Toevallig Thijs …

Terwijl de wielerminnende natie zich opmaakt voor een lange zit voor de flatscreen en de uit hun nek lullende deskundigen nu al weten dat ze nooit zullen worden aangesproken op hun onzin, speelt een recente ontmoeting door mijn hoofd. Ik had een nieuw crankstel nodig op mijn crossfiets. Op een of andere manier correspondeerde de schoonheid van het Tune crankstel niet met de functionaliteit. Het kraakte als een oude wagen. Zo’n crankstel demonteren en monteren is afhankelijk van goed gereedschap. Ik besloot het uit te besteden. Daarvoor val ik graag terug op mijn vaste adres. Met “Je redt je er wel mee,” nam ik afscheid nadat we eerst een kop ...

... koffie hadden gedronken in de mooie wielerzaak van Henk te Borculo. Daar trof ik Thijs, ook hij dronk koffie.

Thijs ken ik al vanaf zijn eerste omwentelingen op een fiets. Een lang dun jongetje was hij toen. Al snel werd duidelijk dat hij iets bijzonders had met crossen. Voor wie in Vorden woont niet zo vreemd. Er zijn niet veel plekken in Nederland waar je zo lang en zo mooi door een prachtig landschap kunt peddelen. Omringd door maar liefst acht kastelen en met pittige bulten binnendoor, is het haast de ideale voedingsbodem voor ontluikend cyclocrosstalent. Voor de kenners ligt er bovendien, fraai verborgen in het bosperceel van Johan Pardijs, een permanent circuit. Kortom, wat wil je nog meer!

Kickbokser
Thijs van Amerongen is geleidelijk gegroeid. Afgelopen jaar zag ik hem definitief aansluiting vinden bij de top van de cyclocrosswereld. Voor wie voortdurend bij de eerste tien en vaak bij de eerste vijf in de hoogste categorie wedstrijden eindigt, is dat geen overdreven constatering. De aandacht in de pers daarvoor is verhoudingsgewijs gering. Beter scoren de wetenswaardigheden van een half criminele kickboxer die het aanlegt met een mevrouw die als enige credit heeft het voeren van een naam waarvoor half Nederland in katzwijm valt. Maar dit terzijde.

Materiaalfreaks
Wat me vaak opvalt bij crossers is dat ze meer dan gewone wegfietsers bezig zijn met hun materiaal. Bij Thijs is dat niet anders. Buiten bij zijn auto raakten we nog even in discussie. Bijvoorbeeld over de voor's en tegen's van schijfremmen op een crossfiets. Hij had nog zo zijn twijfels, was vooral bezorgd over het mogelijke aanlopen van blokken tegen de schijven bij erg modderige parkoersen. Hij liet me een paar nieuwe wielen zien. Ik wees naar de naven. Daar was hij lyrisch over.

Keramisch loopwerk
Het kon niet anders dan dat ze bij die fabriek draaibanken hadden waar ze met ongelooflijk scherpe toleranties konden werken. Ook na langdurig gebruik. Zelfs in de meest beroerde omstandigheden, bleven ze mooi lopen. Zwitsers precisiewerk in optima forma. Graag wilde ik van hem weten wat hij vond van de meerprijs van keramisch loopwerk ten opzichte van de mogelijke winst in verminderde weerstand. Al lezend in de literatuur had ik daarover al een standpunt. Mooi dat ik die kreeg bevestigd van een topsporter die niets aan het toeval wil overlaten.

Florence als decor
Binnenkort barst het seizoen van deze mooie tak van de wielersport weer volop los. Ja, zijn voorbereiding was naar wens verlopen. Ik realiseerde me dat ik met genoegen zo’n wedstrijd kon uitzitten, eigenlijk veel beter dan de vaak eindeloos durende niksigheid van een wegkoers. Gelukkig hebben we vandaag een prachtige achtergrond. Florence als decor maakt gelukkig. Met een “Ik ga van je genieten”, sloot ik ons gesprek af. (Foto: © Cor Vos)

Tot een volgende keer!

Joep Scholten
 

Door Fred van Slogteren, 29 september 2013 8:00

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web