Overwinteren …

Vanmiddag Parijs-Tours, daarna nog een paar afsluitingswedstijden en dan zit het wegseizoen 2013 er weer op. Gemakshalve tel ik de anomalie (er niet bij behorend. red) van die koers in China even niet mee. De weerzin van de meeste renners om daar in de smog te moeten koersen is bijna voelbaar. De jongens zijn moe en zoals Philippe Gilbert terecht opmerkte, lijkt het erop dat organisatoren van grote rondes elkaar vooral willen overtreffen in wielerwaanzin. Het is een doodlopende weg en bovendien contraproductief in het streven naar een schoon peloton. Hoe lang moeten we nog wachten op de ploegleider met kloten die zijn renners uit koers haalt. Dus in plaats van ...

... een welluidend “rije godverdomme” of “hop hop” een gedecideerd, “Heren, in de remmen en spullen inladen. We gaan naar huis.”

Kattennest
Toen ik nog wedstrijden reed, eindigde ons wegseizoen vrijwel direct na de clubkampioenschappen tijdrijden in Dronten. Daarna windstilte. Voor jonge honden niet zo gemakkelijk. Willem de Vos, de heroprichter van de Zwaluwen, was zijn tijd vooruit en organiseerde wintertrainingen. Elke zondagmorgen voetbalden we en liepen hard op het Kattennest. Oude zielen herinneren zich nog wel dat half illegale motorcrossparcours tegen het woonwagenkamp aanschurkend, aan de rand van Doetinchem. Wij hadden ondertussen ook het cyclocrossen ontdekt. Iedere liefhebber kent de gebroeders Scheffer nog wel, als nadrukkelijke en succesvolle exponenten daarvan.

Blauwe Engel
Later kroop ik voor de tweede keer op de fiets. We stonden toen aan de wieg van wat later ‘veldtoertochten’ zou gaan heten. In de tijd dat Gerry Fisher zijn eerste ATB nog moest maken, fietsten mijn makkers en ik al volstrekt ongestructureerd door het landschap. We reden op crossfietsen of iets dat daar op moest lijken. Iedereen die wilde of kon aansluiten was welkom en wie op kop reed bepaalde de richting. Soms eindigde een pad achter een boerenerf of op een net gerooid veld. Even kletsen met de verbaasde boer. Niet zelden wees die naar een pad dat we nog niet kenden. We reden over landwegen, bosweggetjes en langs sloten. Ook over het grove grind naast spoorbanen. Niet zelden werd ons gehijg overstemd door begeleidend getoeter van een passerende Blauwe Engel. Soms verzopen we bijna in het weinige hoogveen dat Nederland rijk is. Het Korenburgerveen of Vragenderveen is nu slechts nog toegankelijk voor wandelaars met rugzakjes. Een van de meest vermoeiende trajecten was bij hoog water langs de Schipbeek van Borculo naar Lochem. We ploeterden daar door zompige graszoden. Die kilometer of zes leken op een Muur van Huy, maar dan wel drie keer zo lang.
 
Contratenor
Soms ging er iets fout, reed iemand zijn fiets dubbel tegen een boom of brak een sleutelbeen. De mooiste valpartij herinner ik me van Ton Peters. Ergens op de Kaleberg in Barchem onderschatte hij een afdaling. Toen hij uit het struweel te voorschijn kwam, was één blik voldoende. Hij wou de 25 kilometer naar Doetinchem fietsen, maar dat was onmogelijk. Omdat ik het dichtste bij woonde, haalde ik mijn auto. Ondertussen zat Ton luid zuchtend en steunend op een ANWB paddenstoel. Gedurende de rit naar Doetinchem ontlokte elke eikel op het asfalt meer geluid naast me. In het oude ziekenhuis van Doetinchem legden ze een zogenaamd ranselverband aan. Ton begeleidde dit bijna jubelend. Zijn bariton kreeg daar plotseling de kenmerken van een contratenor.

Ton rijdt al jaren een materiaalwagen in allerlei koersen en fietst zelf ook nog. Tijdens het tochtje afgelopen augustus voor oud-Zwaluwleden was hij er ook. Het “weet je nog” was niet van de lucht. Onder andere werd Ton’s mooie duik op de Kaleberg weer eens opgehaald. Naast een heleboel anderen tref ik daar ook altijd Bram van de Stelt, nagenoeg onveranderd in vergelijking met toen. Toen was Bram jaarlijks goed voor altijd wel een stuk of vijf overwinningen, maar crossen was niet aan hem besteed. Net als voetballen op het Kattennest. Bram liep altijd met wijd en hoog opgehouden armen. Op een kwade morgen raakte zijn elleboogpunt de bovenkaak van Willem de Vos. Er vloeide geen bloed, maar ronduit indrukwekkend was de breuk van Willem’s gebitsprothese. Precies door midden. (Foto: www.wtvalphen.nl)

Tot een volgende keer!

Joep Scholten

 

Door Fred van Slogteren, 13 oktober 2013 8:00

Overwinteren

Met zulke verhalen komen we op gemak de komende winter door Joep!

Geplaatst door Jan v d Horst, 13 oktober 2013 09:59:45

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web