Zwaaiend meisje …

Waar je tijdens een tochtje op de weg bepaalde dingen, door linkeballen of gewoon slim sturen, nog kan verhullen, daar is veldrijden genadeloos. Nergens anders en beter word je geconfronteerd met de werkelijkheid van afnemende wattages op basis van leeftijd en/of te weinig training. Mogen we hier Chris Horner aanmerken als de uitzondering die de regel bevestigt? Het is al weer een tijdje geleden dat ik me realiseerde dat meeblazen in de snelste groep tijdens een veldtoertocht langzamerhand te hoog gegrepen is. Leeftijdverschillen van dertig jaar begonnen ... 
... hun tol te eisen. Wie dergelijke toertochten rijdt, weet dat langzamere deelnemers vaak een beslissende rol spelen in dit spel. Als laatste van de groep ben je vaak net te laat om voor een smalle strook te kunnen passeren. Je makkers lukt dat nog net wel en jij moet wachten tot er weer ruimte is. Het dan ontstane gat dichtrijden wordt geleidelijk een probleem.
Ik herinner me het omslagmoment en precies de plek. Vraag me niet die aan te wijzen, want cirkelend ergens achter Winterswijk, waar Nederland en Duitsland naadloos in elkaar overgaan, raak je al snel elk gevoel van oriëntatie kwijt. Wel is het er onveranderd mooi. Ook dit jaar verheug ik me op het decor van kale velden, bedauwd gras en roodbruin verkleurde bomen. Op dat moment was het even niet mijn zorg; het zoveelste gat gaapte en ik moest opnieuw diep in de beugel. Dat duurde vervelend lang en ik begon me iets af te vragen zonder te weten wat precies. 
Ontroerend onschuldig
Tot ik voorbij die ene boerderij kwam en daar aan het begin van de oprit een meisje van hooguit een jaar of zeven/acht zag staan. Ze droeg een jurkje met daarover een mooie jas die niet was dichtgeknoopt. Ze zwaaide met haar linkerhand. Niet wild of uitbundig, maar ingehouden. Feitelijk onbeschrijfelijk mooi. Het geheel straalde de ontroerende onschuld uit waar alleen meisjes van die leeftijd het patent op hebben. Terwijl ik me zat af te beulen, vergat ik gelukkig niet om even terug te zwaaien. 
Mijn afscheid
Sindsdien staat haar beeld in mijn geheugen gegrift. In de loop der jaren heeft het zich ontwikkeld tot een icoon waarvan je hoopt dat Alzheimer er zo lang mogelijk met zijn poten van af mag blijven. In haar zwaaien herkende ik een afscheid, mijn afscheid. Terug in de kantine van FTC Wenters vroeg ik mijn makkers of ze dat meisje hadden zien staan. En hoe prachtig ze zwaaide! Alleen maar verbaasde blikken. In het peloton zijn er nu eenmaal maar weinige die echt kijken. Jammer, want er valt zoveel moois te zien. Jammer ook, omdat je zo soms wezenlijke signalen krijgt aangereikt. Die van dat afscheid had ik niet willen missen. Mooier en subtieler krijg je ze niet. 
Zure afscheidswoorden
Afgelopen week nam Daan Luijkx afscheid. Hij greep de Sluitingswedstrijd in Putte-Kapellen aan voor een persconferentie. Zijn woorden klonken zuur. Hier sprak iemand die niet gewend was de hand in eigen boezem te steken. Ja, Lance en zijn bekentenis bij Oprah hadden hem in de wielen gereden. Het afscheid van de Rabobank uit de wielersport was de doodsteek geweest in zijn zoektocht naar een nieuwe sponsor. Vergeten was zijn opportunisme over het inhuren van Riccò en Mosquera. Of dat wellicht niet ook een rol gespeeld heeft bij het niet vinden van een sponsor?
Daan heeft een wielerverleden. In 1988 en 1989 maakte hij deel uit van TVM waarvan we al langer wisten dat meedoen met de waan van de dag daar standaard was. Nooit een woord daarover. Niet van Daan en zeker niet van zijnbrother in arms Hilaire Van Der Schueren. Als zovelen speelden ze de vermoorde onschuld. Doof en blind voor het verleden reden ze door het landschap. Zo mis je veel, want overal onderweg zijn heldere signalen. Soms in de gedaante van een vriendelijk meisje dat prachtig staat te zwaaien. 
Tot een volgende keer!
Joep Scholten
Door Fred van Slogteren, 20 oktober 2013 8:00

Zwaaiend meisje

Mooi verhaal weer Joep. Alleen vraag ik me af of het meisje op de foto soms TWEE linker handen heeft!

Geplaatst door Jan v d Horst, 20 oktober 2013 09:30:21

De keus van de afbeelding is geheel en al in de hand van Fred.

Wel heb ik nog even gezocht op Internet naar een foto die dichter in de buurt zou komen van het plaatje dat in mijn hoofd gegrift staat.
Ik vond het niet en dan is kunst onze enige redding. In brons gegoten nog wel en dat is tegenwoordig een gewild materiaal bij bepaalde figuren.
Je kunt ze tegenkomen bij nacht en ontij schuimend langs graven op zoek naar in brons gegoten herinneringen.

Geplaatst door joep scholten, 20 oktober 2013 09:59:47

Malevich

Zo'n vraag moet je niet stellen Jan. Het gaat hier om kunst. Zag van de week Joost Zwagerman in DWDD een lyrische verhandeling houden over de tentoonstelling van Malevich. Ik kon een eind met hem meegaan, maar toen hij een schilderij toonde dat geheel zwart was en verder niets liet zien en hij dat geniaal noemde, ben ik maar wat anders gaan doen. Voor sommige dingen ben ik misschien te dom en heb ik de intelligentie van dat jongetje in het sprookje van Andersen: De nieuwe kleren van de keizer, Groet! Fred

Geplaatst door Fred, 20 oktober 2013 10:02:37

Pedro Horrillo

Opnieuw een mooi stuk! Renners die oog hebben voor wat er in de wereld om hen heen gebeurt bestaan gelukkig wel. Zoals oud-renner Pedro Horrillo. Zelf deelnemend aan de Vuelta van 2003 had hij nog oog voor zijn omgeving. In dit geval een veld vol zonnebloemen:

“Bij het passeren van het kleine veld zonnebloemen, wierp één van de renners met verachting zijn bidon (…) Het ongeluk wilde dat de bidon met kracht boven op één van de trieste zonnebloemen landde, het zou zelfs zo kunnen zijn geweest dat die één van de allerzwakste trof. De zonnebloem schommelde misschien wel voor de laatste maal en terwijl hij omviel verwenste hij de renners, de Vuelta en de onbekende die zijn beul was.”

Geplaatst door Ronnie v.d. Bogaart, 20 oktober 2013 10:30:14

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web