ad ad ad ad
Deel 3 is uit

Limburgse organisaties aan de Catalaanse kust ...

In een interview dat een Limburgse krant halverwege februari 1987 publiceerde werd Minus Odekerken afgeschilderd als iemand die men op korte termijn wellicht ‘de Felix Lévitan van de trainingskampen’ (foto) mocht noemen. Met andere woorden, de wielerfan uit Landgraaf zou associaties oproepen met de voormalige grote man in de organisatie van de Tour de France. Het was een ludieke vergelijking, maar daarmee werd wél duidelijk gemaakt dat Minus als organisator aan de weg timmerde. Aan de Spaanse oostkust organiseerde hij op het einde van de jaren zeventig en in de jaren tachtig de ene na de andere voorbereidingswedstrijd. Hij had overigens in diezelfde tijd ook al eens een amateurploeg onder de vlag van Schildersbedrijf Van Eyck op de been gebracht. Jef Molling uit Ulestraten fungeerde daarin als chef d’équipe. Menige Limburgse renner heeft ... 
... onder diens leiding gereden, zoals Peter Winnen, voordat hij op de Alpentoppen van de Tour furore ging maken.
“Toen ik met mijn Van Eyckploeg naar een trainingskamp in Spanje trok, vatte ik het plan op om in samenwerking met plaatselijke wielerclubs aldaar wedstrijden op de kalender te zetten”, verduidelijkte Odekerken in het bovengenoemde interview zijn organisatorische bezigheden. Met zijn overtuigingskracht kon hij de lokale overheid winnen voor de plannen. Naamsbekendheid kan nooit kwaad, moeten de Spaanse autoriteiten hebben gedacht. Er waren jaren waarin twee, soms drie verschillende rittenkoersen werden gehouden, telkens met Minus Odekerken aan het hoofd. De ene wedstrijd heette Ronde van Lloret de Mar, een andere ging door als Ronde van Salou en weer een volgend meerdaags evenement stond als Ronde van de Costa Brava te boek. In de ene koers startten veteranen en liefhebbers, de andere wedstrijd stond open voor amateurs, enzovoort.
Alaaf!!!
Tijdens een carnavalsweekeinde in die jaren meldde de toen 49-jarige organisator aan het thuisfront: “Prachtig, hé. In Spanje hebben wij het met de weersomstandigheden stukken beter getroffen dan jullie in Limburg. Hier is het twaalf graden. Wij denken hier echt niet aan carnaval en evenmin aan Koning Winter. Als de dolle dagen bij jullie voorbij zijn, behoren bij ons de voorbereidingen op de Ronde van Lloret de Mar tot het verleden. Het startpistool ligt al gereed. Alaaf.” Odekerken ten voeten uit. In zijn telefonische boodschap vergat hij niet te melden dat de internationale wielerwereld in de toekomst nog nadrukkelijker van hem zou horen. “Volgend jaar staan hier gerenommeerde profploegen aan de start.” 
Geen probleem
Helaas voor hem, de grotere aanpak die hem voor ogen stond zou ook het begin van zijn Spaans wieleravontuur inluiden. Hij ging er van uit dat niet alleen de Nederlandse en Belgische ploegen in februari 1987 graag naar zijn tot profwedstrijd opgewaardeerde Ronde van Lloret de Mar zouden komen. Spaanse, Franse en Italiaanse teams zouden toch zeker óók belangstelling hebben, meende Odekerken. Dat er tegelijkertijd in Zuid-Europa nog een paar andere rittenkoersen op de kalender stonden, zoals de Ruta del Sol en de Ster van Bessèges hoefde volgens hem geen probleem te zijn. De grote ploegen konden gemakkelijk op twee, wellicht drie fronten tegelijk slag leveren. Hadden ze bovendien niet allemaal profijt van wedstrijdritme in het prille seizoen?
Toch bleek deze redenering niet parallel te lopen met de realiteit. De organisatoren van de reeds langer bestaande wedstrijden zagen in de plannen van de nieuwkomer een regelrechte aanval op hún reputatie. Zo kon het gebeuren dat Odekerken sommige (aangekondigde) cracks als de Amerikaan Greg LeMond en de Fransman Laurent Fignon, beide met hun ploeg, van de lijst moest schrappen. Het impliceerde overigens niet dat ‘Lloret de Mar’ het met een tweederangs bezetting moest doen. Integendeel. Nederlandse en Belgische profploegen kwamen met sterke formaties afzakken. Daarna trokken zij weer naar andere wedstrijden. Maar tegelijk hiermee gingen ook de wielerjaren van Minus Odekerken aan de Catalaanse kust tot het verleden behoren. Alleen de herinneringen bleven.
Tot een volgende keer!”
Wiel Verheesen
Door Fred van Slogteren, 20 oktober 2013 12:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web