Uit de ordners van Jan …

In het afgelopen weekeinde was de aandacht van de internationale wielerwereld gericht op het Brabantse Hoogerheide, waar het WK veldrijden werd gehouden en gestreden werd om vier regenboogtruien. Op het moment dat ik dit schrijf, ken ik de afloop niet maar heb op voorhand alle vertrouwen in de troepen van bondscoach Johan Lammerts. Die zei onlangs in een interview dat Nederland drie medailles kan behalen. “Als daar ook nog één gouden plak bij is, dan ben ik tevreden.” Het zou mij echter niet verbazen als we een herhaling van vorig jaar krijgen toen drie van de vier titels mee naar Nederland gingen. En met ... 
... Lars van der Haar, Marianne Vos, thuisfavoriet Mathieu van der Poel, zijn broer David, titelverdediger Mike Teunissen, Joris Nieuwenhuisen en Pascal Eenkhoorn in koers mag je die verwachting best uitspreken.  
Perfecte organisatie
Gieten was op 2 en 3 februari 1991 gastheer van de wereldtitelstrijd voor de crossers. Op het parkoers rond ‘t Hemelriek trotseerden tienduizenden de bittere kou (‘s-nachts ca. 20 graden onder nul). De uitstraling was echter gigantisch en de organisatie verliep perfect. Het Drentse wielerdorp kreeg dan ook bijzonder veel waardering vanuit het binnen- en buitenland. De toeschouwers kregen ook een dikke pluim. Van de organisatie.
Geen vernielingen
“Het publiek heeft zich formidabel gedragen,” aldus Jantienus Warners van destichting Wielerpromotion Oostermoer. Volgens hem omdat er nauwelijks vernielingen in de Staatsbossen, waar het evenement plaats vond, waren aangebracht. Ook bleef er bijna geen afval achter. Ook de NOS-televisie verdiende hulde, omdat het verslag met groot materieel was aangepakt. Er werden zeventien camera’s ingezet om de wedstrijden op zaterdag en zondag perfect in beeld te brengen. Oud-wereldkampioen Hennie Stamsnijder fungeerde als  gastverslaggever.
Vijf maal tweede
Voor Nederland zou nationaal kampioen Adrie van der Poel als kopman worden uitgespeeld waarbij hij kon rekenen op de steun van Henk Baars, Martin Hendriks, Rein Groenendaal en Frank van Bakel. Bij de amateurs verdedigden Richard Groenendaal, Marcel Gerritsen, Frank Groenendaal en Edward Kuijper de Nederlandse kleuren. En ook toen was er, zeker bij de professionals, grote hoop op een of meerdere medailles. Uiteindelijk moest Oranje tevreden zijn met één zilveren plak. En die was ook nog eens voor Van der Poel die voor de vijfde keer in zijn loopbaan de meest ondankbare stek in de uitslag bezette. Dat was voor de Brabander, die al zijn zinnen op de regenboogtrui had gezet, een bittere teleurstelling. 
Jankend over de hekken
In de sprint werd hij eenvoudig verslagen door de sterke Tsjechoslowaak Radomir Simunek. Vijf minuten lang hing Poeleke helemaal kapot en jankend over de hekken, waarna hij zich vermande waardoor het leek of hij de klap had verwerkt. "Ik had het een grotere teleurstelling gevonden als ik door een valpartij was uitgeschakeld. Nu waren we alle twee even sterk en hadden we beide evenveel kans. Simunek was helaas iets sneller,” 
Familiaal falen
In de schaduw van het leidende duo werd Baars zesde, Van Bakel zevende en Hendriks achtste. De Zwitser Thomas Frischknecht was oppermachtig tijdens het wereldkampioenschap voor amateurs. Van het begin tot het einde beheerste de zelfverzekerde zoon van oud-veldrijder Peter Frischknecht de strijd. Gerritsen was hier vierde en Kuijper vijfde. Het was geen gelukkig WK voor de Groenendaaltjes, want bij de profs werd Rein zestiende en bij de amateurs eindigden Richard en neef Frank ver in de achterhoede. 
Krachtpatser Simunek
Simunek veroverde als eerste Tsjech de wereldtitel bij de profs. In augustus 2010 is hij op 48-jarige leeftijd overleden na een lang ziekbed. Radomir junior, zijn zoon, was ook een hele goede en zeer technische veldrijder, want hij werd in de jaren negentig drie keer eindwinnaar van de Superprestige en vier keer Tsjechisch kampioen. In 1983 en 1984 was hij al wereldkampioen bij de amateurs. Hij kon pas in 1989 na de val van de Berlijnse Muur prof worden. Hij was een echte krachtpatser die nauwelijks uit het zadel kwam. Altijd maar beuken, tot het juist moment was gekomen. In volle finale was hij er elke keer bij en razendsnel in de laatste meters.
 
Tot volgende week!
Jan Houterman 
Door Fred van Slogteren, 3 februari 2014 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web