Fout gedrag in herhaling …

Voor wie tussen het wintersportgeweld graag zoekt naar afwisseling op TV beleeft moeilijke tijden. Vooral NOS Studio Sport schat ons geduld in als schier oneindig. Nou kan ik leven met de onvermijdelijke beelden van rake klappen op het ijs, pirouettes in de lucht met schaatsen of ski’s aan je voeten en de sleetjes van een snelle baan, maar dat eindeloze gezever erover. En dan die speculaties over nog meer goud, vermeende strategieën of gemiste kansen! Het meest stuitend is misschien nog wel die man die op het ijs staat en dan een eerste reactie van de ... 
... winnende of verliezende schaatser opvangt. Let eens op de vragen die hij stelt, want dat zijn namelijk geen vragen. 
In plaats daarvan poneert hij aannames en die worden de sporters geacht te bevestigen. Gênant. En als er al eens een gesteld wordt, klinkt hij ongeveer alsof je een vrouw die net een kind heeft gebaard vraagt: “Je hebt net een baby ter wereld gebracht. Had je dat verwacht?” Over de overdaad aan veronderstellingen en voorspellingen wil ik maar geen woord verspillen. Het enige dat je kunt concluderen, is dat het nogal treurig is gesteld met de verslaggeving en becommentariëring van de sport. Zwijgen als fenomeen lijkt daarin het grootste taboe. 
Interessante avond
In 1994 organiseerde R & TV De Zwaluwen te Doetinchem een forumavond. Niet de minsten zaten daarin. Naast Daniëlle Overgaag, Erik Breukink en Bert Boom waren ook Adrie van Diemen, Theo de Rooij en Raymond Kerkhoffs komen opdraven. Men had mij gevraagd die avond aan elkaar te praten en daar waar de zaal nog enigszins schuchter reageerde (we waren tenslotte in de Achterhoek en niet in Oud-Zuid of Kralingen-Crooswijk) alvast wat vragen te stellen. Het werd een interessante avond. 
Openhartige Danielle
Een openhartige Daniëlle Overgaag (foto) stelde onomwonden (op dat moment reed ze onder leiding van bondscoach Piet Hoekstra) dat ze nog nooit een goede ploegleider had meegemaakt. Bij Erik Breukink paste zoveel openhartigheid niet. Hij wenste in ieder geval geen waardeoordeel uit te spreken over bijvoorbeeld Jan Gisbers en Manolo Saiz. De geschiedenis is daarin vaak minder discreet. De tijd heelt niet alleen veel wonden, maar oordeelt ook over fout gedrag. Nu zoveel jaren later mag je concluderen dat genoemde heren reputatietechnisch gezien een fors jasje hebben uitgedaan. 
Gevloek uit het raampje
Zelf wilde ik graag weten van Theo de Rooij of dat gevloek en getier hangend uit het raam van de ploegleiderauto, waar zijn baas Jan Raas nogal een handje van had, nou werkelijk zoden aan de dijk zet. Ook Theo bleef zeer diplomatiek. Hij antwoordde: "Tijdens de koers heb je geen tijd om uitvoerig met je renners te praten. Dat moet kort en bondig gebeuren. Dan gebruik je wel eens een krachtterm."
Eén keer raak
Grappig om te zien is (en in dat opzicht is er feitelijk niets veranderd) dat de rol van de journalistiek hardnekkig irritant kan zijn, zeker in hun gedrag meteen na de finish. Erik vertelde dat hij ooit een keer van zich afgemept had toen hij totaal leeg over de streep kwam. Zwaar uithijgend dook daar plotseling het hoofd van Jeroen Wielaart op en die smoorde zijn ademtocht door een microfoon bijna in zijn strot te douwen. Erik sloeg. Nog steeds heeft hij er spijt van dat hij hem niet raakte.
Een toen nog erg jonge Raymond Kerkhoffs realiseerde zich dat het niet altijd prettig is om te zien hoe sommige journalisten te werk gaan. Mooi gezegd. Sindsdien zijn we twintig jaar verder en kunnen we ze weer zien rennen en trekken net over de streep. Misschien is verbetering alleen mogelijk wanneer een nazaat van Erik opnieuw uithaalt en dan raakt mept. (Foto: © Cor Vos)
Tot een volgende keer!
Joep Scholten
  
    
Door Fred van Slogteren, 23 februari 2014 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web