Patrick, de Beëlzebub van de wielerhemel …

“Het was tijdens de Ronde van Nederland in 1993. Als chauffeur van de UCI dopingcontroleur deelde ik drankjes uit aan de op hun beurt wachtende wielrenners die waren uitgekozen voor een plasje. Daar ontmoette ik Patrick Lefevere. Zijn pupil Fabio Baldato won een etappe en moest plassen. Lefevere oogde gehaast en ik besloot hem iets te vragen: ‘Ik begrijp dat jouw collega’s je als de intellectueel onder de ploegleiders aanmerken. Klopt dat?’ Voor een moment kruisten onze blikken en zag ik hoe hij zich even gestreeld als ongemakkelijk voelde. Daarna liet ik hem vertellen over Franco Ballerini en zijn tweede plaats in Parijs-Roubaix. Franco had al zijn adviezen in de wind geslagen. Voor sommige verlichte ...

... geesten is verliezen in de sport niets minder dan een drama.

Niet gepakt dus …
GB-MG-Maglificio heette de ploeg die hij toen leidde. Vanuit die winstmachine zouden vele mutanten volgen. 1993 was ook een jaar waarin epo als wondermiddel zijn stempel begon te drukken op de uitslagen. Kijk eens naar de renners die in de loop der tijd onder Patrick’s leiding fietsten. Ik noem er een paar: Bugno, Cipollini, Rebellin, Tchmil, Museeuw, Bartoli, Tafi, Richard, Simoni, Bettini, Tosatto en Di Luca. Casagranda. Vandenbroucke, Virenque, Rominger, Camenzind niet noemen zou zonde zijn. Nog slechts een enkeling van deze namen meent zich nog te kunnen koesteren in de illusie van ‘nooit gepakt dus niet gebruikt’. Mijn voordeel van de twijfel krijgen ze. Net als mijn argwaan, want ik ken de stuitende vorm van logica die veel (ex)wielrenners er nog steeds op na houden.

Wegwezen bij Belkin
Onlangs kwam de Franse senaatscommissie met bevindingen van bloedstalen uit de Tour van 1998, gescreend met de kennis van nu. Langdurig geconserveerde leugens werden daarin genadeloos ontmaskerd. Niet zonder gevolgen. Onder andere Jeroen, ons voormalige sprintkanon, kon zijn biezen pakken bij Belkin. Niet omdat hij epo gebruikte - iedereen die nadenken geen overbodige luxe vindt, had dat al op zijn vingers uitgerekend - wel omdat hij er zo gênant lang over bleef liegen. In het moderne wielrennen is dat geleidelijk uitgegroeid tot onacceptabel gedrag.

Foute artsen
Tom Steels heeft niets te vrezen. Ook aan Tom’s bloed kleefde een smet, weliswaar verjaard maar toch een smet. Het OmegaPharma-Quickstep management reageerde zoals bekend van de oude meuk; niets aan de hand, voordeel van de twijfel voor Tom. Welke twijfel? Akelig duidelijk wordt zo langzamerhand dat Omega Pharma-Quickstep tot een relikwie verworden is van het zwaar vervuilde wielrennen. In parallel met de geschiedenis; een soort Paraguay anno 1945. Alles wat fout was toen, vond daar een veilige schuilplaats. De ploeg blijkt naast safe-haven voor foute artsen en wielrenners met een smet, nu ook het Isphahan voor ooit gebruikende oud-wielrenners die nu voor ploegleider spelen. Patrick Lefevere glorieert in de rol van Alfredo Stroessner. Al bijna net zo lang zwaait hij de scepter over dit dramatische liegen. Uiteraard zonder enige vorm van tegenspraak. Ooit nam hij Johan Museeuw openlijk kwalijk dat die Aranespjes had gespoten. Nu mag je concluderen dat die toorn slechts de openheid daarover van Johan betrof.

Bestuurlijk geboefte
Wat ruim twintig jaar geleden als intellect werd gemarkeerd door collega-ploegleiders, lijkt nu ontmaskerd als de treurige moraal van ‘ikke, ikke en de rest kan stikke’. Lefevere schurkt daarmee aan tegen de kwalijke soort sportbestuurders waarvan bijvoorbeeld Hein Verbruggen, Sepp Blatter, Primo Nebiolo of Juan Antonio Samaranch de rolmodellen zijn. Kort samengevat: Buitencategorie Bestuurlijk Geboefte. In mijn dromen zie ik ze soms verzameld op de zoveelste reünie bij een Tour of ander publiciteitstrekkend evenement. Behangen met onderscheidingen uit een bedenkelijk verleden en de zakken uitpuilend van gestolen illusies proosten ze op hun tanend geheugen.

Een glimlach
Ooit vroeg ik mijn vader, die drie dagen oorlog op De Grebbeberg had overleefd en uiteindelijk als dief in de nacht door de linies richting vrijheid was gekropen, waarom hij nooit naar bijeenkomsten ging van oude helden met een borst vol medailles? Als antwoord kreeg ik slechts een glimlach. Ik begin hem steeds beter te begrijpen.” (Foto: © Cor Vos)

Tot een volgende keer!”

Joep Scholten

  

Door Fred van Slogteren, 25 augustus 2013 8:00

Patrick de Beelzebub

Goede column van Scholten dat mag ook wel eens gezegd worden. Mij verbaast dat ook dat deze Levevre nog steeds zijn prominente plek in het peloton heeft

Geplaatst door cor, 29 augustus 2013 07:49:49

Onderwerp
Tekst
Je naam
Email
Web