance woont inmiddels steeds kleiner en Hugo BC is definitief uitgeschreven. Het lijkt er verdomd veel op dat het leven zo zijn eigen kijk heeft op het vereffenen van een rekening. Mooi ook, dat het fietsmerk RIH in ere hersteld is.
Tot een volgende keer!
Joep Scholten
Door Fred van Slogteren, 9 maart 2014 10:00

Hendershot

Slip of the pen, Joep.
Henderson is de schrijver van het artikel in Denver Post. De soigneur heet(te) John Hendershot. In 1990 in Japan makte ik Armstrong al een week van dichtbij mee (was toen nog amateur)en Dhr Hendershot kwam ook dagelijks buurten. Ik ga heel vaak (misschien te vaak) af op de eerste indruk die ik van iemand krijg en van Dhr. Hendershot kreeg ik meteen "ballen in mijn buik". Pens, cowboyhoed, korte broek en Amerikaanse manier van doen en laten. No need to say more.
Maar misschien is het wel gewoon een heel goede en lieve echtgenoot en vader...

Geplaatst door Harrie Hofstede, 10 maart 2014 06:43:49

Hendershot

Bedankt voor de correctie Harry. Zoals jij die Hendershot omschrijft, komt bij mij een beeld in herinnering van ene Kolonel Parker. Uiteraard zelf benoemd dat 'kolonel'. Waar Elvis was, was die kolonel met cowboyhoed en net zo'n dikke pens nooit ver weg. Hij werd rijk van die zingende jongen. Achteraf bleek die kolonel Nederlandse roots te hebben. Ook dat nog.

Geplaatst door joep scholten, 10 maart 2014 08:57:40

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web