ad ad ad ad
Deel 3 is uit

De Heuvelland-Tour, alleen nog een herinnering …

“Uiteraard heeft Limburg iets te bieden.” Het stond in de brief van 19 juni 1990 die Gerrit Scholte uit Geleen als districtsconsul kreeg van de Koninklijke Nederlandse Wielren Unie. De lovende woorden gingen vergezeld van een verzoek. "Zou het mogelijk zijn om in Limburg op een omloop van 15 à 20 kilometer een twee- of driedaagse etappekoers voor junioren te organiseren, ook al omdat elders in het land een soortgelijke wedstrijd, de Meijerij- en Maasland Tour, van de kalender is verdwenen?" Gerrit Scholte, een wielerman in hart en nieren die veel te vroeg de eindstreep van het leven bereikte, attendeerde de intussen óók al overleden Lou Maessen op het verzoek. “Vriend Lou. Bekijk dit schrijven eens, misschien kun je dit 'brengen' bij clubs of organisatoren,” voegde hij er in ... 
... een begeleidend briefje aan toe voor de toenmalige secretaris van de TWC Heer, de vereniging die naderhand tot de fusieclub Toer- en Wielerclub Maaslandster Zuid-Limburg ging behoren.
Nog geen jaar na deze briefwisseling werd de eerste Heuvelland Tweedaagse verreden. Op de ene dag een geaccidenteerd traject in Klimmen, gemeente Voerendaal; de andere dag in Vijlen bij Vaals. Sindsdien leverden vele honderden renners van 17 en 18 jaar ieder seizoen met elkaar slag in het evenement dat - precies eender als grote broer de Amstel Gold Race - de status van wereldbekerkoers kreeg. En net als in de profklassieker kreeg ook de aanstormende wielerjeugd te maken met alsmaar terugkerende hellingen, smalle wegen en vaak de grillen van de natuur.
Spannend jongensboek
Vijlen/Vaals verdween uit het routeschema. In en rond Klimmen/Voerendaal bleven de wielen echter draaien. Dat de organisatoren in de beginjaren als omlijstend gebeuren óók nog de amateurs c.q. nieuwelingen aan het werk zetten, onderstreepte alleen maar hun daadkracht, gekoppeld aan pure liefde voor het cyclisme. Wiel Offermans en diens eega Annie waren er net als wijlen Lou Maessen vanaf de eerste editie bij, maar zij wisten zich óók vanaf het prille begin omringd door vele tientallen enthousiaste medewerkers. Toen men in 2001 ter gelegenheid van de tiende tweedaagse even de tijd nam om terug te blikken op alles wat tot stand was gekomen, werd vooral de beginperiode vergeleken met een spannend jongensboek. 
Probleem omzeilen
Een betere benaming was bijna niet mogelijk. Enkele passages uit dat ‘jongensboek’ mogen gerust nóg eens onder de aandacht worden gebracht, zoals de zoektocht naar een geschikt parcours. Daarbij speelde de verkeersintensiteit, beter gezegd het ontwijken daarvan, een grote rol. Bovendien stond de politie - die onmisbaar is bij het begeleiden van een wielerkaravaan op de alsmaar drukker wordende wegen - niet bepaald te springen om wéér een wedstrijd. Juist om dát probleem te omzeilen hadden de (toekomstige) organisatoren al meteen gekozen voor de in de aanhef genoemde trajecten van om en nabij 20 kilometer die door de renners een keer of vier, vijf afgelegd zouden moeten worden. 
Licht op groen
Een dergelijk parcours kon mogelijkerwijze zonder politiebegeleiding, maar mét burgermotorrijders en -signaleurs beveiligd worden. Desondanks was toestemming hiervoor door de dienaren van de Heilige Hermandad onontbeerlijk, anders zou de benodigde vergunning van de lokale overheid voor het gebruik maken van de openbare wegen al bij voorbaat achterwege blijven. Lou Maessen herinnerde zich tot aan zijn dood dat pas bij zijn zoveelste bezoek aan het politiebureau in Voerendaal het licht op groen werd gezet. Uiteraard moest óók – en niet op de laatste plaats - voor de benodigde financiën worden gezorgd. Dat gebeurde middels donaties, sponsors en adverteerders. De begroting voor de editie 1991 bedroeg om en nabij de vijftienduizend gulden, ongeveer zevenduizend euro in hedendaagse munt. Negen jaar later was er al sprake van ruim het drievoudige.
Basis voor succes
Het belangrijkste van alles was echter steeds het sportieve aspect. Menige later vooraanstaande renner uit het Europese profpeloton legde in de Heuvelland Tweedaagse die uitgroeide tot een driedaagse Heuvelland-Tour de basis voor een succesvolle loopbaan. Zo vielen dagsuccessen te noteren voor onder meer Max van Heeswijk, Kevin Hulsmans, Tom Boonen, Matti Breschel en Sebastian Langeveld, maar de rij van eindwinnaars werd toch geopend door Koos Moerenhout (foto). Na hem pakten Jarich Bakker, Johan Bruinsma, Karsten Kroon, de Belg Wim Heselmans, Bram de Waard, Roel Egelmeers (in ’97 vóór Stijn Devolder), de Duitsers Torsten Hiekmann en zijn landgenoot Mark Schneider de hoofdprijs, op hun beurt weer gevolgd door Peter Möhlmann, de Fin Jukka Vastaranta, Thomas Dekker en Kai Reus.
In 2002 moest in verband met de mond- en klauwzeercrisis (mkz) van mei worden uitgeweken naar augustus. En ….in november 2003 overleed Lou Maessen, plotseling, op 59-jarige leeftijd. Na diens heengaan zou de Heuvelland-Tour naar hem genoemd worden, maar het financiële plaatje voor 2004 kon niet meer ingevuld worden, ook niet voor een eventueel ingekort evenement. De wedstrijd werd geschrapt en … verdween naar het archief. (Foto: archief dewielersite.net)
Tot een volgende keer!
Wiel Verheesen
Door Fred van Slogteren, 2 maart 2014 10:00

T.W.C. HEER

WIE WAS DE GRONDSTICHTER VAN DE WIELRCLUB HEER?

Geplaatst door L.Quaden, 05 april 2014 20:48:16

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web