Uit de ordners van Jan …

Voor vandaag heb ik nummer 5 van Wielrennen Internationaal uit februari 1988 uit mijn ordners gehaald, een uitgave die destijds in de losse verkoop ƒ 5,95 kostte en bij onze zuiderburen 120 frankskes. De hoofdredactie bestond uit het duo Henny Rückert en Han de Gruiter. Eerstgenoemde was destijds bekend van de radio waar hij voor luisterend Nederland alle mogelijke wielerkoersen, van amateur-wedstrijden tot de Tour de France en de wereldkampioenschappen versloeg. In 1986 begon Rückert een eigen uitgeverij, gespecialiseerd in sportboeken en bladen. Schaats was zijn eerste blad en Wielrennen Internationaal volgde een jaar later. De Gruiter was in 1987 de auteur van het door Rückert uitgegeven boek Joop Zoetemelk, een wielerleven in woord en beeld. En Han kennen de Slogblog bezoekers natuurlijk ook als ... 
... de man die met de regelmaat van de klok in fraaie bewoordingen reageert op geplaatste artikelen.
Proberen menselijk te blijven was de kop boven het voorwoord dat De Gruiter destijds schreef. Er wordt een lans gebroken voor het bestaansrecht vanWielrennen Internationaal. “Wie een goed product op de markt brengt en dat met enthousiasme tracht te verkopen, heeft nooit de slechtste kans van slagen. Een nieuwkomer in de wielersport hoeft niet ook nog eens met verslagen en uitslagen te komen. Die hebben TV, radio en de krant allang gebracht. Met een blad dat één keer per maand verschijnt is het zinloos ‘aan te klampen’ bij de actualiteit.” 
Zeven maal verschenen
“Wielrennen Internationaal beoogt de wielrenner in beeld te brengen op een manier die afwijkt van wat bij de andere media gebruikelijk is” vervolgt Haagse Han. “Minder aandacht voor de sportieve prestaties en ruimer aandacht voor de mens achter de coureur.” Maar alle mooie woorden ten spijt, Wielrennen Internationaal verscheen voor zover ik heb kunnen nagaan in totaal zeven maal in de periode van augustus 1987 tot en met mei 1988. Ondanks het feit dat de Nederlandse wielersport toen hoogtijdagen beleefde kon dit nieuwe wielerblad het niet bolwerken tegen de Nederlandse en Belgische concurrentie. Jammer, want het magazine was zeker de moeite waard.
De lamme en de blinde
Tandemracen is zo’n onderdeel van de wielersport waarnaar je toen maar ook nu vergeefs zult speuren in de gevestigde wielerliteratuur. En juist daarom is het artikel van de hand van Hette Spoelstra hierover ook 26 jaar later nog steeds het lezen waard. Het gaat over het koppel Jan-Willem Mulder en Maas van Beek. De lamme en de blinde, het is slechts één van de licht spottende benamingen waar deze tandemcoureurs mee hebben geleerd te leven. 
Tandem populair
‘Mulder en Van Beek maken zich er al lang niet meer druk om’, meldde het blad. ‘Zij waren slechts blij met de toenemende belangstelling voor hun tak van de wielersport in Nederland. Met tientallen overwinningen tijdens eendaagse koersen en zilver op het wereldkampioenschap voor tandemrijders toonde het duo overduidelijk aan dat ook in Nederland een basis voor tandem racen bestond.’ De KNWU voerde zelfs een speciale licentie in voor de anno 1988 bijna honderd tandemcoureurs, lezen we verder. In Frankrijk, Italië, Denemarken en België was dit wieleronderdeel al sinds het begin van de jaren zeventig heel populair. 
Oogzenuwen beschadigd
Over Jan-Willem Mulder, schreef het blad, dat die verschrikkelijk onderuit was gegaan tijdens een massaspurt van de Ronde van Amersfoort van 1982. Pas in het ziekenhuis kwam hij bij waar de artsen een verbrijzeld sleutelbeen constateerden. Vele operaties later ontdekten de specialisten dat Jans oogzenuwen door de val ook waren beschadigd. In korte tijd liep zijn gezichtsvermogen met 95 procent terug. Voor de sportieve Apeldoorner geenszins reden om na zijn revalidatie bij de pakken neer te gaan zitten. Jan besloot dat zijn handicap bij het sporten geen sta in de weg mocht zijn en vol overgave stortte hij zich op looptraining en ook de destijds heel populaire triathlon. 
Piloot en stoker
Buiten mededinging mocht hij meedoen aan een kwart triathlon maar dat vertikte Jan. “Ik neem niet buiten mededinging aan het leven deel”, was zijn motto. In 1985 vroeg de Stichting Sportfederatie Visueel gehandicapten Nederland of hij wilde meerijden in Rundum den Henninger Turm voor tandemrijders in het Duitse Frankfurt. Mulder vond zijn wielervriend Maas van Beek bereid als piloot op de tandem te klimmen, terwijl hijzelf als stoker achterop zat. Een echte wedstrijdtandem was niet voorhanden dus reden ze met een dikkebandentandem. Hun verbazing kende geen grenzen toen ze na twintig kilometer in een uiterst sterk veld met vier minuten voorsprong op de rest als eerste over de meet kwamen.
Grootse plannen
Begin 1988 hadden Mulder en Van Beek te maken met sponsorperikelen. Een beetje tandem kostte destijds al gauw zesduizend gulden terwijl op jaarbasis voor reis- en verblijfkosten drie à vier keer zoveel nodig was. Hoewel er nog steeds geld bij moest, vonden ze een computerfabrikant bereid hen te sponsoren. En daarmee konden de plannen voor een groot deel gerealiseerd worden. Ze wilden het werelduurrecord aanvallen en meedoen aan het Europees- en Nederlands kampioenschap. 
Het duo werd in 1990 wereldkampioen op de tandem. De naam van Maas van Beek is nog regelmatig in het nieuws, als de man die een aanvankelijk omstreden werelduurrecord achter de derny reed en ook eens een uur in recordtijd in de rondte reed zonder zadel, dus staand op de pedalen. Tegenwoordig beijvert hij zich vooral om het ovalen kettingblad te promoten. Jan-Willem Mulder heeft als gehandicaptensporter een hele prijzenkast met medailles bij elkaar gereden. Zo won hij twee keer goud en drie keer zilver bij de Paralympics. Hij won ook diverse Nederlandse titels, en was Europees- en wereldkampioen. Niet altijd met Van Beek overigens, want hij had diverse partners. Laatstelijk reed hij met oud schaatser Jeroen Straathof. Mulder is tegenwoordig begeleider bij sportactiviteiten voor kinderen. 
    
Tot volgende week!
Jan Houterman 
Door Fred van Slogteren, 24 februari 2014 10:00

Wielrennen Internationaal

Mag ik even? Wie met enige kans op succes een nieuw blad wil lanceren, zal voldoende geld in kas moeten hebben om minimaal de productiekosten van de eerste drie nummers te kunnen betalen. De drukker verlangt immers boter bij de vis, al mag dat zuivelproduct best veertien dagen oud zijn. Maar ouder toch niet. Heb je dat geld niet, bijvoorbeeld doordat de adverteerders hun rekening nog niet hebben voldaan, dan sta je al direct met de natte rug tegen de muur. Eerst dokken, anders druk ik nummer twee niet, is het dan. Je kunt dan naar een andere drukker lopen en op die manier wat tijd rekken, maar in de grafische wereld heerst een bepaalde solidariteit en zo kan het gebeuren dat een nieuw blad slechts zeven maanden stand houdt.

Zelfs curator bleef zwijgen

Mede wegens die financiële aanloopproblemen ben ik als zogenaamde, vanuit Den Haag werkzame (freelance) hoofdredacteur zo coulant geweest, het mij toekomende honorarium(pje) al die tijd zo lang te goed te houden, hopend op betere tijden. Die lieten vergeefs op zich wachten. De uitgeverij van Rückert bleek op zekere dag failliet verklaard en geld heb ik nooit gezien. Dat zelfs de curator het kennelijk niet nodig vond mij als crediteur zelfs maar te informeren over de hele gang van zaken daar in Huizen, zal niet alleen mij verbazen. Het zal wel symptomatisch zijn voor het gebrek aan communicatie dat er tussen 't Gooi en de residentie bestond, waardoor de (falende) hoofdredacteur soms werd geconfronteerd met een blad dat redactionele kost bevatte die hem nooit eerder onder ogen was gekomen.

Zullen we het daar maar bij laten? Henny Rückert blijf ik ondanks alles een eindeloze gozer vinden. Hij zou alleen carbid moeten lusten.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 24 februari 2014 18:18:23

een klontje carbid

Han,

Vroeger kochten we carbid bij de fietsenmaker, deden het in een blik, spuugden of piesten erop en stampten daarna de deksel aan. Dan een brandende lucifer tegen het gaatje aan de acherkant en de knal die volgde maakte je voor de rest van de avond gehoorgestoord.

Heb het vermoeden dat Henny Rückert in jouw beleving past in de categorie die Shakespeare ooit omschreef als 'the man is a hero, but not my friend.'

Geplaatst door joep scholten, 24 februari 2014 21:26:20

Over carbid gesproken

Goede Joep, aardige tip voor de supporters van wat ik maar FC Den Haag zal blijven noemen, omdat ik er niets meer van het aloude ADO in herken. Er mag rond een voetbalveld weliswaar geen vuurwerk worden afgestoken, maar carbid is dat toch niet? Bij ons in de kerk stonden er tegen het eind van de oorlog carbidlampen nadat de stroomvoorziening was gestaakt als gevolg van gebrek aan steenkool.

Shakespeare heb ik niet meer zien rijden. Was ver voor mijn tijd. Het nare is dat Henny Rückert eigenlijk een toffe peer is, voor wie ik ondanks alles nog steeds sympathie koester, maar dat hij nooit aan die uitgeverij had moeten beginnen. Was hij veel te gemakzuchtig voor. Zakelijk succes komt je niet zomaar aanwaaien omdat je toevallig een bekende naam hebt door je werk voor de radio. Toch blijft het een menselijk drama dat hij na het mislukte avontuur nergens meer aan de bak lijkt te komen. Waarom anders de sociale media gebruikt voor het plaatsen van een openbare sollicitatie? Dat hij zich in die advertentie MIJN publicaties ongevraagd als de zijne meende te kunnen toeëigenen, valt echter niet te bevatten. Dan moet het water hem wel tot de lippen staan. Wat ik niemand gun.

Han de Gruiter

Geplaatst door Han de Gruiter, 26 februari 2014 00:13:17

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web