Uit de ordners van Jan …

‘Tot ziens in 1998’ staat er op de cover van deze uitgave van CYCLO Sprint uit november 1997. Hoofdredacteur Jeroen Franssen stelt dat één maand per jaar er geen verschil is tussen een wielrenner en de gewone man in de straat. “Eén maand per jaar kan ook een wielrenner eens een frietje eten, een pintje drinken. Hun zware campagne zit erop. De meesten hebben voor 1998 al onderdak gevonden.” In november worden allerlei balansen opgemaakt en leidden slotconclusies soms tot zware discussies. Hoewel cijfers, zeker in de wielersport, voor zich spreken heeft iedereen zijn ... 
... eigen mening over de interpretatie ervan.
Laurent & Laurent
Over 1997 krijgt Frankrijk ongetwijfeld het mooiste rapport. Zowel op het WK baan als op de weg in San Sebastian was de dominantie van de Fransen enorm. Laurent & Laurent haalden beiden een regenboogtrui op. Vechter Brochard werd onverwacht wereldkampioen op de weg en Jalabert was de beste in de titelstrijd tegen de klok. En ach, Laurent Brochard was misschien niet de meest in het oog springende renner maar in elk geval wel iemand die zich volledig in dienst van zijn sport zette. Verdiende in het verleden vooral zijn sporen als helper maar liet geregeld zien ook over capaciteiten te beschikken om te winnen. Won om maar wat te noemen een paar maanden eerder een etappe in de Tour de France. Bovendien droeg hij in die koers meerdere dagen de bolletjestrui. En Brochard ventileerde meteen maar zijn ambities voor 1998 waar hij zich in zijn regenboogtrui in de kijker wil rijden in de voorjaarsklassiekers. Zijn ploegleider Bruno Roussel noemde hem ‘een echte Flandrien’. 
Jalabert en Bartoli
Het wereldkampioenschap werd voor absolute topfavoriet Michele Bartoli een teleurstelling. De Italiaan kreeg enkele weken later wel een mooie troostprijs middels de eindzege in de wereldbekercyclus. Helemaal zonder slag of stoot ging dat niet want hij moest nog wel even in een opzichtige combine met … Laurent Jalabert. De twee kwamen samen op kop in de traditionele slotklassieker de Ronde van Lombardije. Voor het oog van de camera’s werd er gehandeld. Jalabert mocht winnen en, als de twee samen voorop zouden blijven, was de wereldbeker voor Bartoli. De Deen Rolf Sorensen was het kind van de rekening want als hij eerder de finish in Varese zou passeren als Bartoli dan zou hij de eindwinnaar zijn. Zover zou het dus niet komen. Zelfs de voorzitter van de UCI liet zich ontvallen dat combines als deze bij het wielrennen horen. De kenners echter waren het er over eens: als de Deen de wereldbeker had gewonnen was dat heel verdiend geweest. Net als trouwens de wereldtitel voor Bartoli. Die ging aan zijn neus voorbij wegens een gebrek aan collegialiteit binnen zijn nationale team.
‘De renners rusten nu uit’, luidt het slotakkoord van deze zestien jaar oude terugblik, ‘en de wielerliefhebbers houden zich ondertussen warm met het pistegebeuren, met MTB en met veldrijden. Ook daar zal waarschijnlijk weer voor veel emotie gezorgd worden. Op de weg hebben de Nederlanders maar ook de Belgen er in 1997 niet veel van gebakken. Pech, eindeloos zoeken naar de juiste vorm en té sterke tegenstrevers waren vaak gebruikte excuses. Ondanks dat kijkt iedereen in november al weer uit naar het nieuwe wegseizoen. Tot ziens in het nieuwe jaar!’ Die tekst zou daarna nog vele malen herhaald worden.   
Tot volgende week,
Jan Houterman
Door Fred van Slogteren, 4 november 2013 9:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web