De Burgerlijke Stand van 14 november.

Bernard HINAULT (1954, Frankrijk)

Ik had nooit gedacht dat deze man nog eens de ceremoniemeester van de Tour de France zou worden. Tijdens zijn fantastische carrière als wielrenner toonde hij zich een heerser, iemand die de lakens uitdeelt en iedere rebellie tegen zijn overmacht met daden de kop indrukte. Je zou hebben verwacht dat zo iemand maar één functie had geambieerd, die van de hoogste baas van de Tour. Maar in plaats daarvan staat de ooit zo hoekige Breton nu tijdens de Tour de France aan het eind van iedere etappe op het podium als een plooibare meubelverkoper in een toonzaal. Handjes geven en alles doen om de burgemeester en de andere notabelen van de stad, waar de Tour is neergestreken, te behagen. Is dit dezelfde man die hoogstpersoonlijk eens een uitloper terughaalde om hem in niet mis te verstane bewoordingen mee te delen dat voor een uitlooppoging eerst aan hem om toestemming had moeten worden gevraagd? Ja, dat is dezelfde man en waarom laat hij zich in die rol dwingen? Voor het geld zal hij het niet doen en uit verveling ook niet, want hij heeft nog altijd genoeg te doen op zijn boerderij met een fikse veestapel. Ik kan maar één reden bedenken: hij houdt nog zoveel van de wielersport dat zijn lichaam er gewoon om vraagt om eens per jaar de lucht van koeienstront te verruilen voor die van massageolie. Maar hij houdt er ook weer niet genoeg van om ploegleider te worden of er zoals de directeur van de Tour de France het hele jaar mee bezig te zijn. Dat is misschien de reden, maar ik geef mijn reden graag voor een andere. Ik hou intussen mijn herinnering aan een van de grootste wielrenners ooit en ik hou vast aan mijn lezing dat hij de bijnaam le blaireau niet heeft gekregen omdat hij de eigenschappen van een ‘das’ heeft, maar omdat hij in zijn jonge jaren, met een haarband om zijn dikke krullenbol gespannen, sprekend op een ‘scheerkwast’ leek. En verder heb ik Bernard Hinault persoonlijk leren kennen als een warme persoonlijkheid met een grote waardering voor onze Joop Zoetemelk. (Foto: © Cor Vos)

Wat staat er nog meer in het geboorteregister?

Vittorio ADORNI (1937, Italië)

Als voorzitter van de ProTour is hij een van de machtigste mannen in de professionele wielerwereld. Een elegante Italiaan uit Parma die er in dure maatpakken nog altijd zeer gesoigneerd uitziet. Hij was in zijn tijd een toprenner die de Ronde van Italië won en wereldkampioen op de weg was. Verder won hij twee keer de Ronde van Romandië en de rondes van Sardinië, België en Zwitserland. Hij was ook nog een keer kampioen van zijn land en hij behaalde nog tal van ereplaatsen in belangrijke wedstrijden. Hij was echter bijna nooit de uitgesproken kopman en de vraag hoever hij had gereikt als hij wel het volledige vertrouwen van zijn ploegleider had gekregen zal altijd onbeantwoord blijven. Daarom moest hij altijd onder de maat door van achtereenvolgens Bahamontes, Anquetil, Carlesi, Gimondi en Merckx. Omdat hij ook weer te goed was om puur te knechten, kreeg hij de rol van wegkapitein, de luitenant die uit zijn ogen kijkt, adviseert, commandeert en namens de kopman beslissingen neemt. Een soort Henk Lubberding, een renner die zijn grote mogelijkheden graag ondergeschikt maakte aan het ploegbelang omdat hij mentaal niet sterk genoeg was om het gewicht van de ploeg te dragen. Of dat ook voor Adorni geldt, weet ik niet, maar ik heb nooit ergens gelezen of gehoord dat hij ontevreden met zijn situatie was. Hij dwong respect af en dat doet hij nog steeds. In zijn huidige functie heeft hij voorspeld dat de strijdbijl tussen de organisaties van de drie grote rondes en de UCI, inzake de ProTour, in 2009 definitief tot het verleden behoort. Ik hoop dat hij gelijk krijgt.

De andere op 14 november geborenen zijn:

BOIFAVA, Davide (1946, Italië)
KONINGS, Jan (1931, Nederland)
MULLER, Ernst (1911, overleden 26.12.1991, Duitsland)
NAKANO, Koïchi (1955, Japan)
POLAK, Bram (1902, overleden november 1983, Nederland)

Door Fred van Slogteren, 14 november 2006 0:00

Bernard Hinault

Mij is verteld dat de bijnaam Le Blaireau hem is gegeven vanwege zijn grove baardgroei waarbij hij met scheren gebruik maakte van een scheerkwast van dassenhaar, maar misschien weet hij het zelf niet eens.

Geplaatst door Jan v d Horst, 14 november 2006 07:53:45

De scheerkwast

Hallo Jan,

Eind jaren zeventig toen Hinault zijn eerste Tours won, was ik eens bij vrienden in Frankrijk en het gesprek ging aan tafel over Hinault. Ik vroeg waarom deze wat kortaangebonden man (Hinault was bepaald geen lieveling van het Franse publiek) de bijnaam had van een schuw nachtdiertje. Er werd hilarisch gelachen en ze legden mij uit dat Hinault de scheerkwast werd genoemd omdat hij altijd een haarband droeg. Door de elasticiteit werd dat ding strak tegen zijn schedel gedrukt en het haar daarboven stak er uit als de kruin van een boom. Dat leek op een scheerkwast. Het misverstand in Nederland is ontstaan omdat 'das' en 'scheerkwast' in het Frans een en hetzelfde woord zijn. Ik heb die lezing al vele malen gepubliceerd, maar men blijft hem de das noemen. Niks aan te doen.

Groet!

Fred

Geplaatst door Fred, 14 november 2006 08:54:09

Burgerlijke stand 14 november

Ook van 14 november:

Ook van 14 november een van de aanstormende jongelingen uit Italiaanse wielrennen en een van mijn favorieten: Vicenzo Nibali (14-11-1984).

1e GP Ouest-France (Plouay)
3e eindklass. Benelux Tour

Derde op WK tijdrijden op weg voor beloften in 2004 na Brajkovic en Th. Dekker en 4e in WK wegrace.

Geplaatst door Philip, 17 november 2006 23:28:15

Bernard Hinault

Ik deel je mening over Hinault!
Twee herinneringen aan hem staan me voor altijd bij.
Ten eerste de stakingsleider.In een van de Touren in de jaren zeventig leidde hij het peleton in het verzet tegen drie etappes op een dag dat Levitan had bedacht: Valence d 'Agen was de plaats dacht ik.Het peloton gaat lopen in de laatste honderden meters en Hinault leidt de meute als een vorst met de borst vooruit wandelend over de eindstreep. De Tourleiding had zijn lesje geleerd en de "drie op een dag etappes" keerden niet weer terug in het Tourschema...

Tweede herinnering:
Zomer 2005 laatste tourdag.In het village depart vraag ik de vroger naar journalisten altijd nogal stugge Breton of ik hem iets mag vragen voor een boek over zijn overleden collegaGerrie Knetemann. Hij ontdooit ter plekke. "Mais naturellement!"En geeft vervolgens zijn herinneringen aan de Kneet weer. Centrale motto: "Grace a Dieu il ne peut pas grimper": "God zij dank kon hij niet klimmen".Hij uitte zijn bewondering voor de Kneet als tijdritfenomneen en zei dat zijn wielerwereld er anders had uitgezien als de Kneet naast tijdrijden op Hinault-niveao ook nog had kunnen klimmen...Dan was hij een rechtstreekse concurrent voor de Tourzege geweest beaamde Hinault die met warmte aan de Kneet zei terug te denken.

Geplaatst door Hans Prakke, 18 november 2006 02:30:03

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web