De Burgerlijke Stand van 2 december.

Jan ULLRICH (1973, Duitsland)

Natuurlijk kende ik hem als de amateurwereldkampioen van Oslo in 1993. Hij moest toen nog twintig worden en hij straalde klasse uit. Een fors geboetseerde Ossie, die een jaar later bij Team Telekom als stagiair in het profpeloton debuteerde. Hij kon geweldig tijdrijden en op macht met de besten bergop, hoe hoog de cols ook waren. Twee jaar later debuteerde hij in de Tour. Het zou de zesde Tourzege van Indurain worden, maar het liep anders. De Spanjaard had met vijf opeenvolgende Tourzeges zijn plafond bereikt en de Tour kreeg een nieuwe winnaar. Bjarne Riis, een kalende Deen en de kopman van Telekom. Er gingen direct de wildste geruchten, want Riis had weliswaar altijd tegen de top aangezeten, maar dat hij dit kon had niemand voor mogelijk gehouden. Hij werd ‘monsieur 60 pourcent’ genoemd en niemand leek tegen hem opgewassen. Maar de kenners zagen tegelijk zijn opvolger, want het was duidelijk dat Riis, gezien zijn leeftijd, geen jaren zou heersen. Ullrich, de nummer twee, moest nu al af en toe in de remmen knijpen om zijn kopman voor te laten gaan. Een jaar later in 1997 deed Jan Ullrich wat er van hem werd verwacht: de Tour winnen. Zijn duels met Pantani in het hooggebergte waren van een superieure schoonheid. Het raspaard en de locomotief. Ik heb er destijds van genoten. Het raspaard reed de locomotief er niet af en in de tijdritten was de Italiaan geen partij voor ‘Der Rosse aus Rostock’. Als iemand van 23 jaar dat kan dan moet hij in staat worden geacht tien keer de Tour te winnen, vermoedde iedereen. In potentie was dat juist, maar het is bij die ene Tourzege gebleven. In de eerste plaats omdat twee jaar later de ster van Armstrong ging stralen en in de tweede plaats omdat der Jan zelf niet in staat was het leven van een toprenner te leiden. In de wintermaanden verwaarloosde hij zijn conditie, leefde te veel als een gewoon mens en begon steeds veel te zwaar en veel te laat aan zijn voorbereiding. Hij raakte in allerlei affaires verstrikt en stond vaker in de tabloids, dan in de sportbladen. Het is een wonder dat zijn sponsor hem zoveel jaar krediet heeft gegeven en het is bizar dat ze dit jaar het vertrouwen in hem hebben opgezegd, terwijl er ook tegen Ullrich niets bewezen is in de Spaanse dopingrel. Hij moet al met al genoeg vernederd zijn om volgend jaar hard terug te slaan, maar ik geloof er niet meer in. Hij wordt vandaag 33 en dan gaan de jaren tellen en in mentaal opzicht is hij de mindere van bijna elke Tourwinnaar uit het verleden. Jammer. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Emiel VAN CAUTER (1931, overleden 26.10.1975, België)

In zijn amateurtijd was Miel Van Cauter een van de sterkste – zo niet de sterkste – amateurs ter wereld. Met speels gemak won hij een hele reeks koersen in binnen- en buitenland. Volgens de Belgische pers ging hij in 1954 alleen maar naar het WK in het West-Duitse Solingen om er wereldkampioen te worden. Dat was niet overdreven, want met groot machtsvertoon behaalde de renner uit Wolvertem de wereldtitel. Het jaar daarna was hij prof en er werd veel van hem verwacht. Met veel zelfvertrouwen werd hij kampioen van België en behaalde hij twee vierde plaatsen in zowel Luik-Bastenaken-Luik als in Parijs-Tours. Hij was pas 24 jaar en op basis van deze prestaties werd nog meer van hem verwacht. Het is er niet uit gekomen. Na dat fraaie debuutjaar reed hij eigenlijk geen deuk meer in een pakje boter en over het waarom daarvan is heel wat afgeklapt in de Vlaamse staminees. Hij stopte al in 1958 en hij ging in zaken. Hij begon een bedrijf in caféspelen en hij maakte er een groot succes van. Zo’n succes dat hij in 1972 in zijn eentje een professionele ploeg opzette met Rik Van Linden en George Pintens als kopmannen. Of al zijn zaken ook het daglicht konden verdragen is nooit echt bekend geworden, maar Miel Van Cauter werd in 1975 in Bangkok vermoord. Naar men zei was het een afrekening in internationale gangsterkringen. Zo zie je maar weer, de wielersport kan tot alles leiden.

De andere op 2 december geborenen zijn:

BON, Matthijs van (1974, Nederland)
BOYER, Eric (1963, Frankrijk)
CIONI, Dario David (1974, Italië)
DUCASSE, Jean-Claude (1949, Franrkijk)
EFIMKIN, Vladimir (1981, Rusland)
KATWIJK, Nathalie van (1985, Nederland)
LAHAYE, Jef (1932, overleden 12.04.1990, Nederland)
LELLI, Massimiliano (1967, Italië)
LENFERINK, Jasper (1982, Nederland)
LOPEZ CARRIL, Vicente (1942, overleden 29.03.1980, Spanje)
MEYERS, Harie (1879, overleden 14.04.1928, Nederland)
SAN MIGUEL ANGULO, Gregorio (1940, Spanje)
VAN CLOOSTER, Noël (1943, België)
ZIELINSKI, Damian (1981, Polen)

Door Fred van Slogteren, 2 december 2006 0:00

burgerlijke stand 2 december

Efimkin, Alexander (1981, Rusland)
Mazur, Peter (1982, Polen)

Geplaatst door Philip, 02 december 2006 11:52:29

Der Jan

Hij heeft de schijn tegen maar juridisch alle winden mee. Vergeet dat niet. Op een lijst van een verdachte dokter voorkomen is geen doodzonde en ook geen juridisch houdbare doodzonde.Zomaar worden uitgesloten van de Tour de France als belangrijke broodwinning door je angstige sponsor is juridisch betwistbaar. Vervolgens ontslagen worden door diezelfde sponsor op grond van een vermeende aanklacht van de Spaanse justitie, die nu ,als zijnde voorbarig, is ingetrokken. Het rammelt juridisch en Jan zal met succes een forse schadevergoeding kunnen claimen. De wielersponsorwereld is zo bang voor publicitaire schade dat de angst regeert en niet het juridische gezonde verstand. Dat gaat ze geld kosten!

Geplaatst door Hans Prakke, 02 december 2006 18:30:10

Miel van Cauter

Miel van Cauter was min of meer vertrouwd met de dood.
Thuis hadden ze een begrafenisonderneming waarin hij vaker meehielp. 's Morgens een uitvaart, 's middags koersen. Omdat de afschrijving toch doortikte kwam Mieleke maar met de lijkauto naar de koers.
En och, Krabbé zei het al: "courir c'est mourir un peu".
Voordat hij coureur werd, is hij ook nog jockey geweest. De familie had racepaarden en te voorkomen dat die in de oorlog door de Duitsers werden ingevorderd kochten ze een koets en begonnen een uitvaart bedrijf.
Over Solingen 1954, waar Miel uitzinnig aankwam, schreef kenner Johan van Win me als volgt: " ... de foto van Solingen is een posterversie waard en pasklaar te gebruiken voor een campagne tegen dopinggebruik in de sport. Nu is het wel zo dat er van die generateie bijna geen anderen rondtoerden dan zij die aan de amfetamines gezeten hadden. Dat was toen niet verboden en heel normaal binnen het wielrennen. Wie dat niet wou pakken was in die jaren een domme conservatief. Wie niet wist dat het bestond meer dan achterlijk".
Kennelijk nam Miel zijn stiel niet altijd even serieus. Er zijn nog foto's in omloop waarop hij te zien is als deelnemer aan een cyclocross met een sigaar in de mond.
De omstandigheden waaronder hij omkwam in Bangkok zijn altijd duister gebleven.

Geplaatst door theo, 05 december 2006 18:07:37

Emiel Van Cauter

Vermoord ?
Volgens mij gestorven door een hartstilstand in Bangkok.
xx

Geplaatst door Marie, 08 oktober 2007 12:12:25

miel van cauter

Toen ik enkele jaren geleden als speaker voor de Ronde van België in Herzele was, viel het me op dat er een zekere Carina Van Cauter, als député van sport van de provincie Oost-Vlaanderen, op het podium kwam. Dit jaar was ze er opnieuw, nu als volksvertegenwoordiger (lid van de 2de kamer). En wat ik vermoedde, was waar: zij is de dochter van Miel. Licentiate in de Rechten, succesrijk in de politiek en gehuwd met Johan Van Tittelboom, burgemeester van de wielergemeente Herzele...Op internet vind je haar terug, kijk maar, de gelijkenis is treffend!

Geplaatst door René Vermeiren, 02 december 2009 07:46:14

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web