Herinneringen bij een foto …

Ik ben er dit jaar niet geweest, maar de Zesdaagse van Rotterdam is weer redelijk succesvol verlopen. Althans, als ik de beelden op tv zag, waar de tribunes steeds goed bezet waren. De vraag is echter gewettigd of het sportief ook zo succesvol was, nu er bijna geen specialisten meer zijn om dit bijzondere wieleronderdeel extra glans te geven. Zoals in de dagen van Post, Bugdahl, Gillen, Terruzzi, Lykke, Sercu, Renz, Pijnen, Risi, Freuler om maar enkele echte baners te noemen. 
Om extra publiek te trekken kregen die vaak een ... 
... beroemde wegrenner als koppelgenoot. René Pijnen – op deze prachtige foto van Cor Vos – vond dat enerzijds prima, want des te meer publiek, des te hoger zijn gage, maar anderzijds betekende dat harder werken. De wegrenners hadden geen moeite met de afstand, evenmin met het tempo, maar wel met het Fingerspitzengefühl van de echte zesdagenrenner. 
In de ploegkoers moet een renner ogen van voren, van achteren en opzij hebben omdat het gevaar van een demarrage altijd dreigt, terwijl de kansen om zelf iets te ondernemen gering zijn. Die kansen moet je aanvoelen en precies op tijd reageren, anders is het voorbij. Een echte baner ziet en ruikt de koers en reageert instinctief goed. Een wegrenner die een zesdaagse rijdt ziet dat vaak niet en dan zit zijn in de aflossing rijdende partner zich te verbijten. Daarom pakte Pijn wel eens een extra beurtje als hij gekoppeld was aan Zoetemelk of Knetemann. En dat maakte het extra zwaar. 
Bovendien moest hij zich vaak inhouden, want als hij echt ging rijden zoals hij dat met koppelgenoten als Duijndam, Haritz, Fritz of Sercu gewend was, dan reed hij gegarandeerd zo’n wegrenner in de vernieling, omdat het een driedubbele concentratie vereist om het allemaal bij te houden. 
Daarom was René Pijnen niet zo happig om met een wegrenner aan zijn zijde van start te gaan. Toch heeft hij in die combinatie diverse zesdaagsen gewonnen en dat was voornamelijk zijn verdienste. 
Eén uitzondering wil hij in zijn oordeel wel maken. De wegrenner met wie hij het liefste reed was Francesco Moser. Die voelde het vak van zesdagenrenner feilloos aan. Met hem kreeg René net als een komeet een rookstaart achter zich aan, zoals op deze foto.(Foto: © Cor Vos)
Door Fred van Slogteren, 4 februari 2014 9:00

Risi?

Raar om Risi te noemen als een van de echte baners uit de dagen van Post etc.
Of zie ik iets over het hoofd?

Geplaatst door Albert van de Donk, 04 februari 2014 09:27:34

Ja, Risi

Ik heb zo maar een aantal namen genoemd van baners uit de geschiedenis. Bruno Risi is een van de laatsten. Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 04 februari 2014 09:59:05

Respect

Vele jaren mogen genieten van de klasse van René op de wielerbanen van Rotterdam, Gent en Antwerpen. Tegenwoordig is René een gerespecteerd biljarter. René nog veel dank voor je spektakel op de baan en veel succes op het blauwe laken,

Geplaatst door Albert van Leeuwen, 15 februari 2014 19:50:36

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web