Van de smalle bandjes naar de gladde ijzers …

De roep om het scheiden van sport en politiek is steeds meer een holle frase geworden en in de maanden voorafgaand aan een Olympiade is het gekrakeel over misstanden in het land dat de Spelen organiseert niet van de lucht, want op ieder land is wel iets aan te merken. Ook de vraag welke hoogwaardigheidsbekleder wel of niet namens ons naar de Spelen mag, houdt ons meer bezig dan welke atleten worden uitgezonden. Je zou er als topsporter een levenslange haat jegens de politiek aan overhouden. Toch zijn er voormalige topsporters die na hun carrière in de politiek verzeild zijn geraakt. Soms tegen wil en dank, zoals oud-bokser ... 
... Vitali Klitsjko, die zich met zijn grote populariteit bij de verontrustende gebeurtenissen in Oekraine plots als leider van de strijdbare oppositie op de barricaden zag staan. 
In eigen land is Erica Terpstra het bekendste voorbeeld van de combinatie want de voormalige zwemkampioene en Olympisch medaillewinnares bracht het in de politiek tot staatssecretaris. In Engeland hebben ze Sir Sebastian Coe, de vroegere middenafstandsatleet van wereldklasse die als Conservative een plaatsje veroverde in de House of Lords en alom waardering kreeg voor zijn belangrijke rol in de succesvolle organisatie van de Olympische Zomerspelen van 2012 in Londen. Ook Japan beschikt over een sportieve politica in de persoon van Seiko Hashimoto, de schaatsende wielrenster die maar liefst zeven maal aan de Olympische Spelen heeft deelgenomen. Ze is heden ten dage nog steeds politiek actief, nadat ze net als Erica eerder staatssecretaris is geweest. 
Olympisch vuur
Seiko Hashimoto werd op 5 oktober 1964 geboren vlak voor het begin van de Olympische Spelen van Tokyo. Geïnspireerd door de eerste spelen die in een oosters land werden gehouden, werd ze vernoemd naar Seiko, Japans voor Olympisch vuur. Toeval of niet, ze groeide uit tot een zeer bijzondere Olympiër, want er zijn maar negen sporters in de wereld die vaker deelnemer zijn geweest dan zij en ze is met haar zeven deelnames de evenknie van onder andere Anky van Grunsven en Jeannie Longo. 
Eén maal brons
Hashimoto was actief op de Winterspelen in 1984, 1988, 1992 en 1994. Bij de Zomerspelen van 1988, 1992 en 1996 stond ze eveneens op de deelnemerslijst. Haar medailleoogst is beperkt gebleven tot één maal brons, maar ze is wel houdster van een bijzonder Olympisch record. Zij is namelijk de enige sporter ter wereld die twee maal in hetzelfde jaar aan zowel de Olympische Zomer- als Winterspelen heeft deelgenomen.
Grote regelmaat
De fysiek kleine maar uiterst sterke Hashimoto verscheen in 1981 als zestienjarige voor het eerst bij internationale schaatswedstrijden. Tot aan haar afscheid in 1994 was ze geen echte winnares. Ze kon op alle afstanden meekomen maar het ontbrak haar aan een specialisme. Ze was geen pure sprintster, terwijl haar tijden op de vijf kilometer ook niet goed genoeg waren voor een allround-klassement, waarmee je met de wereldtop kunt concurreren. Wel toonde ze door de jaren heen een grote regelmaat in de vele WK’s allround en sprint waaraan ze heeft deelgenomen. Alsook in de ontelbare wereldbekerwedstrijden waar ze op de startlijst stond. 
Sprong naar wereldtop
Als junior debuteerde Hashimoto in 1981 met een vierde plaats op het WK om in de volgende twee jaren telkens een plaatsje op te schuiven. In 1984 beleefde ze als negentienjarige haar eerste Olympische Winterspelen. Ze deed op vier afstanden mee, maar eindigde steeds buiten de top-tien. In de jaren die volgden maakte ze de sprong naar de wereldtop en moest de concurrentie bij elk toernooi, sprint of allround, ernstig rekening met haar gaan houden. Dit resulteerde onder meer in top-zeven noteringen op alle vijf de afstanden bij de Olympische Winterspelen van 1988.
Loon naar werken
In haar lange aanloop naar het behalen van eremetaal boekte Seiko jaar na jaar progressie en in 1989 bereikte ze voor het eerst het erepodium bij het WK sprint. In Heerenveen werd ze derde vlak vóór Ingrid Haringa. In 1990 volgde een tweede plaats bij het WK allround in Calgary. Na drie afstanden stond ze nog eerste maar op de afsluitende vijf kilometer was de Duitse Jacqueline Börner te sterk voor haar. Op de Olympische Winterspelen van 1992 kwam voor Hashimoto de bekroning voor haar bewonderenswaardige doorzettingsvermogen toen ze op de 1500 meter de bronzen medaille veroverde achter Börner en Gunda Niemann.
Aziatische klasse
In 1994 nam Hashimoto bij haar laatste deelname aan de winterspelen afscheid van de schaatssport met drie top-tien noteringen. Ze was in totaal twaalf keer Japans kampioen allround en tien keer de beste in het nationaal kampioenschap sprint. Eén keer won ze een wereldbekerklassement en de zes gouden medailles die ze op de Aziatische Winterspelen behaalde tonen aan dat ze in haar eigen werelddeel een klasse apart was.
Baanwielrenster
Als training voor het schaatsen zat Hashimoto uiteraard ook veel op de racefiets en omdat ze ook op de smalle bandjes goed uit de voeten kon, besloot ze behalve schaatster ook baanwielrenster te worden. In 1988 werd het baanwielrennen voor vrouwen een Olympische sport, hoewel alleen nog op het onderdeel sprint. Hashimoto wist zich te kwalificeren en moest het in Seoul opnemen tegen onder andere Christa Rothenburger en Connie Paraskevin. Die waren een maatjete groot en de Japanse kon geen rol van betekenis spelen. 
Ver van erepodium
Vier jaar later nam ze deel aan de spelen van Barcelona op het onderdeel achtervolging. Als de Olympische gedachte dat deelnemen belangrijker is dan winnen haar uitgangspunt is geweest dan was haar optreden, net als in 1996, volledig geslaagd. Beide keren bleef ze met haar tijden in het onderdeel achtervolging ver van het erepodium verwijderd. In de puntenkoers deed ze het in 1996 beter toen ze in Atlanta een negende plaats wist te behalen. 
Staatssecretaris
Dankzij haar populariteit als Olympische sporter en winnares van gouden medailles op de Aziatische Spelen, werd Seiko Hashimoto in 1995 voor de Liberaal-Democratische Partij gekozen in het Japanse Hogerhuis. Ze is inmiddels al drie maal herkozen en het staatssecretariaat voor buitenlandse zaken mag een bekroning op haar politieke carrière worden genoemd. Ze houdt zich als politica graag bezig met sportaangelegenheden en is naast haar werk in de politiek presidente van zowel de Japanse schaats- als wielerbond. 
Uiteraard zal ze ook een belangrijke rol gaan spelen bij de organisatie van de Olympische Zomerspelen van 2020 in Tokyo, waarmee voor haar op 56-jarige leeftijd de cirkel van haar sportieve leven rond zal zijn. Kort geleden was er nog sprake van dat ze kandidate was voor het gouverneurschap van Tokyo. Men zag haar in Japan echter liever in de rol van chef de mission van de Japanse Olympische ploeg in Sotsji. Wat voor ons Nederlanders de vraag oproept of ze in het land van de rijzende zon sport en politiek wel gescheiden kunnen houden?
IJs en wieler dienende, tot volgende week!
Ad van der Linden
Door Fred van Slogteren, 8 februari 2014 15:00

Politiek en sport

Mooi historisch verhaal van Ad van der Linden. Politiek en sport zijn onderdeel van het leven en niet van elkaar te onderscheiden. Of we dat nou leuk vinden of niet.
Je kunt niet als voetballer de andere kant opkijken als bij de bouw van Wk stadions slachtoffers vallen. Evenmin kan een Olympische sporter voorbijgaan aan het feit dat in het organiserend land de menenrechten in meer of mindere mate worden geschonden.
De sport ziet zichzelf graag als apart wereldje. Met eigen regels liefst en vergeet dat maatschappelijke kosten moeten worden gemaakt om alleen al de faciliteiten voor het beoefenen van sport te betalen. Dat je meer of minder met politiek te maken wil hebben is een democratische keuze in een land als Nederland. In veel landen op de wereld heb je die democratische vrijheid niet.Kortom creeer geen tegenstelling tussen sport en politiek: het zijn beide facetten van het menselijke bestaan!

Hans Prakke oud politiek- en oud sportverslaggever

Geplaatst door Hans Prakke, 09 februari 2014 10:20:52

slachtoffer

Dat sport en politiek alles met elkaar te maken hebben kunnen we sportmensen niet verwijten. De hoofdschuldigen zijn de dames en heren van het IOC die er telkens weer in slagen de spelen voor veel geld te verpatsen aan regimes, die het evenement misbruiken. Sporters hebben daar geen stem in en moeten toestaan dat er telkens weer wijsneuzen zijn om hen op het laatste moment een schuldgevoel aan te praten. Als je als sportman/vrouw jaren werkt aan de voorbereiding voor een topprestatie,leef je in cocon, een apart wereldje, en kun je je niet laten afleiden, door wat dan ook. Hoe belangrijk mensen- en homorechten, of wat er ook wordt bijgesleept, ook zijn. Vraag het nog maar eens aan de bejaarde sporters die in 1956 op het laatste moment thuis moesten blijven om politieke redenen. Vraag het maar aan Wim Ruska en Hennie Kuiper, wat ze na de spelen van 1972 allemaal verweten is door al die politiek correcte betweters die totaal niet weten wat je er voor moet doen om uberhaupt uitgezonden te worden.

Geplaatst door Michel, 09 februari 2014 12:09:58

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web