Uit de ordners van Jan …

Het Franse magazine Cyclisme International verscheen in februari 1989 voor de veertigste maal. De redactie, onder leiding van Henri Montulet, was gevestigd aan de Place du Havre in Parijs. In de kleine lettertjes van de colofon ontdekte ik tot mijn verrassing de naam van Eddy Merckx als conseiller sportif. Adviseur zouden wij zeggen, maar wel één met een bijzondere praktijkkennis. Cyclisme International is de Franse tegenhanger van het Nederlandstalige blad met dezelfde naam van uitgever Winning Productions uit Brussel. 
In deze uitgave is er veel aandacht voor Christophe Lavainne, een rijzende ster aan het firmament in het veldrijden. Nadat hij in de Franse titelstrijd derde was geworden achter ... 
... Dominique Arnauld en Martial Gayant evenaarde Lavainne die prestatie bij het WK in Pontchâteau. Van dat ook voor Nederland succesvolle weekend in de Franse kustplaats wordt in deze editie uitgebreid verslag gedaan met veel fraai fotowerk. 
Regenboogtrui
Om het tijdsbeeld even neer te zetten, de Belgen verschenen aan de start met Roland Liboton, Ivan Messelis, Paul De Brauwer en Danny De Bie en ons land met Hennie Stamsnijder, Henk Baars en Adrie van der Poel. In de jaren ervoor hadden de Nederlanders in medailles gegrossierd, maar helaas maar één maal was daar een gouden plak met regenboogtrui bij. Al weer acht jaar daarvoor toen Stamsnijder in het Spaanse Tolusa de wereldtitel greep.
Frans chauvinisme
Net als tijdens de recent in Hoogerheide gehouden wereldtitelstrijd, behaalde ons land in 1989 twee medailles. Richard Groenendaal bij de junioren en Adrie van der Poel bij de profs. De zeventienjarige eigenzinnige zoon van Rein Groenendaal was gezegend met enorm veel talent en werd ten overstaan van duizenden toeschouwers wereldkampioen, door de Franse favoriet Emmanuel Magnien af te troeven. Auteur Montulet had geen last van Frans chauvinisme, want hij voorspelde Richard een grote toekomst, een voorspelling die volledig is uitgekomen.
Vader en zoon
Pas drie jaar daarvoor was Richard Groenendaal gaan wielrennen en vader Rein vertelde aan Montulet dat ze toen op vakantie naar Zwitserland gingen en zijn zoon een week tevoren had gezegd dat hij graag zijn fiets wilde meenemen. Met twee fietsen op het dak van de auto werd vertrokken en eenmaal op de plaats van bestemming moest Rein elke dag aan de bak. “Ik loste hem keer op keer, maar een haarspeldbocht verder zat hij al weer in mijn wiel. Richard wil in de toekomst gaan fietsen als Van der Poel. ’s Zomers op de weg, dan twee maanden rust en vervolgens toewerken naar het WK. In het veld doe je hardheid op voor de weg en op de weg weer voor de cross.”
Wéér tweede
Het moet voor Adrie van der Poel een kwelling zijn geweest, die reeks van tweede plaatsen bij het WK. In Pontchâteau voor de derde keer en hij zou in zijn carrière totaal vijf keer tweede worden. Als wegrenner was hij ook al eens bij het WK op die plaats geëindigd. Pas in 1996 behaalde hij eindelijk de zo zeer verdiende regenboogtrui. “Volgend jaar gaan we het weer proberen”, zei hij na afloop in Pontchâteau. Zijn excuus klonk bekend. “Ik heb er alles aan gedaan, heb goed gereden maar Danny De Bie moet je op zo’n parcours buiten beschouwing laten. Die kan over balken springen en ik niet. Heb ik weer wat om te leren.” 
Ga dan dammen
Over het parcours dat de deelnemers tot acrobatische toeren dwong, kwam geen woord van kritiek over zijn lippen. Integendeel. “Dit was toch promotie voor het veldrijden! Prachtig voor het publiek want het parcours was top. Crossers moeten niet zeuren. Ga dan dammen, dan heb je altijd hetzelfde bord en altijd dezelfde schijven. Het is een wintersport en dan kun je alles verwachten. Dit keer was het toevallig een snel parcours. De Bie is de terechte wereldkampioen.” 
De 29-jarige Belg haalde als fietsacrobaat zijn winst op de gedeelten waar de andere renners van de fiets moesten. Zoals bij de balken, waar De Bie in het zadel gewoon overheen sprong. Bij de training had hij dat al laten zien en de Franse organisatie liet daarom ijlings de balken verhogen. Het maakte de latere Belgische bondscoach niets uit, ook daar sprong hij als een hinde overheen zonder af te stappen.
Tot volgende week!
Jan Houterman 
Door Fred van Slogteren, 17 februari 2014 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web