ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Opstand bij Toer- en Wielerclub Maastricht …

Het gebeurde in september 1966. Jan Hugens, Huub Harings en Harry Steevens, drie profs van de Toer- en Wielerclub Maastricht, weigerden te starten in het Nederlands clubkampioenschap. Zij accepteerden amateur Eddy Beugels niet in het team. De beroering in Limburg was groot en elders in de vaderlandse wielerwereld vormde de gebeurtenis eveneens vele dagen een gespreksonderwerp. Verwonderlijk kon dit niet genoemd worden. Uitgerekend TWC Maastricht was een jaar eerder met bijna dezelfde formatie (Gène Beckers in de plaats van Harry Steevens) als winnaar uit de strijd gekomen. Het betekende in deze discipline van het cyclisme overigens niet het eerste of laatste succes van de op ... 
... 7 maart 1946 opgerichte vereniging die kort na het veertigjarig bestaansfeest door een fusie veranderde in TWC Maaslandster en weer iets later in TWC Maaslandster Zuid-Limburg.
Al vanaf het moment dat het team voor de titelstrijd van 1966 uit de bus rolde werd duidelijk dat er deining te verwachten viel. De drie profs (Steevens was overigens nog geen twee weken eerder naar deze categorie overgestapt) oordeelden dat ook de vierde man een beroepsrenner moest zijn, in dit geval Wim Schepers. Hij was door de sportcommissie van de club echter tot eerste reserve gebombardeerd. Tweede reserve was Jan Schröder, eveneens professional. Met de keuze die de sportcommissie had gemaakt was een prestigekwestie ontstaan, waarbij op de achtergrond ook nog eens de rivaliteit tussen Eddy Beugels en Harry Steevens een rol speelde. 
Felle discussies
De twee renners uit respectievelijk Sittard en Elsloo, maar ook de streek- en generatiegenoten Wim Schepers en Jan Harings, hadden de Limburgse wielerfans al gedurende enkele jaren in meerdere kampen verdeeld. Bij de plaatselijke amateurronden, waarvan er destijds nog enkele tientallen per jaar in de provincie werden verreden, kwam het vaak tot felle discussies tussen de aanhangers van de diverse favorieten. En die opwinding bleef hier en daar niet eens beperkt tot alleen verbaal geweld. Vanzelfsprekend waren de beloftevolle jongeren niet ieder weekeinde in eigen streek aan de slag. Hun status zorgde er voor dat zij een internationaal programma afwerkten, maar de organisatoren van de criteriums die het geluk hadden dat zij een paar van deze renners aan de start kregen waren verzekerd van een flinke toeloop.
Teamgenoten
In de Tour de l’Avenir of andere grote etappewedstrijden met deelname van nationale ploegen, inclusief de wereldkampioenschappen, waren de Limburgse toppers vaak teamgenoten van elkaar. Zo pakten Harry Steevens en Eddy Beugels met andere gepatenteerde hardrijders zoals Rini Wagtmans en de Fries Tiemen Groen nog eens het zilver in de WK-ploegentijdrit van 1966, jawel, hetzelfde jaar waarin de samenstelling van de TWC Maastricht-afvaardiging voor de clubkampioenschappen tot een rel leidde.
Schitteren door afwezigheid
Het bestuur in Maastricht zwichtte niet voor de druk die Hugens, Harings en Steevens uitoefenden om Beugels alsnog over te hevelen naar de amateurploeg in de B-klasse van het kampioenschap. Als dat wél gebeurd was had Schepers alsnog in de A-ploeg ondergebracht kunnen worden. In alle heisa rond zijn persoon liet Beugels destijds optekenen: “Indien men met mij problemen heeft ben ik bereid mij terug te trekken.” Het bestuur wilde hier niets van weten. “Waarom zou jij je terugtrekken?” kreeg hij te horen. “De ploeg wordt door de sportcommissie samengesteld, niet door renners.” Toen er in Weert op de wedstrijddag verzamelen werd geblazen voor beide teams om gezamenlijk verder te reizen waren Eddy Beugels en de renners van de B-groep (Willy Geraeds, Jan Harings, Jan Willemsen en Jo van Seggelen) present, maar de drie profs van het A-team schitterden door afwezigheid. Zij waren rechtstreeks naar het hotel in Geldermalsen gereden dat als uitvalsbasis was gekozen voor de strijd in Wijk bij Duurstede.
Geen schijn van kans
In het hotel laaiden de discussies op. Hugens, Harings en Steevens kwamen met een tussenvoorstel. Als Schepers, die zich solidair had verklaard met zijn collega’s, niet zou mogen rijden wilden zij desnoods als ploeg van drie man proberen de titel te prolongeren. “In ieder geval zonder Beugels,” onderstreepten zij nog eens. Hun voorstel kreeg geen schijn van kans. Omdat de clubleiding er van uitging dat het trio in de laatste ogenblikken voor de start alsnog overstag zou gaan, spoedde ploegleider Harry Schoenmakers zich naar de permanence, het administratieve hoofdkwartier van de titelstrijd. 
Wij rijden niet!
De ex-prof uit Blerick nam de rugnummers in ontvangst en gaf ze aan de renners. Opnieuw kwam het tot discussies. Toen was voor voorzitter Snels de maat vol. “Over twintig minuten moeten wij starten. Wij rijden met de ploeg van vier man zoals die is samengesteld of wij rijden niet.” De profs leverden hun rugnummer is. “Dan rijden wij dus niet,” zeiden zij. Snels spoedde zich naar de jury en meldde TWC Maastricht af. Swift uit Leiden sleepte na de 75 kilometer tegen de klok de titel in de wacht. Gerben Karstens, Nol Kloosterman, Bart Zoet en de piepjonge Joop Zoetemelk zorgden hiervoor. In de B-klasse leidde Fedor den Hertog de amateurs van De IJsselstreek naar de overwinning.
Royement
Een dag later kwam het bestuur van de TWC Maastricht in vergadering bijeen. Reglementair moest gekozen worden tussen schorsing, boete of royement voor de weigerachtige profs. Het werd royement. “Dan meld ik mij bij een andere club aan, want ik wil best nog wel eens de titel in die ploegentijdrit pakken,” liet Hugens in een eerste reactie weten. “Jammer dat het zo moet gaan, want ik ben al elf jaar lid van de TWC Maastricht.” Ook de anderen spraken meteen over een lidmaatschap elders. De gang van zaken hield de gemoederen in wieler-Limburg nog enige tijd bezig. Uiteindelijk werd toch weer de vrede getekend. Daarmee behoorde het royement weer tot het verleden. Tumult in de wielerwereld is vaak snel voorbij.
Klap in het gezicht
Bijna vijftig jaar later zegt Huub Harings: “Natuurlijk was onze houding vooral een klap in het gezicht van Toine Gense, de man om wie alles bij de club draaide. De rivaliteit tussen Steevens en Beugels speelde in onze beslissing overigens geen enkele rol. Het ging ook niet over de kwaliteiten van Beugels, want geloof mij, hij was echt niet de eerste de beste. Dat had hij al bewezen en hij zou hetzelfde naderhand nog enkele seizoenen doen. Een paar maanden na dat bewuste kampioenschap debuteerde hij trouwens als beroepsrenner in de Mercierploeg waar Raymond Poulidor kopman was.” 
Alsnog clubtitel
Harings en zijn companen hadden zich als profs in 1966 gewoon op het standpunt gesteld dat er in de ploeg voor de A-klasse van het clubkampioenschap geen amateurs opgenomen zouden worden. TWC Maastricht beschikte destijds zeker over een stuk of acht beroepsrenners die voor een plaats in aanmerking kwamen. Niet alleen Hugens, Steevens, Schepers, Schröder en Harings behoorden daartoe. De club had in de profklasse tevens jongens als Leo Knops, Jan Tummers, Jef Drummen en nog deze of gene, voordat ook Jan Harings, broer van Huub, de overstap naar de profs maakte, later weer gevolgd door onder andere Theo van der Leeuw, Ger Harings, Wim Kelleners en Jan Krekels, van links naar rechts op de foto. Laatstgenoemd viertal slaagde er zelfs nog in om de clubtitel in 1973 naar Limburg te halen. 
Het was de laatste titel in het belangrijkste nummer van de vaderlandse clubkampioenschappen die door TWC Maastricht werd binnengehaald.
Wiel Verheesen
Door Fred van Slogteren, 12 januari 2014 12:00

Reuring

Mooi verhaal Wiel! Toen was er nog weleens reuring in Limboland. Ik herinner me nog de eerste keer dat in L reed. Het was de ronde van Born in 66 op de huwelijksdag van Bea en Claus (10/3/66, Phil Edwards won vlgs mij). Toen ik aankwam was er volop commotie. Een aantal lieden kiepte de jurytafel zomaar om. Herinner jij je dat ook nog Wiel? Ik stond in ieder geval helemaal perplex: een opstand tegen de jury was in de rest van Nl in die dagen toch zowat heiligschennis!

Geplaatst door theo, 13 januari 2014 19:33:13

Wiel was me voor

Afgelopen donderdag stuur ik een mail naar Fred over o.a. Harry Steevens met daarin de opmerking over de zgn. gespeelde vijandschap tussen Harry Steevens en Eddy Beugels. In september 1966 barstte de bom. Ik zou er gelegener tijd via Slogblog op terugkomen. Wiel Verheesen was me voor. Het was mij toen wel duidelijk dat de vijandschap tussen Beugels en Steevens niet gespeeld was, ook al hadden ze een zakelijke overeenkomst.
Wat mij destijds verbaasde, was dat de KNWU niet ingreep. De heren Jan Hugens, Huub Harings en Harry Steevens hadden voor minstens een maand geschorst moeten worden. Dezelfde KNWU die in datzelfde jaar wel Jan Janssen weghield van het WK in Duitsland, vanwege het niet afzeggen van een lullig koffie afspraakje met Ballegoijen-de Jong.
Een voorzitter van een bond is uiteraard veel belangrijker dat een club en clubbestuurders.

Geplaatst door Piet van der Meer, 13 januari 2014 22:48:39

Steevens - Beugels

Natuurlijk was er een niet gespeelde controverse tussen de limburgers Beugels en Steevens, maar vijandschap gaat te ver. Beide renners zochten steun bij de Hollanders. Eddy Beugels klampte bij Eef Dolman aan en Harry Steevens en ik waren ook dikke mik. Dat leverde soms een verbale strijd op. Zo hebben wij de auto waarin Eddy Beugels en Eef Dolman naar de koers wilden rijden gesaboteerd door deze op houtblokken te zetten waardoor de banden bij wegrijden geen grip op de weg kregen. Ze waren nog maar net op tijd aan de start! Een volgend keer werden Harry en ik weer door hun teruggepakt. Tijdens het wereldkampioenschap op de weg dat door Dolman in de wacht werd gesleept was er echter geen sprake van onderlinge verdeeldheid. Anders was de regenboogtrui nooit naar Nederland gekomen.

Geplaatst door Jan v d Horst, 14 januari 2014 15:02:13

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web